Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 105/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], znak [...], w pkt 2. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak ustalił to sąd wojewódzki, Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z.S. (inwestor) pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi z zachowaniem warunków określonych w tej decyzji. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami ustawy – Prawo budowlane oraz że jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...], z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, z wymaganiami ochrony środowiska i posiada wymagane opinie i uzgodnienia.
Od powyższej decyzji wniosła odwołanie E.W., decyzji Starosty [...] zarzucając:
- 1. rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm., uPb) poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesów innych osób;
- 2. niezastosowanie lub błędne zastosowanie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku;
- 3. naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i uPb poprzez brak zawiadomienia o postępowaniu i doręczenia decyzji mężowi skarżącej, który z nią mieszka i który powinien być uczestnikiem postępowania.
Wojewoda [...] rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał na art. 35 ust. 1 uPb oraz wywodził, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje m. in. działkę nr [...] o przeznaczeniu rolniczym z wydzielonym pasem działki budowlanej, stanowiącą własność skarżącej. Powołano też okoliczność, że nieruchomości inwestora to działki nr [...] i [...], a działka nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ma oznaczenie R/Ew i przeznaczenie podstawowe jako teren rolniczy z dopuszczeniem realizacji elektrowni wiatrowych wraz z drogami serwisowymi.
Wojewoda podkreślił, że planowana inwestycja zgodna jest z planem miejscowym oraz zaznaczył, że z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że obiekt przy najwyższym poziomie hałasu 101 dB dla turbiny o mocy znamionowej do 1 MW nie przewyższa norm hałasu dla terenów pod zabudowę mieszkalną i dlatego nie przewiduje się negatywnego oddziaływania na zabudowę mieszkaniową. Wyłuszczono, iż naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje jedynie interes prawny, zaś sporna inwestycja jest zaprojektowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by naruszono jej interes prawny.
Skargę do WSA w Poznaniu na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła E.W., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W skardze powtórzono zarzuty odwołania, a ponadto podniesiono naruszenie prawa skarżącej poprzez niedoręczenie jej pisma Z. S. z 24 lipca 2012 r. (zawierającego odpowiedź na odwołanie).
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
W toku postępowania sądowego skarżąca podniosła zarzut, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] września 2011 r., nr [...], wydał zastępca Burmistrza Miasta i Gminy [...] – S. M., który powinien wyłączyć się ze sprawy, gdyż to na jego działce zlokalizowano część inwestycji.
SKO w [...] wznowiło postępowanie zakończone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr z [...] września 2011 r. wydaną przez Zastępcę Burmistrza Miasta i Gminy [...].
WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r., IV SA/Po 1066/12 zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, że zakończenie przez SKO w [...] postępowania w trybie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2 MW realizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb [...], gm. [...], niewątpliwie będzie miało wpływ na orzeczenie sądu administracyjnego dokonującego kontroli legalności decyzji wydanych w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Dopiero po zakończeniu w/w postępowania jasnym będzie, czy i jakiej treści będzie w obrocie prawnym decyzja ostateczna określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Decyzja taka jest jednym z istotnych elementów podlegających ocenie w trakcie objętego skargą postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.S. pozwolenia na budowę.
Zażalenie na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., II OZ 547/13, wskazując, że wynik wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Gminy i Miasta [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., Uioś), określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wskazanego przedsięwzięcia może mieć bezpośredni wpływ na ocenę zaskarżonej decyzji wydanej przez Wojewodę [...].
Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] wydaną na postawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a i b Uioś:
- 1. uchylił decyzję ostateczną Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., Nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 2 MW realizowanego na działkach o nr ewidencyjnych [...]/5 i [...]/2 w obrębie geodezyjnym [...]", Gmina [...];
- 2. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określających warunki realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 2 MW realizowanego na dz. o nr ewidencyjnych [...]i [...], obręb geodezyjny [...]", Gmina [...].
Sąd wojewódzki w swym wyroku wskazał dalej, że SKO w [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...], nr [...] z dnia [...] września 2011 r., a WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., IV SA/Po 631/14, oddalił skargę na powyższą decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., II OSK 1106/15 oddalił skargę kasacyjną na ww. wyrok WSA w Poznaniu. Sąd Naczelny wskazał m. in., że z ustaleń planu miejscowego wynika, że teren na którym miało być zlokalizowane przedsięwzięcie objęte decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, nie był przeznaczony pod tego typu inwestycje, biorąc pod uwagę przeznaczenie podstawowe terenu, jak i przeznaczenie dopuszczalne terenu.
Z.S. zastępowany przez adw. B. F. pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. wniósł o zawieszenie postępowania ze skargi E.W. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia. Wskazano, że w związku ze stwierdzeniem nieważności dotychczasowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach będącej podstawą wydania pozwolenia na budowę w przedmiotowym postępowaniu, postępowanie administracyjne w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wróciło do postępowania głównego na etapie sprzed wydania decyzji, a co za tym idzie na chwilę obecną nie ma merytorycznego rozstrzygnięcia tej kwestii. WSA w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu uwzględniając skargę stwierdził, że w niniejszej sprawie decyzje obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., K.p.a.).
Wskazano, że uprawomocniła się decyzja SKO w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], stwierdzająca nieważność ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając na uwadze, że wskazana wyżej decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia była jednym z dokumentów załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę wszczynającego przedmiotowe postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zaistniała przesłanka uzasadniająca stwierdzenie przez sąd nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.S. pozwolenia na budowę dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, wg projektu indywidualnego, kat. obiektu XXIX, na działkach położonych w obrębie [...], gm. [...], oznaczonych nr geod. [...] [...].
Dalej zwrócono uwagę, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wojewódzki stwierdził, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Decyzja Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.S. pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r. określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, która została uznana za decyzję nieważną, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2017 r., II OSK 1106/15, (publ. CBOSA).
W związku z powyższym sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, a także decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z.S., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji, mimo iż na obecnym etapie postępowania inwestycja jest już zrealizowana i po badaniach z natury nie stwarza żadnych zagrożeń lub niebezpieczeństw dla środowiska i okolicznych mieszkańców, co czyni decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ślad za nią decyzję o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę bezprzedmiotowymi;
- 2) art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia, prowadzonego przez Wójta Gminy [...].
Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa skarżący kasacyjnie wnosi o:
- I. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu,
- II. zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych,
- III. przeprowadzenie dowodu z dokumentacji załączonej do niniejszej skargi kasacyjnej,
- IV. rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że sąd pierwszej instancji zupełnie pominął, iż inwestycja objęta przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę jest już zrealizowana i po badaniach z natury przeprowadzonych w dniu 10 stycznia 2014 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie stwarza żadnych zagrożeń lub niebezpieczeństw dla środowiska i okolicznych mieszkańców (zgodnie z załączonym protokołem kontroli nr KON 1/2014).
Powyższe, zdaniem strony, czyni decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ślad za nią decyzję o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę bezprzedmiotowymi.
Autor skargi kasacyjnej wywodzi dalej, że sąd wojewódzki winien na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu 2 elektrowni wiatrowych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...].
W odpowiedzi E.W. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej absolutnie nie można się zgodzić z autorem skargi kasacyjnej jakoby fakt, że z badań z natury nie wynika, aby inwestycja stwarzała zagrożenie lub niebezpieczeństwo dla środowiska, powoduje iż nie można w stosunku do decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę orzec o nieważności bądź też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ślad za nią decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stały się bezprzedmiotowe.
Pismem z dnia 29 listopada 2017 r. reprezentowany przez pełnomocnika - Z.S. podniósł, że przedmiotowe turbiny wiatrowe nie stanowią elektrowni wiatrowej w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisu art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, wedle którego Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W przywołanym art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa chodzi o tzw. fakultatywne zawieszenie postępowania, innymi słowy sąd może, ale nie musi zawieszać prowadzonego przez siebie postępowania. Ta fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego skutkuje tym, że nie można mówić o naruszeniu prawa procesowego mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy sąd administracyjny nie zawiesi postępowania sądowego, mimo wystąpienia przesłanki określonej przywołanym przepisem.
Sąd zatem kierując się celowością, nadto nakazem dążenia do szybkiego załatwienia sprawy (art. 7 Ppsa), ma uznaniową możliwość rozstrzygnięcia, czy zasadne jest zawieszenie toczącego się przed nim postępowania. W judykaturze wskazuje się, że zaistnienie tej przesłanki zawieszenia postępowania oznacza, że między daną sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem, o którym stanowi przepis, istnieć musi związek tego rodzaju, że wynik, toczącego się już postępowania, będzie miał charakter prejudycjalny dla sprawy, która ma być zawieszona. Innymi słowy rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie, wtedy tylko upoważniać będzie do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2014 r., II OSK 560/13, LEX nr 1664429).
Zresztą argumentacja prezentowana w skardze kasacyjnej jest wewnętrznie sprzeczna, o ile zarzuca się w jej pkt 2) naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa wskutek braku zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania administracyjnego mającego na celu uzyskanie nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, o tyle w pkt 1) skargi kasacyjnej wywodzi się o tym, że decyzja tego typu jest już bezprzedmiotowa w aspekcie zrealizowania inwestycji. Ten aspekt wskazuje, że nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa, skoro nie wskazano, aby brak zawieszenia postępowania sądowego, nieobligatoryjny, mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozstrzygniętej przez sąd wojewódzki. Słusznie także wskazano w zaskarżonych wyroku, że ewentualna decyzja w kwestii środowiskowych uwarunkowań nie będzie miała znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, która zresztą uwzględnia czas jej podejmowania.
B. Nie jest także uzasadniony drugi z zarzutów kasacyjnych, sprowadzający się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Pierwszy z cyt. przepisów ma charakter wynikowy, stanowi podstawę orzekania przez sąd administracyjny w razie ziszczenia się innych przesłanek, dających asumpt do stwierdzenia, że zaistniała wada kwalifikowana decyzji, nakazująca jej eliminację z obrotu prawnego w postaci stwierdzenia nieważności. Argumentacja podnosząca brak dopuszczalności stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wobec zrealizowania inwestycji i uzyskania oznaczonych wyników badań przez organ inspekcji środowiska, z których wynikać ma brak niebezpieczeństwa funkcjonowania elektrowni wiatrowych dla otoczenia, nie stanowi przeszkody do tego, aby sąd administracji w razie stwierdzenia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nie mógł stwierdzić nieważności decyzji, która została doń zaskarżona.
Przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji, mimo zaistnienia jednej z wad kwalifikowanych ujętych art. 156 § 1 K.p.a., zostały określone w art. 156 § 2 K.p.a., sprowadzają się one do oznaczonego upływu czasu w odniesieniu do enumeratywnie tam wyliczonych przesłanek nieważności oraz wywołania przez decyzję nieodwracalnych następstw prawnych. Żadna z tych przeszkód w odniesieniu do faktu zrealizowania inwestycji nie zachodzi.
Nie jest z kolei kwestionowane, na co trafnie wskazał sąd wojewódzki, że pozwolenie na budowę – decyzja organu I instancji – opierało się na decyzji zależnej – decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań z dnia [...] września 2011 r. Ta z kolei decyzja została uznana za nieważną, decyzja w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności jest zaś prawomocna, wskutek przywołanych w zaskarżonym wyroku orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji. W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12, (ONSAiwsa z 2013 r., nr 1, poz. 1), wskazano że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Sąd wojewódzki w praktyce zastosował powyższą uchwałę abstrakcyjną, przeto nie jest zasadne zarzucanie mu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa.
C. Z powyższych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 Ppsa.
D. Kwestie podniesione w piśmie procesowym skarżącego kasacyjnie nie mogą mieć w sprawie znaczenia, z racji treści art. 183 § 1 zd. 2 Ppsa. Z przepisu tego wynika, ze można jedynie przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych, zaś pismo strony odnosi się do innych zagadnień o charakterze materialnoprawnym, które nie były ujęte w podstawach kasacyjnych.
E. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.