Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 lipca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 825/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu (z dnia [...] grudnia 2006 r., cofającą, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), A. B. pozwolenie na broń palną myśliwską.
Organ podał, iż A. B. został oskarżony o to, że w okresie od 1999 r. do [...] marca 2003 r. w miejscowości T. gm. S. składował 28.000 dm3 oleju napędowego i 3.500 dm3 oleju opałowego, wbrew wymogom bezpieczeństwa określonym przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska, czym spowodował bezpośrednie niebezpieczeństwo eksplozji tych łatwopalnych materiałów, które zagrażało ludziom i mieniu w wielkich rozmiarach, a także bezpośrednie niebezpieczeństwo zniszczeń w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, to jest o czyn z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych w wyniku postępowania wbrew przepisom z niebezpiecznymi odpadami i substancjami - czynów wymierzonych przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu w zbiegu z czynem godzącym w środowisko).
Ponadto w okresie od 2000 r. do 25 marca 2003 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w postaci naboju parabellum kal. 9 mm, to jest o czyn z art. 263 § 2 k.k. Wyrokiem z dnia 11 września 2003 r., o sygn. akt II K 129/03 Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim uznał A. B. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając warunkowo jej wykonanie tytułem próby na okres 5 lat.
Postanowieniem z dnia 13 września 2006 r. przedstawiono A. B. zarzut składowania wbrew przepisom o ochronie środowiska i przeciwpożarowym substancji ropopochodnych, co zagrażało życiu lub zdrowiu wielu osób lub mogło spowodować zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach, tj. o czyn z art. 183 § 1 k.k. Śledztwo w powyższej sprawie prowadzone jest przez Komendę Powiatową Policji w Sokołowie Podlaskim (sprawa o sygn. akt RDS 405/06).
Zdaniem organu pierwszej instancji, przedstawione fakty wskazują na wyjątkowo dużą nieodpowiedzialność strony oraz jej lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Spowodowanie zagrożenia życia i zdrowia wielu osób lub zniszczeń w znacznych rozmiarach oraz niezaprzestanie takiej działalności, pomimo wcześniejszego wyroku skazującego, ponadto nielegalne posiadanie amunicji, wzbudza uzasadnioną obawę, że A. B. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co stanowi obligatoryjną przesłankę uzasadniająca cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. podniósł m. in., iż jest myśliwym i członkiem koła łowieckiego od prawie 25 lat. W środowisku jest osobą znaną i szanowaną, co zostało w sprawie pominięte. Według odwołującego się popełnienie ww. przestępstwa "nie ma absolutnie żadnego, bezpośredniego związku z posiadaniem pozwolenia na broń palną myśliwską", gdyż jego dotychczasowe postępowanie i cechy charakteru nie dają podstaw do obawy, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołał się również na pozytywną dla niego opinię Koła Łowieckiego "[...]" z dnia 14 lutego 2007 r.
Komendant Główny Policji wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. Katalog przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie jest zamknięty. Norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia i daje możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni) pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub popełnienie których zarzucono mu w postępowaniu karnym.
Prawomocne orzeczenie sądu, potwierdzające fakt popełnienia czynu zabronionego jest dla organów Policji wiążące w zakresie ustalenia przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Organ stwierdził, że A. B., jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za czyny wymierzone przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, w zbiegu z czynem godzącym w środowisko oraz czyn mający ścisły związek z przepisami ustawy o broni i amunicji, a także stojąca pod zarzutem popełnienia kolejny raz przestępstwa wymierzonego przeciwko środowisku, nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Takie prawnie zabronione zachowania strony budzą obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ stwierdził, iż pozytywna opinia koła łowieckiego i z miejsca zamieszkania nie mogą mieć wpływu na ocenę organu Policji, bowiem nie eliminuje to faktu, że popełnił wyżej wymienione przestępstwa, a także stoi pod zarzutem popełnienia kolejny raz przestępstwa z art. 183 §1 k.k.
W skardze na powyższą decyzję A. B. wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że organy Policji "zbyt wybiórczo i literalnie" potraktowały przepisy ustawy o broni i amunicji. Zakwestionował fakt zaliczenia go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Według skarżącego zastosowanie prostego przełożenia, że fakt skazania go za czyn z art. 183 § 1 k.k., w zbiegu z innymi przepisami karnymi, stanowi podstawę do stwierdzenia, że nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni oraz budzi uzasadnione obawy użycia jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest błędne. Czym innym jest bowiem popełnienie przestępstwa związanego np. z kłusownictwem, czy też nieostrożnym obchodzeniem się z bronią, a czym innym nieumyślne posiadanie jednej sztuki amunicji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 16 lipca 2007 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż postępowanie karne wszczęte na skutek postawionego skarżącemu zarzutu ponownego popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 k.k. zostało zakończone na etapie postępowania przygotowawczego, w związku z jego oświadczeniem o dobrowolnym poddaniu się karze. Ponadto Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim w marcu tego roku wydał wyrok, mocą którego skarżący został skazany za to przestępstwo na 3 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat oraz na karę grzywny w wysokości 90.000 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.
Sąd podał, że w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji, skarżący był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 września 2003 r. za przestępstwa z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. za przestępstwo stypizowane w Kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych) w zbiegu z przestępstwem przeciwko środowisku, a także za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu z art. 263 § 2 k.k. (posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia). Ponadto we wrześniu 2006 r. został mu również postawiony zarzut ponownego popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 k.k., tj. przestępstwa przeciwko środowisku, za co, skarżący został ponownie skazany w marcu 2007 r. wyrokiem sądowym.
Sąd wskazał, iż podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Sąd podniósł, iż użycie sformułowania "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny, czy obawa ta rzeczywiście istnieje. Wystarczy ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania o te przestępstwa, żeby cofnąć pozwolenie na broń (odpowiednio - odmówić wydania pozwolenia) osobie skazanej za ich popełnienie (lub podejrzanej), gdyż są to dla organu okoliczności wiążące w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia oraz pozytywnej dla jego cofnięcia.
Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa niż z kategorii wymienionych w tym przepisie może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Sąd podzielił stanowisko organu, że przedstawione w sprawie fakty wskazują na wyjątkowo dużą nieodpowiedzialność strony oraz jej lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Spowodowanie zagrożenia życia i zdrowia wielu osób lub zniszczeń w znacznych rozmiarach oraz niezaprzestanie takiej działalności, pomimo wcześniejszego wyroku skazującego, ponadto nielegalne posiadanie amunicji, wzbudza uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Sad stwierdził, że wprawdzie przestępstwa, za które skazano skarżącego, nie należą do kategorii / grup przestępstw przykładowo wymienionych w ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, niemniej ich charakter nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie mają one wpływu na ocenę przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd zważył, iż przestępstwo objęte przepisem art. 164 w związku z art. 163 § 1 k.k. usytuowane jest w rozdziale XX k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu". Przedmiotem ochrony zawartych w nim przepisów jest bezpieczeństwo powszechne, które dotyczy zagrożenia życia lub zdrowia większej, bliżej nieoznaczonej liczby osób oraz mienia w wielkich rozmiarach. Art. 164 k.k. penalizuje bowiem sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia określonego w art. 163 § 1 k.k. - to jest zdarzenia "które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach".
Natomiast art. 183 § 1 k.k. usytuowany w rozdziale XXII k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko środowisku" chroni też życie i zdrowie człowieka (zob. Komentarz do art. 163 i nast. k.k. oraz art. 183 k.k. [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. III; publ. Lex OMEGA). Ponadto przestępstwo z art. 263 § 2 k.k., należy do grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu (rozdział XXXII k.k.). Przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną za m.in. posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 r., II OSK 335/06, Sąd wskazał, że jeśli ktoś kto posiada pozwolenie na broń, jednocześnie posiada amunicję o charakterze wojskowym, której nie wolno posiadać, to logicznym jest, że istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie Sądu organy dokonały prawidłowej oceny istnienia przesłanek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Ustalenia organów nie są dowolne, gdyż znajdują oparcie w materiałach sprawy, zaś uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wyczerpująco przedstawiają przesłanki faktycznoprawne, którymi organy kierowały się przy ich podjęciu. Na treści rozstrzygnięcia zaważył wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, który determinuje reglamentację pozwoleń na broń, czyli wydawanie ich w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie w sytuacjach, gdy interes ten jest zagrożony.
Sąd uznał, iż wobec skarżącego zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdyż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego z dnia 11 września 2003 r. za popełnienie przestępstw umyślnych z art. 164 § 1 w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu) oraz w zb. z art. 183 § 1 k.k. (przestępstwo przeciwko środowisku), jak również z art. 263 § 2 k.k. (przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu). Nadto we wrześniu 2006 r. znowu postawiono skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 k.k., a więc takiego samego, za które m. in. został skazany wyrokiem z dnia 11 września 2003 r. Zarzut przedstawiono skarżącemu w czasie, kiedy nie upłynął jeszcze okres próby wynikający z poprzedniego skazania. Oznacza to, że skarżący podjął ponowne działania naruszające porządek prawny w obliczu zagrożenia wykonaniem zawieszonej kary pozbawienia wolności, co nie mogło pozostać bez wpływu na ocenę cech jego charakteru w kontekście dotychczasowego postępowania i uprawniało organ do stwierdzenia, iż fakty te wskazują na nieodpowiedzialność skarżącego oraz jego lekceważący stosunek do obowiązującego prawa - dodatkowo w sferze zachowań, które mogą spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia osób lub albo mienia w wielkich rozmiarach.
Okoliczności te wskazują, wbrew twierdzeniom skargi, iż między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany i jego postępowaniem w tym zakresie wynikającym niewątpliwie z cech charakteru, zachodzi związek pozwalający na zaistnienie obawy, iż może on także użyć broni z naruszeniem przepisów, a zatem w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. B., reprezentowany przez adwokata A. G.-B..
Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:
- 1. rażące naruszenie prawa materialnego polegające na naruszeniu przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. wadliwe uznanie, że wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego m. in. dlatego, że został on skazany za przestępstwo przeciwko środowisku i przestępstwo posiadania jednego naboju parabellum 9 mm;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mających bezpośredni i istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez wybiórcze zbieranie materiału dowodowego, a w szczególności przez wydanie orzeczenia bez dogłębnej analizy akt sprawy, w tym polegających na niezapoznaniu się ze stanem faktycznym stanowiącym podstawę skazania skarżącego wyrokiem karnym z dnia 11 września 2003 r. przez Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim w sprawie o sygn. akt. II K 129/03, a jedynie oparcie się na zapisach z karty karnej znajdującej się w aktach, które to uchybienie miało istotny wpływ na ocenę uzasadnionej obawy możliwości użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi.
Skarżący podniósł, iż wskazanie jako podstawy cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń art. 18 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji budzi uzasadnione wątpliwości, ponieważ wobec skarżącego nie występują przesłanki wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Brak jest uzasadnionej obawy użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego.
W ocenie skarżącego przedstawiona przez Sąd odwrócona kwalifikacja prawna czynu, tj. wskazanie jako trzonu skazania art. 163 § 1 k.k. w sposób fałszywy przedstawia stan faktyczny. Sąd dość szczegółowo odniósł się do zarzutu kwalifikowanego z przepisów dotyczących działu przewidującego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (art. 163 i 164 k.k.) podczas, gdy trzon zarzutu stanowił art. 183 § 1 k.k. dotyczący nieodpowiedniego postępowania z substancjami olejopochodnymi. Zdaniem skarżącego niewłaściwe przechowywanie oleju napędowego w ilościach jednej cysterny nie daje podstaw do wysnucia wniosku jakoby skazana za takie przestępstwo osoba mogła użyć broni palnej w celach innych aniżeli przewidzianych — zgodnych z prawem, a w szczególności w celu sprzecznym z porządkiem publicznym lub sprzecznym z interesem bezpieczeństwa.
Skarżący stwierdził nadto, iż posiadanie jednego naboju do broni krótkiej wypełnia znamiona znikomej społecznej szkodliwości czynu, a wobec tego nie powinno mieć to najmniejszego wpływu na ocenę, czy wobec takiej osoby istnieje uzasadniona obawa co do użycia broni w celach sprzecznych z prawem. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną charakter popełnionych występków uprawnia do postawienia tezy, że nie mają one najmniejszego wpływu na ocenę przesłanki obawy użycia przez skarżącego broni palnej w celach niezgodnych z prawem. Podkreślono, że nie każde skazanie karne powoduje domniemanie użycia broni przez osobę w sposób niezgodny z prawem. Brak jest bezpośredniego związku między popełnionymi czynami i cechami charakteru skarżącego oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałyby na zaistnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż Sąd przyjął błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma zastosowanie również w przypadku popełnienia przez posiadacza broni przestępstw nie wymienionych w tym przepisie oraz stania pod zarzutem popełnienia kolejny raz jednego z takich czynów. W przypadku skarżącego są to czyny wymierzone przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu w zbiegu z czynem godzącym w środowisko oraz czyn mający ścisły związek z przepisami ustawy o broni i amunicji (nielegalne posiadanie amunicji do broni parnej, niezależnie od jego bezprawności w świetle przepisów prawa karnego, jest sprzeniewierzeniem się również przepisom tej ustawy), a także zarzut popełnienia kolejny raz przestępstwa wymierzonego przeciwko środowisku. Są to tego rodzaju przestępstwa, których okoliczności dają podstawę do powzięcia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Nadto ustawodawca, wprowadzając w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji domniemanie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego - "może użyć" - jednoznacznie wyłączył obowiązek udowodnienia w postępowaniu administracyjnym, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub ubiegająca się o nie) faktycznie użyje broni w ten sposób. Organ podniósł, że popełnienie przez skarżącego przestępstw oraz toczące się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie kolejny raz przestępstwa z art. 183 § 1 k.k. przeczy rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni, nawet jeżeli cieszy się on dobrą opinią tak w miejscu zamieszkania, jak i macierzystym kole łowieckim.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.
Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej.
Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 września 2003 r., sygn. akt II K 129/03 A. B. został skazany - na karę 2 lat pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na okres 5 lat próby - za przestępstwa z art. 164 § 1 k.k. w związku z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych) oraz z art. 263 § 2 k.k. (posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia).
Przestępstw opisanych w art. 163 k.k., art. 164 k.k. (Rozdział XX – Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu) i art. 183 k.k. (Rozdział XXII – Przestępstwa przeciwko środowisku) oraz art. 263 k.k. (Rozdział XXXII – Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu) dopuścić się można zarówno umyślnie jak i nieumyślnie. A. B. przestępstw tych dopuścił się działając umyślne. W przypadku zaś działania umyślnego po stronie sprawcy występuje świadomość bezprawnego działania. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art.
9. § 1. k.k.). Zachowanie opisane w § 1 art. 163 i w § 1 art. 164 k.k. cechuje się umyślnością, rozumianą zarówno jako zamiar bezpośredni, jak i wynikowy (por. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z.Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 163 - 164 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).
Za skutek zachowania sprawcy należy w przypadku art. 164 k.k. uznać konkretne zagrożenie dla chronionych dóbr prawnych. Przedmiotem zaś ochrony przepisu art. 164 k.k., jak i art. 163 k.k., jest życie, zdrowie oraz mienie, a więc te same dobra prawne co Rozdziału XIX - życie i zdrowie oraz Rozdziału XXXV - mienie.
Także przedmiotem ochrony przepisu art. 183 k.k. są dobra prawne w dwojakim charakterze. Ustawodawca jednocześnie występuje w interesie nienaruszalności środowiska oraz chroni życie i zdrowie człowieka. Czyny zabronione, stypizowane w ramach art. 164 i art. 183 k.k. mają postać przestępstw abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo, przy czym polegają na sprowadzeniu bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia, które zagraża życiu i zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach (art. 164) lub może zagrozić życiu lub zdrowiu wielu osób lub spowodować zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach (art. 183 k.k.).
A. B. we wrześniu 2006 r. został przedstawiony zarzut ponownego popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 k.k. - w marcu 2007 r. skarżący został skazany za ten czyn wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim na karę 3 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat oraz na karę grzywny w wysokości 90.000 zł. (dobrowolne poddanie się karze). A zatem, w okresie próby, tj. w okresie zawieszenia na 5 lat wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 września 2003 r. sygn. akt II K 129/03, skarżący dopuścił się ponownie przestępstwa polegającego na zagrożeniu życia lub zdrowia wielu osób lub mogącego spowodować zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach. Mimo ciążącej na skarżącym realnej "groźby" wykonania kary 2 lat pozbawienia wolności skarżący ponownie popełnia przestępstwo z art. 183 § 1 k.k. (działanie umyślne).
Niebezpieczeństwo, o którym mowa tak w art. 163 § 1 k.k. jak i art. 164 § 1 k.k. oraz art. 183 § 1 k.k., jest wynikiem zachowania sprawcy i to zachowania umyślnego. Za skutek zachowania sprawcy należy w przypadku art. 183 k.k., podobnie jak w przypadku art. 164 k.k., uznać konkretne zagrożenie dla chronionych dóbr prawnych.
W tym stanie rzeczy podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż powyższe okoliczności wskazują na wyjątkowo dużą nieodpowiedzialność strony oraz jej lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Spowodowanie zagrożenia życia i zdrowia wielu osób lub mienia w znacznych rozmiarach lub zniszczeń w świecie roślinnym i przyrody w znacznych rozmiarach oraz niezaprzestanie takiej działalności, mimo wcześniejszego wyroku skazującego, a nadto nielegalne posiadanie amunicji (nawet w niewielkiej ilości), wzbudza uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc i przepisów ustawy o broni i amunicji. Ponowne naruszenie porządku prawnego w obliczu zagrożenia wykonaniem zawieszonej kary pozbawienia wolności nie może pozostać bez wpływu na ocenę cech charakteru skarżącego w aspekcie dotychczasowego postępowania. Popełnione przez skarżącego przestępstwa, ich charakter i "powrót" do przestępstwa w okresie próby, uzasadniają powiązanie cech charakteru skarżącego i jego postępowania z oceną ponownej możliwości naruszenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym w zakresie posiadania broni. Okoliczności te wskazują, że nawet realne zagrożenie zarządzeniem wykonania zwieszonej kary 2 lat pozbawienia wolności - kary dolegliwej w swym charakterze i długości pozbawienia wolności - nie zapobiegło ponownemu popełnieniu przestępstwa. W tych warunkach, ponowne, umyślne, bezprawne zachowanie strony uzasadnia obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż pozytywna opinia Koła Łowieckiego "Orlik" i z miejsca zamieszkania nie mogą mieć decydującego wpływu na ocenę przesłanek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.
Nie jest też zasadny zarzut, iż Sąd pierwszej instancji odwrócił kwalifikacje prawną czynu, za który skarżący został skazany wyrokiem z dnia 11 września 2003 r. Jak jednoznacznie wynika z wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim, sygn. akt II K 129/03 A. B. został skazany za przestępstwo z art. 164 § 1 k.k. w związku z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 183 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych) oraz z art. 263 § 2 k.k. (posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia).
Zdaniem autora skargi kasacyjnej "trzon skazania" stanowi art. 183 § 1 k.k., a nie art. 163 § 1 k.k. Poglądu tego nie można zaakceptować, tak z uwagi na opis i kwalifikację czynu przypisanego skarżącemu oraz podstawę prawną wymierzenia kary jak i przedmiot objęty ochroną przez powyższe przepisy Kodeksu karnego. Faktu skazania skarżącego za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. nie może też zniweczyć ilość amunicji posiadanej bez wymaganego zezwolenia. Także twierdzenie pełnomocnika, iż czyn skarżącego wypełnia znamiona znikomej społecznej szkodliwości nie może się ostać. A. B. został bowiem prawomocnie skazany za posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia zaś znikoma szkodliwość czynu jest przesłanką umorzenia postępowania karnego. Jak stanowi art. 66 § 1 k.k. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.
Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. naruszenia zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez wybiórcze zbieranie materiału dowodowego, a w szczególności przez wydanie orzeczenia bez dogłębnej analizy akt sprawy i oparcie się jedynie na zapisach z karty karnej. W aktach sprawy znajduje się bowiem wyrok Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 11 września 2003 r. wydany w sprawie o sygn. akt. II K 129/03, odzwierciedlający opis czynów, za które skarżący został prawomocnie skazany.
W tym stanie rzeczy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić tak rażącego naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.