Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1439/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. spółka komandytowa w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w K. z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], na podstawie art. 9zb ust. 1 i art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.), nałożył na skarżącą Spółkę, karę pieniężną w wysokości 500 zł za nieprzekazanie odebranych od właścicieli nieruchomości w ilości 2,0 Mg zmieszanych odpadów komunalnych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, właściwej dla regionu ich wytworzenia. Przeprowadzone postępowanie ujawniło, że po odebraniu odpadów, trafiały one na teren bazy magazynowo-transportowej w P. (składowisko odpadów innych niż niebezpieczne) zarządzanej przez skarżącą Spółkę wraz z innym odpadami pochodzącymi z całego regionu szczecińskiego. Magazynowane odpady nie pochodziły tylko z terenu Gminy R..
Ponadto odpady odebrane z terenu Gminy R. w I półroczu były magazynowane przez okres 9 miesięcy, zamiast zostać przeładowane w stosunkowo krótkim odstępie czasu. Ponadto w karcie przekazania odpadów podano, że masa odpadów o kodzie 20 03 01 przekazanych do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów jest dla całego regionu szczecineckiego, a powinno być jedynie dla Gminy R.. W ocenie organu, skarżąca Spółka nie wykazała aby taka praktyka w jej działaniu z odpadami miała swoje uzasadnienie, w sytuacji gdy były to działania, które naruszały art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o odpadach (odpady nie trafiały bezpośrednio do regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych; zakaz zbierania zmieszanych odpadów komunalnych poza miejscem ich wytwarzania). Ostatecznie zmieszane odpady komunalne z terenu Gminy R. w ilości 2,0 Mg trafiły do Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w M., który nie posiada statusu regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów.
Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca Spółka.
Zaskarżoną decyzją SKO w K. utrzymał ww. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.
Organ odwoławczy wskazał, jakie prawa i obowiązki wynikają dla skarżącej Spółki z uchwały nr XVI/219/12 Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 29 czerwca 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2012-2017 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2018-2023 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego z 2014 r., poz. 558 ze zm.). Ponadto stwierdził, że z przedstawionych przez Spółkę dokumentów wynika, że doszło do naruszenia art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W dokumentacji ujawniono rozbieżności, ponieważ z kontroli WIOŚ wynikało, że odpady trafiały do Zakładu w M. (regionalnej instalacji zastępczej), a nie, jak wskazywała Spółka, do Międzygminnego Przedsiębiorstwa Gospodarki Odpadami w W..
W ocenie organu, zmieszane odpady komunalne o kodzie 20 03 01 w ilości 2,0 Mg z terenu gminy R. w I półroczu 2015 r. trafiały zatem do Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów w M. do zagospodarowania w procesie R13 (magazynowanie odpadów) i nieprzekazaniu ich bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów. Ponadto z "Karty przekazania odpadów" z dnia 30 września 2015 r. wynika, że przedmiotowe odpady komunalne zostały przez skarżące przedsiębiorstwo przekazane do regionalnej instalacji co najmniej 3 miesiące po ich odbiorze od właścicieli nieruchomości. Informacja ta dotyczy jednak odpadów odebranych nie tylko od właścicieli nieruchomości z terenu gminy R., lecz z regionu szczecineckiego. Karta ta nie spełniała zatem wymagań rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów.
W ocenie organu odwoławczego, faktem bezspornym jest, że skarżąca Spółka nie przekazała zebranych od właścicieli nieruchomości odpadów o kodzie 20 03 01 w ilości 2,0 Mg w I półroczu bezpośrednio do regionalnej instalacji. Powyższego nie zmienia okoliczność, że podmiot ten prowadzi również składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne oraz zarządza instalacją mechanicznego przetwarzania odpadów komunalnych w Mirosławcu, ponieważ powyższe składowisko odpadów nie jest regionalną instalacją, a ponadto instalacja ta jest jedynie regionalną instalacją zastępczą dla regionu szczecineckiego.
Skarżący jako podmiot odbierający odpady nie mógł przekazywać ich do instalacji zastępczej, ponieważ w tym okresie funkcjonowały właściwe miejscowo regionalne instalacje mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, jak też nie wykazywano przypadków ich awarii uniemożliwiających odbieranie zmieszanych odpadów komunalnych. Podmiot odbierający odpady nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnej oceny sytuacji i podejmowania decyzji o czasowym ich magazynowaniu w wybranej przez siebie instalacji, ponieważ art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach zakazuje zbierania poza miejscem wytwarzania zmieszanych odpadów komunalnych.
Powyższą decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie P. Spółka Komandytowa, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 9x ust. 1 pkt 3 i art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 25 ust. 1-4 ustawy o odpadach, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1439/16, oddalając skargę, wskazał, że problematyka dotycząca odpadów komunalnych została wprost uregulowania w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W niniejszej sprawie nie miały więc zastosowania przepisy art. 25 ust. 1-4 ustawy o odpadach. Poza tym zgodnie z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odpady komunalne odebrane od właścicieli powinny być bezpośrednio przekazywane do regionalnych instalacji przetwarzania odpadów. Jest to obowiązek, od którego można odstąpić tylko w przypadku awarii takiej instalacji. Wtedy komunalne odpady należy przekazywać do zastępczej instalacji. Jednak w okolicznościach tej sprawy nie zaistniały powody do odstąpienia przez skarżącą Spółkę od ww. obowiązku. Na tą ocenę nie ma znaczenia fakt, że skarżąca Spółka posiada zgodę na magazynowanie odpadów o kodzie 20 03 01. Za naruszenie tego obowiązku, na podstawie art. 9x ust. 1 pkt 3, nakładana jest kara pieniężna w wysokości od 500 do 2000 zł za pierwszy ujawniony przypadek.
Zgodnie natomiast z treścią art. 9zc ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4 właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasowa działalność podmiotu.
Sąd I instancji w pełni podzielił zaprezentowany w tym zakresie pogląd organów, że podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej w powyższym zakresie nie jest uprawniony, niezależnie od ilości odebranych odpadów, do dokonywania samodzielnej oceny sytuacji i podejmowania decyzji o czasowym magazynowaniu odebranych odpadów w wybranej przez siebie instalacji, ponieważ art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach zakazuje zbierania poza miejscem wytwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Zmiana w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o czystości i porządku w gminach, obowiązująca od 1 lutego 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz.
87) polegająca na dodaniu wyrazu "bezpośrednio" przy ustalaniu obowiązku przekazywania zmieszanych odpadów komunalnych wyłącza możliwość ich magazynowania. Zatem magazynowanie przez stronę skarżącą zmieszanych odpadów komunalnych z powołaniem się na względy techniczne, czy logistyczne jest niedopuszczalne i niezgodne z obowiązującymi przepisami. Przedsiębiorca po odebraniu zmieszanych odpadów komunalnych jest obowiązany przekazać je bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, co w wymiarze czasowym zgodnie ze znaczeniem zwrotu "bezpośrednio" oznacza "zaraz po", "niezwłocznie".
Z powyższego obowiązku strona się nie wywiązała. Z poczynionych ustaleń jednoznacznie wynika, że przedmiotowe odpady odebrane od właścicieli nieruchomości w pierwszym półroczu 2015 r. zostały przekazane do właściwej regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych dopiero we wrześniu 2015 r. Prawidłowo zatem organ uznał, że zachodziły podstawy do zastosowania art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Przy czym wbrew zarzutom strony skarżącej organy w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie, dokonując prawidłowych ustaleń. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Ponadto, w ocenie Sądu, sposób dokonania obliczenia wysokości kary spełnia wymogi art. 9zc ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Każde uchybienie obowiązkom wynikającym z ww. ustawy jest szkodliwe o ile dotyczy bezpośrednio gospodarowania odpadami, a stopień tej szkodliwości, zakres naruszenia, w tym przypadku zarówno ilość nieprzekazanych odpadów, jak i czas, w jakim taki proceder miał miejsce jak również dotychczasowa działalność podmiotu, znalazły odzwierciedlenie w zastosowaniu kary jedynie w wysokości 500 zł.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyło A. spółka komandytowa (dawniej: P. spółka komandytowa w C.), wnosząc o uwzględnienie skargi, uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych za obie instancje.
Ponadto strona skarżąca złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy i wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, polegające na uznaniu, że magazynowanie odpadów ze względów technologicznych i organizacyjnych jest możliwe tylko na terenie regionu, w którym zostały wytworzone, a jednocześnie, że możliwość magazynowania odpadów jest wyłączona, w sytuacji gdy skarżący posiadał pozwolenie na magazynowanie odpadów, a więc miał prawną możliwość magazynowania tych odpadów;
- - art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepis ten wyłącza możliwość magazynowania odpadów, w sytuacji gdy Skarżący posiadał pozwolenie na magazynowanie odpadów, a więc miał prawną możliwość ich magazynowania, a jeżeli nawet naruszenie wystąpiło, to przepis ten nie jest podstawą nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej;
- - art. 9x ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy: ● skarżący korzystając z możliwości czasowego magazynowania odpadów, nie jest zobowiązany do niezwłocznego przekazywania odpadów do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, a więc nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej,
- ● skarżący przekazał przedmiotowe odpady do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, a więc nie było podstaw do nałożenia kary; dodatkowo przekazanie nastąpiło bezpośrednio, tj. bez udziału innych podmiotów, ● skarżący przekazał odpady do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych przewidzianej do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami, a która to instalacja jest uprawniona do zastępczego przyjmowania odpadów do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów, a więc nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej;
- - art. 9l ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zw. art. 38 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 4 pkt 2 i ust. 4a ustawy o odpadach przez ich niezastosowanie w sytuacji gdy, regionalna instalacja do przetwarzania odpadów komunalnych przewidziana do zastępczej obsługi regionu gospodarki odpadami jest uprawniona do przyjmowania odpadów komunalnych w sytuacji "do czasu uruchomienia regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych".
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w z w. z art. 9x ust. 1 pkt 3, art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 25 ust. 1-4 ustawy o odpadach oraz art. 7 i 77 K.p.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, pomimo tego że w sprawie wystąpiło naruszenie prawa materialnego a także przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, co winno skutkować uchyleniem decyzji organu w całości, wraz z decyzją ją poprzedzającą.
Strona przeciwna postępowania nie zażądała przeprowadzenia rozprawy; dlatego przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.
Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej okoliczność, że strona skarżąca posiada pozwolenie na magazynowanie zmieszanych odpadów komunalnych (decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] sierpnia 2012 r., Nr [...]), nie oznacza, że była zwolniona z ustawowego obowiązku bezpośredniego przekazania do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli zmieszanych odpadów komunalnych. Choć art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach odnosi się do magazynowania odpadów; jednak brak jest podstaw do uznania, że przepisem tym objęto zmieszane odpady komunalne. Magazynowanie, o jakim mowa w tym przepisie, dotyczy takich sytuacji gdy prowadzone jest wyłączenie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów. Tak stanowi art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach. To zaś oznacza, że skarżąca Spółka w okolicznościach tej sprawy powinna wykazać, że odbierane przez nią zmieszane odpady komunalne podlegały magazynowaniu w związku z ich wytworzeniem, zbieraniem lub przetwarzaniem.
To, że przedmiotowe odpady nie zostały wytworzone przez podmiot magazynujący przesądza sama okoliczność odbioru ich od właścicieli, którzy te odpady wytworzyli. Nie można także działań skarżącej Spółki zakwalifikować do zbierania w rozumieniu ww. przepisu, ponieważ zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach zakazuje się zbierania poza miejscem wytwarzania zmieszanych odpadów komunalnych. Ponadto przedmiotowe odpady nie podlegały przetwarzaniu, lecz jak wykazała kontrola – przewieziono je do regionalnej instalacji, co nastąpiło po upływie określonego terminu jaki upłynął po ich odebraniu od właścicieli, a więc z naruszenie obowiązku (nie "bezpośrednio"), jaki wynika z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Poza tym pojęcie przetwarzania, o jakim tu mowa należy odnieść do treści art. 9e ust. 1a i 1b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ponieważ przetworzeniu zmieszanych odpadów komunalnych można tylko mówić w sytuacjach, o jakich mowa w ww. przepisach.
Ponadto skarżąca Spółka nie wykazała aby od obowiązku, o jakim mowa w art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach istniały wyjątki, które uzasadniałyby jej działania z odebranymi odpadami zmieszanymi. Nie uprawnione jest bowiem twierdzenie skarżącej Spółki, że takie uprawnienie wynika z ww. decyzji. Decyzja ta przewiduje są możliwość techniczną magazynowania odpadów w instalacji w Mirosławcu, jednak nie ma wpływu na istnienie ogólnej zasady tego w jaki powinien być obrót zmieszanymi odpadami komunalnymi. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja zmienia ustawowy obowiązek, o jakim wyżej była mowa.
Sąd I instancji trafnie zatem ocenił, że podmiot prowadzący działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na podstawie wpisu do rejestru działalności regulowanej w powyższym zakresie nie jest uprawniony, niezależnie od ilości odebranych odpadów, do dokonywania samodzielnej oceny sytuacji i podejmowania decyzji o czasowym magazynowaniu odebranych odpadów w wybranej przez siebie instalacji. O tym gdzie mogą trafić odpady decyduje przepis obowiązującego prawa. Przedmiotowe odpady mogły zaś trafić do instalacji w M., ale tylko w sytuacji gdy możliwe byłoby jej wykorzystanie jako instalacji zastępczej. To z kolei wymagało zaistnienia określonej sytuacji związanej z awarią instalacji regionalnej (patrz art. 9l ust. 2-4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach). Oczywiście w ramach działalności dotyczącej odbioru odpadów komunalnych wymagane jest zapewnienie odpowiedniego usytuowania i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej (art. 9d ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach).
Jednak baza, o jakiej mowa w tym przepisie, dotyczy selektywnie zebranych odpadów komunalnych. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała, aby przedmiotowe odpady można było zaliczyć do selektywnie zebranych odpadów komunalnych. W zasadzie nie kwestionowała, że sprawa dotyczy zmieszanych odpadów komunalnych, więc takich których nie można zaliczyć do selektywnie zbieranych odpadów komunalnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 24 ustawy o odpadach przez selektywne zbieranie rozumie się zbieranie, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami.
Sąd I instancji prawidłowo zatem ocenił, że w okolicznościach tej sprawy nie miał w sprawie zastosowania art. 25 ust. 4 ustawy o odpadach. Skarżąca Spółka nie wykazała bowiem aby mogła legalnie magazynować zmieszane odpady komunalne objęte przedmiotowym postępowaniem. Ponadto niezależnie od podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Obowiązek ten polega na bezpośrednim przekazaniu zmieszanych odpadów komunalnych do regionalnej instalacji.
Należy mieć na względzie, że przepisy z zakresu ochrony środowiska charakteryzują się rygoryzmem, ponieważ ich celem jest ochrona dobra jakim jest środowisko. Nie jest więc pożądanym zastosowanie do ich interpretacji wykładni rozszerzającej. Uprawniona jest zatem ocena Sądu, zgodnie z którą przepis art. 9e ust. 1 pkt 2 ww. ustawy jednoznacznie nakłada na przedsiębiorcę obowiązek administracyjnoprawny przekazania odebranych od właścicieli nieruchomości zmieszanych odpadów komunalnych bezpośrednio do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, czyli nie zezwala na ich uprzednie w tym celu magazynowanie (por. wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., II OSK 1986/16).
Ponadto, kwestia istnienia ewentualnych wyjątków od zasady wynikającej z art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie zmienia ogólnej oceny co do prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji wykładni. Podnoszona argumentacja nie może zatem stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia w zakresie wykładni art. 9e ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, lecz dotyczy zupełnie innego zagadnienia – czy zaistniały w tej sprawie wyjątki od ogólnej reguły. Tego jednak, jak wyżej wskazano, strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała. Nie mogło zatem dojść do wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Choć magazynowane miejsce stanowiło tzw. instalację zastępczą, jednak Spółka nie wykazała aby w okolicznościach tej sprawy zachodziły podstawy do przekazania zmieszanych odpadów komunalnych do instalacji zastępczej, jak i do czasowego przekazania takich odpadów do tego rodzaju instalacji.
Z powyższego wywodu wynika wniosek, że problematyka prawna dotycząca odpadów zawarta jest m.in. w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i w ustawie o odpadach. Jednak zagadanie jak należy postępować z odebranymi od właścicieli zmieszanymi odpadami komunalnymi w całości została uregulowana w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. O tyle właśnie zasadna jest ocena Sądu I instancji, zgodnie z którą problematyka dotycząca przekazywania odpadów komunalnych została wprost uregulowania w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Z tych względów wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Tym samym chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego, ponieważ w związku z brakiem stwierdzenia naruszenia prawa materialnego nie mogło dojść do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w z w. z art. 9x ust. 1 pkt 3, art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 25 ust. 1-4 ustawy o odpadach oraz art. 7 i 77 K.p.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji wbrew powyższemu zarzutowi kasacyjnemu dokonał prawidłowej kontroli ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy prowadzące postępowanie stanu faktycznego. Wynika z niego jednoznacznie, że skarżąca Spółka nie przekazała do regionalnej instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości z obszaru gminy Rąbino zmieszanych odpadów komunalnych w I kwartale 2015 r. co spowodowało naruszenie ustawowego obowiązku w tym zakresie określonego w przepisie art. 9e ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.