Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 713/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (Spółka) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, w dniu 6 listopada 2015 r. Spółka zgłosiła w Urzędzie [...] zamiar wykonania robót budowanych polegających na budowie altany do przechowywania sprzętu sportowego dla potrzeb boiska piłkarskiego o pow. 14,79 m², wyniesionej nad teren 50 cm, na działce nr ewid. [...], przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] postanowieniem nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia dokumentów o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także o przedłożenie rysunków i opisu zgłaszanego obiektu budowlanego, celem umożliwienia jednoznacznej identyfikacji obiektu – określające sposób i materiały, z których będzie wykonany.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Prezydent [...] decyzją nr [...], przy czym mylnie w uzasadnieniu wyroku wskazano jako datę jej wydania dzień [...] września 2015 r., gdy w istocie była to decyzja z dnia [...] listopada 2015 r., wniósł sprzeciw do zgłoszenia Spółki zamiaru wykonania w/w robót budowlanych.
Od decyzji o sprzeciwie odwołanie wniosła Spółka.
W wyroku przytoczono dalej, że Wojewoda [...] wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm. - uPb), po rozpatrzeniu odwołania Spółki od ww. decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie Wojewody, zarówno forma planowanego obiektu jak i projektowana dla niego funkcja powodują, że nie może on być uznany za altanę. Jednoprzestrzenne wnętrze ma służyć pomocniczo przy boisku do piłki nożnej i być użytkowane w celu przechowywania sprzętu, zaś wygląd zewnętrzny i estetyka (prostopadłościenna bryła postawiona na betonowych bloczkach, wykończona szaro-granatowymi blaszanymi płytami elewacyjnymi z kontrastującymi akcentami w postaci pomarańczowych okien) nie wpisują się w charakter obiektu utożsamiany z altaną.
Wojewoda stwierdził również, że po dokonaniu szczegółowej analizy przedmiotowego zgłoszenia oraz zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania, podziela stanowisko organu I instancji, wedle którego zgłaszane roboty budowlane nie są zgodne z ustaleniami zawartymi w zarządzeniu Nr ⁿ Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z dnia 18 maja 2012 r., poz. 4195, "zarz. RDOŚ").
Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] złożyła Spółka.
Organowi wydającemu zaskarżoną decyzję zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. rażące naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb przez uznanie, że altana jako odrębny pojęciowo obiekt od budynku gospodarczego, nie mieści się w pojęciu określonym w zarz. RDOŚ, a tym samym naruszenie art. 6, 7, 8, 77 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, naruszenie zaufania do obywateli i wadliwe rozpatrzenie materiału dowodowego.
Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że zarówno forma zgłaszanego do wykonania obiektu jak i projektowana dla niego funkcja powodują, że obiekt ten nie może być uznany za altanę. Zdaniem sądu pierwszej instancji, ani altana ani pergola nie spełniają funkcji budynku gospodarczego – który ma służyć, jak w niniejszej sprawie – do przechowywania sprzętu sportowego, bowiem ani altana ani pergola takim celom służyć nie mogą. Nie budzi wątpliwości tego sądu, że budynek kubaturowy posiadający izolowane pełne ściany, dach, drzwi i okna, szczegółowo opisany w zaskarżonej decyzji – nie jest altaną.
W ocenie sądu wojewódzkiego słusznie uznał Wojewoda [...], po dokonaniu szczegółowej analizy przedmiotowego zgłoszenia, zarzutów przedstawionych w odwołaniu oraz w piśmie stanowiącym uzupełnienie odwołania, że należało podzielić stanowisko organu I instancji, a skoro decyzja Prezydenta [...] o sprzeciwie do zgłoszenia zamiaru budowy altany do przetrzymywania sprzętu sportowego dla potrzeb boiska piłkarskiego jest prawidłowa, to należało utrzymać ją w mocy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.
Powyższemu orzeczeniu Spółka zarzuca w trybie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i zastosowanie, wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy przez sąd pierwszej instancji, tj.:
- - naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb poprzez uznanie, że altana nie mieści się w pojęciu określonym w zarz. RDOŚ, a tym samym obiekt zgłoszony przez skarżącą nie może służyć do przechowywania sprzętu sportowego.
Z uwagi na powyższe Spółka wnosi o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, które je wydał, ewentualnie:
- 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 Ppsa,
- 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu środka zaskarżenia wskazuje, że w przepisach uPb altana nie uzyskała legalnej definicji, a zatem budowy altany dotyczą wyłącznie przepisy uPb w zakresie budynku gospodarczego, do którego altana również należy. Spółka naprowadza, że pojęcie altany jest użyte w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych, zatem należy rozróżniać pojęcie altany zlokalizowanej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego, od altany wznoszonej poza terenem takiego ogrodu. Zdaniem skarżącej kasacyjnie bezpodstawne jest stwierdzenie, że zamierzona inwestycja nie będzie altaną poprzez posłużenie się ustaleniem, co ma być przechowywane w planowanej altanie.
W piśmie z dnia 16 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie poparł wniesioną skargę, informując przy tym, że w wyniku zgłoszonego przez Prezydenta [...] sprzeciwu od złożonego przez skarżącego zgłoszenia budowy altany do przechowywania sprzętu sportowego dla potrzeb boiska piłkarskiego na działce ew. [...] i wskazaniu przez organ, iż na terenie działki dopuszczona jest możliwość zabudowy o charakterze ogrodowej – Spółka złożyła odrębne zgłoszenie, odpowiadające wskazaniom organu.
W trakcie rozprawy pełnomocnik Spółki popierał wniesioną skargę kasacyjną, jej wnioski i zarzuty. Jednocześnie ujawnił, że w wyniku złożenia przez Spółkę kolejnego zgłoszenia oraz uchylenia – w następstwie prawomocnego wyroku WSA w Warszawie – decyzji utrzymującej w mocy kolejną decyzję o sprzeciwie, ta ostatnia została uchylona przez organ II instancji, a inwestycja została zrealizowana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych (art. 193 zd. 2 Ppsa).
Zarzut kasacyjny naruszenia przepisów prawa materialnego został ograniczony do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga m. in. budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb wynika z kolei, że budowa obiektów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb wymaga uprzedniego zgłoszenia. Organ I instancji wnosząc sprzeciw powołał się w podstawie prawnej na przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 uPb, wedle którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Spółka w skardze kasacyjnej nie podnosi zarzutu naruszenia powyższego przepisu.
Istota sprawy sprowadzała się do oceny prawidłowości kwalifikacji zamierzenia inwestycyjnego dokonanej przez organy architektoniczno-budowlane w kontekście § 9 ust. 1 pkt 3 zarz. RDOŚ, co wynika wszak z treści zaskarżonej decyzji. Nie wskazano jednak w skardze kasacyjnej takiego przepisu znajdującego się w zarz. RDOŚ, którego wadliwej wykładni miałby się dopuścić sąd wojewódzki. Brak wskazania w skardze kasacyjnej w podstawie kasacyjnej tych przepisów, które legły u podstaw podjęcia decyzji o wniesieniu sprzeciwu, następnie utrzymania decyzji o sprzeciwie w mocy, a w konsekwencji oddalenia skargi, prowadzi do wniosku, że zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 uPb nie jest oparty na usprawiedliwionych podstawach.
Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną oddalono.