Uzasadnienie
A. I., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. Skarga dotknięta była brakami formalnymi- opatrzona została nieczytelnym podpisem, nie załączono do niej pełnomocnictwa do działania w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, nie uiszczono wpisu sądowego od skargi, a zamiast odpisu do skargi załączono jej kserokopię.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. Kolejnym zarządzeniem z tego dnia został on wezwany również do uzupełnienia wskazanych wyżej braków formalnych skargi, m.in. przez nadesłanie jednego odpisu skargi własnoręcznie podpisanego przez osobę uprawnioną do jej wniesienia lub poświadczonego za zgodność z oryginałem celem doręczenia uczestnikowi postępowania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Postanowieniem z dnia 31 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę A. I. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd stwierdził, że zarządzenia Przewodniczącego zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej dnia 8 października 2014 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik uzupełnił wskazane braki formalne, jednakże zamiast odpisu skargi podpisanego bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnik nadesłał egzemplarz skargi opatrzony jedynie pieczęcią ze swoim imieniem i nazwiskiem, bez własnoręcznego podpisu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła A. I., zarzucając mu naruszenie:
- 1. art. 57 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 47 § 1 i 2 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż kopia skargi skarżącego odpowiadająca swoją treścią dokładnie treści skargi i oznaczona przez skarżącego jako "odpis" nie stanowi uwierzytelnionego odpisu w rozumieniu wskazanego przepisu a tym samym poprzez przyjęcie, że skarga skarżącego był objęta brakiem formalnym
- 2. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż doręczenie przez skarżącego kopi skargi odpowiadającej swoją treścią dokładnie treści skargi i oznaczonej przez skarżącego jako "odpis" nie stanowiło prawidłowego uzupełnienia rzekomego braku formalnego
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej przedstawił pogląd, zgodnie z którym odpisy pisma procesowego nie muszą być podpisane ani poświadczone za zgodność z oryginałem przez stronę, jej przedstawiciela lub pełnomocnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oceniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, należy uznać, że nie znajdują one uzasadnienie w sprawie.
Zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a każde pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony, albo jej przedstawicieli ustawowych lub pełnomocników. Stosownie do art. 47 § 1 w zw. z art. 12 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom i uczestnikom postępowania. W myśl zaś art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja ma zastosowanie do skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem-jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, nie pozostawia się bez rozpoznania, lecz podlega ona odrzuceniu.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji w zakresie, w jakim stwierdził on, że choć odpisy pism procesowych, w tym odpisy skargi nie muszą być podpisane przez stronę, to odpis wymaga jednak bezwzględnego poświadczenia jego zgodności z oryginałem. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnienia takiego dokonuje zatem strona, która jest autorem pisma procesowego lub jej pełnomocnik (tak też postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r., I OSK 2351/11).
Powołując się na poglądy znajdujące oparcie w doktrynie wymaga podkreślenia, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, zgodny z oryginałem. Istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie jego zgodności z oryginałem(B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Warszawa 2006 rok, s. 119).
Braki formalne skargi mogą być uzupełniane, w następstwie wezwania przez sąd, w terminie i ze skutkiem określonymi w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. Oczywistym jest, że strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. Z powołanych przepisów wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem.
W świetle akt niniejszej sprawy bezsporne jest, że pełnomocnik skarżącej nie wykonał w sposób prawidłowy zarządzenia Przewodniczącego wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ zamiast odpisu skargi podpisanego bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem pełnomocnik nadesłał egzemplarz skargi opatrzony jedynie pieczęcią ze swoim imieniem i nazwiskiem, bez własnoręcznego podpisu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.