Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K. S. na decyzję Wojewody [...] z 29 października 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M. B. pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wymianą stolarki okiennej na drzwiową, zmianą układu balkonów oraz budową schodów zewnętrznych łączących balkony dolne z górnymi, budową schodów zewnętrznych wraz z wykonaniem wewnętrznej instalacji elektrycznej.
W skardze kasacyjnej wniesionej od tego wyroku skarżąca kasacyjnie K. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z uwagi na to, że jej wykonanie spowoduje realne zagrożenie pożarowe z uwagi na bliskie położenie (6,40 m) budynku inwestora od budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości sąsiedniej i niezaprojektowanie urządzeń zabezpieczających przed ogniem na całej wysokości ściany planowanej do nadbudowy, co może doprowadzić do znacznej szkody w budynku skarżącej wywołanej przez pożar.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznawany wniosek podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopuszczalne jest również na etapie postępowania kasacyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r., nr 4, poz. 77).
Stwierdzenie przez sąd administracyjny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymaga wykazania przez wnioskodawcę istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne, gdyż udzielenie uczestnikowi procesu inwestycyjnego ochrony tymczasowej wiąże się dla osoby uprawnionej do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej z ponoszeniem ujemnych skutków związanych ze wstrzymaniem jej wykonania. To inwestor ponosi bowiem ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i w związku z tym to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, gdyby w wyniku rozpoznania skargi okazało się, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona. Podkreślić w związku z tym także trzeba, że udzielenie ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego wobec decyzji o pozwoleniu na budowę ma charakter wyjątkowy.
Ma to związek ze szczególnym charakterem wstrzymania wykonania decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę, podkreślonym przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora. W przypadku oddalenia skargi kaucję przeznacza się na zaspokojenie roszczeń inwestora (ust. 3). Zastosowanie ochrony tymczasowej w stosunku do wskazanego rodzaju decyzji wydawanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej powinno zatem mieć na uwadze zarówno interesy strony skarżącej, jak i interes uczestnika procesu budowlanego, tj. inwestora (tu: M. B.). Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę zasadniczo stanowi zawsze dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżone pozwolenie na budowę.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na gruncie niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody. Istnienia takiego zagrożenia skarżąca nie wykazała, a jej stanowisko opiera się wyłącznie na przypuszczeniach. Zauważyć trzeba, że kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w aspekcie spełniania przez nią wymogów dotyczących ochrony przeciwpożarowej była przedmiotem merytorycznej oceny Sądu I instancji, który w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż organy prawidłowo uznały, że nadbudowa objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę pozbawiona jest okien i drzwi, a ponadto spełnia wymogi ściany oddzielenia pożarowego (konstrukcja z bloczków gazobetonowych o grubości min. 24 cm, izolacja zewnętrzna z materiału niepalnego, tj. wełny mineralnej, brak otworów, więźba dachowa drewniana, zabezpieczona środkami ogniochronnymi do stopnia nierozprzestrzeniającego ognia, izolacja wewnętrzna dachu niepalna – wełna mineralna, przekrycie dachu niepalne – blacha stalowa płaska).
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się do merytorycznej polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w zaskarżonym wyroku, która w niniejszym postępowaniu wpadkowym nie jest dopuszczalna. Przyczyny nakazujące zastosowanie ochrony tymczasowej pozostają bowiem rozłączne względem przyczyn uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny.
Z powołanych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.