Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 marca 2015 r. oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2014 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego na skutek odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza [...] z [...] czerwca 2013 r. zezwalającej E. K. na usunięcie siedmiu drzew rosnących na działce nr [...], obr. [...], gmina [...]. Sąd I instancji podzielił argumentację organu, że skarżąca nie miała interesu prawnego we wniesieniu odwołania od decyzji Burmistrza, ponieważ nie jest żadną z osób wymienionych w art. 83 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody (nie jest właścicielem ani posiadaczem nieruchomości). Jest jedynie właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Powoływanie się na okoliczność złożenia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia działki, na której znajdują się drzewa, nie stanowi o posiadaniu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Skarżąca wniosła do NSA skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
W piśmie z 8 stycznia 2016 r. wniosła o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się z jej wniosku przed Sądem Rejonowym w [...] postępowania o stwierdzenie zasiedzenia działki nr [...] (sygn. akt [...]). W dniu 2 czerwca 2013 r. do NSA wpłynęło pismo z Sądu Rejonowego w [...] z załączonym odpisem nieprawomocnego postanowienia wydanego w dniu [...] marca 2016 r. w sprawie [...], którym oddalono wniosek skarżącej o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami adminitracyjnymi (Dz. U.z 2016 r., poz. 718) – P.p.s.a, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania określone w tym przepisie ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności została pozostawiona uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym wypadku jest celowe wstrzymanie biegu sprawy, w tym przede wszystkim powinien mieć na uwadze możliwość wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zawieszając postępowanie sąd musi zbadać, czy istnieje ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem innego postępowania.
Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu pierwszej instancji kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Na etapie postępowania kasacyjnego zależność postępowań toczących się w różnych sprawach musi być odnoszona do kontroli zaskarżonego wyroku.
Rozpoznawana sprawa może zostać zakończona wydaniem orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny bez potrzeby zawieszania postępowania. Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego mając na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji. Rozpoznanie skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie nie zależy zatem od zakończenia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości, na której znajdują się drzewa objęte pozwoleniem udzielonym właścicielowi nieruchomości, którym jest E. K. W rozpoznawanej sprawie brak jest dowodów wskazujących, że to skarżąca jest właścicielem tej nieruchomości, bądź jej posiadaczem. Z przesłanego do akt sprawy postanowienia sądu powszechnego wynika, że wniosek skarżącej o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości został oddalony. Zawieszenie postępowania kasacyjnego byłoby zatem niecelowe i prowadziłoby do naruszenia zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 7 P.p.s.a.
W takim stanie sprawy należało uznać, że brak jest przesłanki do zawieszenia postępowania. Nie można bowiem uznać, że rozpoznanie skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie zależy od wyniku innego postępowania.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.