Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015r. (sygn. akt: II SA/Ke 222/15), oddalił skargę S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
S.S. [...] września 2010r. skierował pismo do Prezydenta Miasta Kielc, powołując się na fakt, że jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ulicy T. nr [...] w Kielcach.
Zostało ono przez Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce pismem z dnia [...] września 2010 r. przekazane, według właściwości do Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach.
Następnie S. S. pismem z [...] listopada 2013r., skierowanym do Wojewody Świętokrzyskiego i przekazanym następnie przez ten organ do SKO w Kielcach wniósł o stwierdzenie nieważności pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z [...] września 2010 r. W uzasadnieniu podniósł, iż w odpowiedzi na jego pismo z [...] września 2010r. powinien zostać wydany akt administracyjny w formie postanowienia. Zatem należy uznać, że taki charakter ma pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z [...] września 2010 r., które jednak jako postanowienie w sposób rażący naruszało art. 156 § 1 kpa, gdyż wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości oraz bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. Wobec niezaskarżenia ww. postanowienia stało się ono ostateczne.
Następnie pismem z dnia [...] lutego 2014 r. S. S. wystąpił do Kolegium o "dokonanie oceny zgodności z prawem" postanowienia z dnia 31 grudnia 2013 r. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. SKO w Kielcach odmówiło stwierdzenia nieważności tego postanowienia.
Pismem z [...] grudnia 2014 r. w ustawowym terminie S. S. wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc w uzasadnieniu wniosku, że na stronie 4 wers 21-34 postanowienia Kolegium z dnia 19 listopada 2014 r., przywołując przepisy art. 61a kpa stwierdzono, że nie jest on stroną, co było przyczyną odmowy wszczęcia postępowania. Tymczasem WSA w Warszawie w innej sprawie uznał, że był on stroną w prowadzonych przez organy administracji publicznej postępowaniach. S. S. podniósł, że podjęta przez Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce decyzja była niezgodna z art. 19 i art. 65 k.p.a., dlatego na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. powinna być wyłączona z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności na wniosek strony, albo też z urzędu.
Postanowieniem z 31 grudnia 2014 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu wniosku S. S. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 19 listopada 2014 r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z [...] września 2010 r. dotyczącego przekazania pisma S. S. z [...] września 2010 r. do Miejskiego Zarządu Budynku w Kielcach.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium podkreśliło, że wszczęte na żądanie skarżącego postępowanie w sprawie oceny zgodności z prawem postanowienia SKO z dnia 31 grudnia 2013 r. toczyło się w trybie nadzoru. Wskazano, że S. S. w swoim wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. jak też w uzupełnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z 31 grudnia 2013 r. nie wskazał żadnej przesłanki stwierdzenia nieważności wymienionej w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, zarzucił natomiast, iż Kolegium bezprawnie uznało, iż nie jest stroną postępowania - a co za tym idzie nie posiada uprawnienia do żądania stwierdzenia nieważności pisma z dnia [...] września 2010 r.
W ocenie Kolegium, kwestionowane przez S. S. postanowienie SKO w Kielcach z 31 grudnia 2013 r. nie było dotknięte żadną z wad stanowiących podstawę stwierdzenia jego nieważności. SKO podniosło, że zarzuty skarżącego jakoby Kolegium uznało w stosunku do niego o braku przymiotu strony są całkowicie niezasadne, ponieważ to właśnie na wniosek S. S., uznanego za stronę, Kolegium wszczęło i przeprowadziło postępowanie, o czym poinformowano go pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. W sytuacji, gdy Kolegium nie uznałoby skarżącego za stronę, tak jak to dowodzi wnioskodawca, odmówiłoby wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na brak interesu prawnego. Tymczasem Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania, ale z powodu "innych uzasadnionych przyczyn", o których mowa w art. 61a k.p.a. Dokonana przez Kolegium ocena akt sprawy wskazuje, że przywołane przez S. S. pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. wbrew twierdzeniom wnioskodawcy nie stanowi postanowienia, lecz pismo w przedmiocie przekazania pisma S. S. z dnia [...] września 2010 r. do Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach, celem załatwienia według właściwości.
Regulamin Organizacyjny Urzędu Miasta Kielce stanowi, że Miejski Zarząd Budynków w Kielcach jest jednostką organizacyjną Miasta Kielce - zatem nie miał tu zastosowania art. 65 k.p.a. Pismo S. S. nie zostało przekazane do innego organu, lecz do jednostki organizacyjnej Miasta Kielce. Pismo to nie stanowi więc aktu administracyjnego i brak jest możliwości poddania go ocenie w trybie stwierdzenia nieważności. Przepisy prawa nie przewidują możliwości stwierdzenia nieważności pisma, skierowanego do jednostki organizacyjnej organu, zatem brak było normy prawnej umożliwiającej wszczęcie postępowania w sprawie, zgodnie z wnioskiem S. S. Skargę na postanowienia SKO w Kielcach z 31 grudnia 2014 r., 31 grudnia 2013r. oraz postanowienia Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki UM Kielce z dnia [...] września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł S. S. wnioskując o ich stwierdzenie nieważności.
Skarżący zarzucił bezprawność czynności Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki UM Kielce podnosząc, że nie miał on uprawnień do uznania się niewłaściwym organem czym w sposób rażący naruszył art. 19 k.p.a. Jednocześnie podniósł, że A. K. wydanego w dniu [...] września 2010 r. postanowienia nie przekazał do właściwego organu, lecz do jednostki budżetowej Gminy Kielce, która nie posiadała uprawnień określonych w art. 1 ust. 1 pkt 2 k.p.a. Co więcej zdaniem skarżącego zamiast wydać postanowienie, od którego służy zażalenie, skierował do MZB w Kielcach zwykłe pismo naruszając tym samym art. 65 § 1 zdanie drugie. Pismo to było aktem administracyjnym, gdyż posiadało minimum elementów decyzji (postanowienia).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2015r. (sygn. akt: II SA/Ke 222/15), oddalił skargę S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. W uzasadnieniu Sąd wskazał i wyjaśnił podstawę prawną mającą zastosowanie w sprawie. Nadto wskazał, że pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. nie stanowi postanowienia czy też decyzji - nie nosi znamion aktu administracyjnego, a tym samym brak jest możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia jego nieważności. Z tego właśnie powodu na podstawie art.61a § 1 k.p.a. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania postanowieniem z 31 grudnia 2013r., a nie dlatego, że wnioskodawca nie był stroną postępowania.
W konsekwencji zasadnie SKO w Kielcach postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. utrzymanym następnie w mocy postanowieniem z dnia z 31 grudnia 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył S. S. zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W skardze kasacyjnej, powołując podstawy kasacyjne z art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 i art. 145 p.p.s.a § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu i na nieuwzględnieniu przez WSA w Kielcach tego, że załatwienie sprawy przez organ administracji publicznej ma charakter decyzji administracyjnej nawet gdy decyzja taka posiada braki, art. 3 i art. 145 p.p.s.a § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. polegające na niezastosowaniu tego przepisu i niestwierdzeniu nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2013 r. oraz nieuchyleniu pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r., które w istocie było wadliwą decyzją administracyjną, art. 3 i art. 145 p.p.s.a. § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż S. S. miał przymiot strony w zakresie postępowania zapoczątkowanego jego pismem adresowanym do Prezydenta Miasta Kielce z dnia[...] września 2010 r., art. 3 i art. 145 p.p.s.a. § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie w rzeczywistości decyzji z dnia [...] września 2010 r. przez Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce, która nie spełniała wymogów art. 107 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że przekazanie pisma skarżącego z [...] września 2010r. przez Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce do Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach celem załatwienia wynikało z tego, iż organy administracyjne, które procedowały w sprawie nie uznawały S. S. za stronę postępowania. Organy te przyjmowały, że stroną w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest jedynie wspólnota mieszkaniowa, która administruje budynkiem a nie pojedynczy właściciel lokalu, który w nim mieszka. Pełnomocnik skarżącego powołał się przy tym na podobną sprawę z udziałem skarżącego dotyczącej jego działania w postępowaniu administracyjnym jako właściciela lokalu administrowanego przez wspólnotę mieszkaniową – wyrok NSA z dnia 19 września 2014 r. sygn.. akt: II OSK 641/13.
Zatem skarżący, jako właściciel pojedynczego lokalu w budynku administrowanym przez wspólnotę mieszkaniową miał interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym prac budowlanych prowadzonych w stosunku do budynku wielomieszkaniowego.
Zdaniem pełnomocnika, wobec powyższego, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisu art. 3 i art. 145 p.p.s.a. § 1 pkt. 1 lit. c w zw. art. 28 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, iż S. S. miał przymiot strony w zakresie postępowania zapoczątkowanego jego pismem adresowanym do Prezydenta Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r., w którym domagał się wydania decyzji o wstrzymaniu robót prowadzonych budowlanych. Tymczasem działający w imieniu Prezydenta Miasta Kielce - Dyrektor Wydziału Architektury i Urbanizacji Urzędu Miasta Kielce rozpoznał ów wniosek w ten sposób, że pismem z dnia [...] września 2010 r. przekazał pismo skarżącego do miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach celem załatwienia sprawy według właściwości. Zdaniem pełnomocnika powyższe pismo stanowiło w istocie lekceważący, pozbawiony merytorycznego stanowiska, sposób rozpoznania wniosku skarżącego.
Tym samym pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. powinno być analizowane z punktu widzenia art. 104 § 1 k.p.a., jako załatwiającą sprawę decyzję administracyjną posiadającą istotne braki.
Ponieważ SKO w Kielcach postanowieniem z dnia 31 grudnia 2013 r. odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności wskazanego pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności tego postanowienia SKO. W ocenie pełnomocnika skarżącego SKO wydając decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 31 grudnia 2013 r. naruszyło art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. albowiem decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Jego zdaniem SKO miało obowiązek zgodnie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. stwierdzić nieważność swojej decyzji z dnia 31 grudnia 2013 r. i uchylić pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r., albowiem pismo to było w istocie wadliwą decyzją administracyjną (gdyż nie uwzględniała skarżącego, jako strony postępowania i nie spełniała wymogów art. 107 § 1 k.p.a.).
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.
W niniejszej skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Bezzasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Kielcach, gdyż przepis ten nie był stosowany przez Sąd I instancji. Wydał on zaskarżony wyrok na podstawie art.151 p.p.s.a. i jeżeli skarżący kasacyjnie nie zgadzał się z tym wyrokiem WSA w Kielcach, to powinien był podnieść zarzut naruszenia przepisu, który był postawą wydania wyroku.
Również zarzutu naruszenia przepisów art. 3 p.p.s.a. nie sposób uznać za usprawiedliwiony, gdyż nie pozwala Sądowi ocenić ewentualnego naruszenia prawa w tym aspekcie. Przepis art. 3 p.p.s.a. dzieli się na trzy paragrafy, a § 2 tego przepisu ma 9 punktów. W judykaturze nie budzi wątpliwości, że koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie sformułowanie zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia nie może być ogólnikowe. Formułując taki zarzut, należy określić przez wskazanie jednostki systematycznej aktu normatywnego, w którym został zawarty dany przepis, jaki konkretny przepis prawa został naruszony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2014 r., I OSK 718/14, LEX nr 1511161). Skarga kasacyjna sporządzona przez fachowego pełnomocnika ma zapewniać, że spełniać ona będzie formalne wymogi stawiane dla tego typu środka zaskarżenia. Brak precyzyjnego wskazania przepisu, którego naruszenia podniesiono w skardze kasacyjnej w praktyce uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie tego zarzutu. Sąd nie jest zatem w stanie stwierdzić w niniejszej sprawie, którą część redakcyjną art.3 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącego uznał za naruszoną zaskarżonym wyrokiem.
Podkreślić należy, ze przedmiotem kontroli WSA w Kielcach było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 31 grudnia 2014 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z dnia 19 listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia SKO w Kielcach z dnia 31 grudnia 2013 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r.
Mając powyższe na uwadze całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.28 k.p.a., gdyż w postępowaniu sądowo administracyjnym sąd nie działa na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem Sąd zaskarżonym wyrokiem nie mógł naruszyć tego przepisu, tak jak nie mógł naruszyć w powyższym kontekście art.104 § 1, art.107 § 1 i art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. – co było również podnoszone w zarzutach skargi kasacyjnej.
Nie sposób także zarzucić zaskarżonemu postanowieniu oraz poprzedzającemu go postanowieniu, a także postanowieniu SKO w Kielcach z dnia 31 grudnia 2013 r. odmawiającemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pisma Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. naruszenia art.28 art.104 § 1, art.107 § 1 i art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Organy administracyjne, a w szczególności SKO w Kielcach w żaden sposób nie pozbawiły, ani też nie kwestionowały statusu S. S. jako strony postępowania w zakresie przysługujących mu indywidualnie interesów prawnych. Wręcz przeciwnie właśnie dlatego, że organy uznały, iż skarżącemu przysługuje interes prawny w rozumieniu art.28 k.p.a. prowadziły postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia SKO w Kielcach z dnia 31 grudnia 2013 r. (a nie jak błędnie określono to w zarzutach skargi kasacyjnej - decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 31 grudnia 2013r.).
W końcu podkreślić należy, że SKO w Kielcach we wszystkich swoich postanowieniach z dnia 31 grudnia 2014 r., z dnia 19 listopada 2014 r. i z dnia 31 grudnia 2013 r. prawidłowo przyjęło, że pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. nie jest aktem administracyjnym, a wyłącznie pismem o charakterze informacyjnym. W szczególności w żaden sposób nie rozstrzyga ono o prawach i obowiązkach skarżącego, a nawet nie jest do niego skierowane. Nie spełnia ono zatem dwóch spośród czterech konstytutywnych elementów kreujących akt administracyjnych (oznaczenie organu, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis).
Nadto przekazanie pisma do innego podmiotu administracyjnego nigdy nie odbywało się w formie decyzji administracyjnej. Mogło ono przybrać formę postanowienia zgodnie z brzmieniem art.65 § 1 k.p.a. obowiązującym w dniu [...] września 2010 r. Jednak zasadnie SKO w Kielcach przyjęło, że nie nastąpiło tu przekazanie podania skarżącego do innego organu administracyjnego właściwego do załatwienia sprawy, lecz przekazano go do innej jednostki organizacyjnej w ramach tego samego organu (Prezydenta Miasta Kielce), a więc nie miała tu zastosowania procesowa forma postanowienia, lecz nastąpiło to zwykłym pismem.
W konsekwencji skoro pismo Dyrektora Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Kielce z dnia [...] września 2010 r. nie jest aktem administracyjnym (decyzją, postanowieniem), ani też nie mogło przybrać takiej formy, to postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego pisma nie mogło być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn (art.61a § 1 k.p.a.). Jeżeli skarżący uważa, że do dnia dzisiejszego nie otrzymał odpowiedzi od organu na swoje pismo z dnia [...] września 2010r., a w szczególności organ nie wszczął postępowania administracyjnego w przedmiocie zawartych nim żądań, to egzekwowaniu właściwych działań organu służą inne środki prawne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.