Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę A.S. na uchwałę Rady Gminy Iwanowice z dnia 25 lutego 2010 r. w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł w dniu 25 maja 2010 r. (data nadania) skargę na uchwałę Rady Gminy Iwanowice z dnia 25 lutego 2010 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przekazał mylnie wniesioną skargę do organu właściwego – Rady Gminy Iwanowice.
Skarga powyższa została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do właściwego organu w dniu 23 marca 2010 r. W odpowiedzi na wezwanie Rada Gminy Iwanowice w dniu 22 kwietnia 2010 r. podjęła uchwałę w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania, która została skarżącemu doręczona w dniu 26 kwietnia 2010 r., a jego pełnomocnikowi w dniu 27 kwietnia 2010 r.
Odrzucając skargę wskazał, że termin do złożenia skargi wynosił 30 dni i upływał w dniu 27 maja 2010 r. Jednakże Sąd I instancji zaznaczył, że ustawodawca przewidział pośredni system składania skarg do sądu administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego decyzja czy akt podlegają zaskarżeniu. W przedmiotowej sprawie skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 25 maja 2010 r. skargę, jednakże skierował ją niewłaściwie do sądu administracyjnego. O zachowaniu zaś terminu do złożenia skargi decyduje data wpływu skargi do organu właściwego czyli Rady Gminy Iwanowice.
Sąd I instancji wyjaśnił, że nawet przyjmując najkorzystniejszy dla skarżącego sposób liczenia terminu, czyli dzień przekazania przez sąd administracyjny skargi do organu właściwego, to nadal termin do złożenia skargi będzie przekroczony. Sąd przesłał skargę bezzwłocznie, w dniu następnym po jej otrzymaniu czyli 28 maja 2010 r., jednakże już po upływie terminu do jej złożenia. W związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., a także naruszenia art. 134 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wadliwości doręczenia uchwały w świetle art. 39, art. 40 § 2, art. 42 § 1 i art. 43 k.p.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że początek biegu terminu rozpoczął bieg w dniu 27 kwietnia 2010 r., pomimo wadliwości doręczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł przede wszystkim argumenty odnośnie skuteczności doręczenia pełnomocnikowi zaskarżonej uchwały. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Iwanowice wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Zgodnie zaś z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Oczywistym jest, że dla obliczenia terminu do złożenia skargi i tym samym oceny, czy termin ten został zachowany, sąd administracyjny musi dysponować wiarygodnym potwierdzeniem odbioru przesyłki zawierającej zaskarżony akt. Tymczasem w niniejszej sprawie, w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki przez skarżącego, z którego nie wynika, jakiej przesyłki owo potwierdzenie dotyczy.
Jednocześnie jednak doręczenie to i tak nie wywoływało skutków prawnych, bowiem skarżący występował w sprawie reprezentowany przez pełnomocnika, a więc na jego adres powinno zostać doręczone pismo (art. 40 § 2 k.p.a.). Ponadto, w aktach znajduje się pokwitowanie doręczenia przez kuriera przesyłki na adres pełnomocnika. Również z tego dokumentu nie wynika, czego potwierdzenie doręczenia dotyczy. Ponadto należy zwrócić uwagę, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). O ile przepis ten nie wyklucza doręczenia za pośrednictwem kuriera, o tyle uznać należy, że doręczenia takie wymagałoby specjalnego upoważnienia, którego w aktach sprawy brak. Wątpliwości budzi również podpis na pokwitowaniu, bowiem z oświadczenia pełnomocnika skarżącej wynika, że nie posiada ona brata, podczas gdy tak została oznaczona na pokwitowaniu osoba odbierająca pisma w siedzibie kancelarii.
Kwestia ta ma jednak drugorzędne znaczenie, bowiem zasadnicze wątpliwości dotyczą samego sposobu doręczenia. Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji błędnie zastosował przepis art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a., bowiem akta sprawy nie dawały podstaw do odrzucenia skargi bez wcześniejszego wyjaśnienia kwestii doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, szczególnie mając na uwadze treść art. 39 i 40 § 2 k.p.a.
Na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Po pierwsze bowiem skarżący nie precyzuje, naruszenie którego z paragrafów tego przepisu zarzuca, a po drugie zaś, przepis ten znajduje zastosowanie dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, do którego w niniejszym postępowaniu nie doszło, bowiem Sąd I instancji przedwcześnie stwierdził, że istnieją podstawy do odrzucenia skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.