Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Wr 248/05, złożoną przez D. W., M. W., J. W. i M. W. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący nie uprawdopodobnili zachowania terminu do złożenia skargi, pomimo ich wezwania przez Sąd w tym przedmiocie. W konsekwencji, na podstawie art. 280 § 1 ppsa, przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiedli skarżący zarzucając:
"1/ naruszenie art. 280 upsa przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi nie posiadającej żadnego z braków wymienionych w tym przepisie 2/ art. 273 § 1 pkt 1) przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, ze podrobienie lub przerobienie dokumentu (fałsz materialny) wymaga powołania się na prawomocne orzeczenia podejmowane w postępowaniu karnym 3/ naruszenie art. 279 w zw. z art. 277 upsa"
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się zwłaszcza, że skarga o wznowienie podaje okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do jej wniesienia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Podkreślić należy, iż jako podstawę odrzucenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 stycznia 2009 r., podano w zaskarżonym postanowieniu art. 280 § 1 ppsa, ze względu na niezachowanie – w ocenie Sądu I instancji – terminu do jej wniesienia.
Stosownie do art. 280 § 1 ppsa, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W razie braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Przepis art. 277 ppsa stanowi natomiast, iż skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Przy czym przepis art. 280 § 2 ppsa daje sądowi możliwość, w przypadku gdy okoliczności wskazane w skardze o wznowienie, a dotyczące zachowania terminu, nie są wystarczające, zażądania, aby zgłaszający skargę uprawdopodobnił okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Zaś w sytuacji gdy wyjaśnienie to nie doprowadzi do usunięcia wątpliwości co do uprawdopodobnienia zachowania terminu do wniesienia skargi sąd skargę odrzuca.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji w zakresie braku uprawdopodobnienia przez Stronę zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie. Samo "podanie" okoliczności – jak wskazuje się w skardze kasacyjnej – nie może być utożsamiane z uprawdopodobnieniem zachowania terminu, zwłaszcza, że – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, określenie terminu, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia jest bardzo ogólne. Oczekiwanego skutku nie może także odnieść argument związany z brakiem dostępu do ksiąg wieczystych, ze względu na brak komputera. Księgi wieczyste są jawne i dostępne w sądach rejonowych. Powyższe zatem również nie uprawdopodabnia zachowania terminu do wniesienia skargi.
Poza rozpoznaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaną pozostałe argumenty skargi kasacyjnej bowiem nie dotyczą bezpośrednio zaskarżonego postanowienia, skoro wydane ono zostało na podstawie art. 280 § 1 ppsa, ze względu na niezachowanie terminu do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjna na podstawie art. 184 ppsa.