Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1666/01, oddalił skargę S. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Kierownik Urzędu Rejonowego w Nowym Targu decyzją z dnia [...] lutego 1998 r., działając na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 1414 ze zm.) udzielił pozwolenia na użytkowanie Zakładu Przerobu i Obróbki Drewna usytuowanego w miejscowości S., [...] na działkach nr [...] i [...].
Wojewoda Nowosądecki decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r. po rozpatrzeniu odwołania S. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że po stwierdzeniu przez organ I instancji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczo-garażowego wybudowanego w oparciu o pozwolenia na budowę z dnia [...] grudnia 1994 r. wydana została decyzja nakładająca na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności celem uzyskania ewentualnego pozwolenia na użytkowanie. Decyzja ta obligowała inwestora do przedłożenia określonych badań – oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania opinii uzgadniających inwestycje mogące pogorszyć stan środowiska. Jak wynika z dokumentów zebranych w czasie postępowania inwestor uzyskał wszystkie pozytywne opinie i uzgodnienia dotyczące przedmiotowego zakładu. Również przeprowadzona w dniu [...] lutego 1998 r. kontrola obiektu wykazała, że obiekt nadaje się do użytkowania.
Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uwzględnił skargę S. P. na powyższą decyzję, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane uchylił decyzję organu II instancji. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. W 1994 r. otrzymał on decyzję o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczo-garażowego, a faktycznie po wybudowaniu obiektu rozpoczął w nim działalność polegającą na przerobie i obróbce drewna, a zgodnie z obowiązującym w dniu wydawania decyzji rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 52, poz. 284 ze zm.), jest to inwestycja mogącą pogorszyć stan środowiska.
Dlatego też inwestor – zgodnie z nałożonym na niego obowiązkiem – przedłożył ocenę oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Jak stwierdził Sąd obowiązki wynikające z tej oceny winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ I instancji nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd wskazał, iż konieczność nałożenia tych obowiązków wynika też z faktu, iż przedmiotowa inwestycja położona jest, zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S., zgodnie z którymi działka inwestora leży w terenie oznaczonym symbolem "E 18 MN/MR", w obrębie którego dopuszcza się możliwość realizacji usług wbudowanych lub wolnostojących usług nieuciążliwych niepowodujących jakichkolwiek emisji uciążliwych poza obręb własnej parceli.
Wojewoda Małopolski, w wyniku powyższego wyroku, decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane uchylił w całości decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w Nowym Targu z dnia [...] lutego 1998 r. i udzielił S. B. pozwolenia na użytkowanie Zakładu Przerobu i Obróbki Drewna pod wskazanymi w decyzji warunkami. Organ wskazał, że użytkowanie może się odbywać tylko przy zamkniętych drzwiach wejściowych (bramach) oraz oknach pomieszczenia tartaku, ograniczenie użytkowania obiektu wyłącznie do pory dziennej oraz nakazano obudowanie pomieszczenia wentylatora wyciągowego ściankami z materiałów tłumiących hałas i równocześnie zabezpieczających przed niezorganizowaną emisją powstających w obiekcie odpadów drzewnych.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie złożyła S. P..
Rozpoznając zarzuty skargi Sąd I instancji w wyroku z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 1666/01, stwierdził, że są one bezzasadne. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zasada ta ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie.
Sąd wskazał, że jako podstawowa dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jawi się kwestia związania Sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98. W dacie wydania tego orzeczenia obowiązywał art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z brzmieniem którego, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Aktualnie przepisowi temu odpowiada art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Sąd uznał, że zasada związania organu ponownie rozpoznającego sprawę, w wyniku wydania wyroku kasatoryjnego, wiąże się z elementami uzasadnienia tego wyroku. W uzasadnieniu orzeczenia bowiem sąd zawiera ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych.
W konsekwencji nie wszystkie czynności procesowe muszą być w ponownym postępowaniu przed organami administracyjnymi powtórzone, przeprowadzone po raz drugi. Jedynie w sytuacji, gdy sąd administracyjny uznał całe postępowanie poprzedzające wydanie uchylonego rozstrzygnięcia za wadliwe, będzie musiało być ono powtórzone od początku. Sąd I instancji stwierdził, że w swoim wyroku z 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, Sąd jednoznacznie wskazał, iż badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji doszedł do przekonania, że zawiera ona braki, które musiały skutkować jej uchyleniem wyłącznie w zakresie braku nałożenia na inwestora w decyzji obowiązku użytkowania obiektu przy zamkniętych drzwiach wejściowych – bramach oraz oknach pomieszczenia tartaku i ograniczenia pracy w obiekcie wyłącznie do pory dziennej.
Co więcej w ocenie Sądu nie budziło wątpliwości, że inwestor samowolnie zmienił sposób użytkowania obiektu budowlanego. Jak stwierdził Sąd obowiązki wynikające z oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej w związku z działalnością przedmiotowego obiektu winny być nałożone jednoznacznie w zaskarżonej decyzji, czego organ I instancji nie uczynił, a organ II instancji nie uzupełnił decyzji w tym zakresie na mocy art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Sąd orzekający w 2001 r. uznał też, iż pozostałe zalecenia wynikające z Oceny zostały już wykonane przez inwestora, co wynika z protokołu oględzin z dnia [...] lutego 1998 r., a inwestor w toku postępowania uzyskał wszelkie konieczne pozytywne opinie od właściwych organów – Wydział Ochrony Środowiska, Komendy Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej, Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego. Zwrócić także należy uwagę, że wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, uznając tym samym, że prawidłowość wydania decyzji organu I instancji w przedmiotowej sprawie oraz poprzedzającego ją postępowania administracyjnego nie budzi wątpliwości, a zauważone uchybienia może usunąć we własnym zakresie organ odwoławczy.
Wyłączenie związania organu administracji publicznej, jak i sądu nastąpić może tylko w przypadku takiej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy, która czyniłaby poglądy sądu wyrażone w wyroku i jego uzasadnieniu nieaktualnymi. Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż takowa zmiana stanu prawnego lub faktycznego, w stopniu powodującym nieaktualność poprzednio wyrażonych przez Sąd poglądów, w okresie pomiędzy decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 1998 r., wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, a zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z [...] kwietnia 2001 r., nie nastąpiła.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., złożyła S. P., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia zawęziły tok rozumowania Sądu, sprawa nie została rozpoznana w jej granicach w następstwie czego skarga została oddalona, a mianowicie:
- 1) art. 3 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że przepis ten stanowi, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej ale przede wszystkim przez uznanie, iż treść normatywna zawarta w tym przepisie ograniczyła przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie wyłącznie do decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2001 r. prawidłowości jej wydania oraz zastosowanych uregulowań prawnych, który to pogląd stoi w wyraźnej sprzeczności do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., a także treści art. 1 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, dalej "p.u.s.a.", regulujących de iure zakres kognicji sądów administracyjnych odmiennie od przyjętego w rozumowaniu Sądu, a nadto jest sprzeczny z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 134 § 1 i 133 § 1 p.p.s.a., na podstawie których, w znaczeniu istotnym dla niniejszej sprawy, Sąd winien był rozpoznać sprawę w jej granicach i na podstawie całych akt sprawy zatem badając zgodność z prawem nie tylko zaskarżonej decyzji ale i przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego;
- 2) art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz art. 153 p.p.s.a. przez wyprowadzenie błędnego wniosku jakoby przepisy te zamknęły Sądowi możliwość kontroli sądowoadministracyjnej wykraczającej poza ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku NSA o/z w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Kr 1214/98, oraz naruszenie art. art. 106 § 3, 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącą, co łącznie doprowadziło Sąd do błędnego przekonania jakoby w sprawie tej nie doszło do zmiany stanu prawnego i stanu faktycznego w stopniu dezaktualizującym ocenę prawną i wskazania Sądu, zawarte w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r., pomimo iż zaistniałe zmiany w stanie prawnym, podniesione przez skarżącą zarzuty i zgłoszone dowody dawały uzasadnioną podstawę do odejścia od tego związania, unormowanego faktycznie w niepowołanym przez Sąd przepisie szczególnym art. 99 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. przez zaniechanie wskazania w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj. przywołania które konkretnie przepisy prawa materialnego i w jakim brzmieniu (z jakiej daty obowiązywania) były kryterium weryfikacji działalności organu administracji publicznej jako zgodnych z prawem, którego to obowiązku Sądu nie wyczerpuje ogólnikowa, uchylająca się tym samym spod kontroli kasacyjnej, wzmianka w uzasadnieniu wyroku, że zaskarżona decyzja były prawidłowa a jej wydanie nastąpiło na podstawie oraz w ramach obowiązującego prawa, które to uchybienie ma w niniejszej sprawie szczególnie duże znaczenie bowiem ani w decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., ani w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r., ani w objętej nim decyzji z dnia [...] kwietnia 1998 r. materialna podstawa prawna tych aktów oraz wyroku nie była wskazana in concreto;
- 4) art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i art. 133 § 1 oraz 134 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącą, wskazujących, że w postępowaniu administracyjnym nie wyjaśniono ważnych elementów stanu faktycznego; kwestii usługowego lub produkcyjnego charakteru przedmiotowego zakładu jak i kwestii nadania budynkowi zakładu obecnego wyglądu w drodze samowolnej zmiany sposobu jego wykorzystania czy też w drodze wybudowania od razu innego zakładu niż przewidziany w pozwoleniu na budowę, które to dowody winny były doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec wynikających z nich podstaw z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., do wznowienia przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego, a ponadto zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu także w następstwie nie wyjaśnienia aktualnego stanu faktycznego i pozbawienia skarżącej prawa wypowiedzenia się co do dowodów mających być podstawą decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., czyli naruszenia także i z tych powodów również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej będąc związany zarzutami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, wg przesłanek z art. 183 § 2 p.p.s.a., której nie stwierdzono w sprawie niniejszej.
Przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji była decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2001 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, po samowolnej zmianie przeznaczenia budynku na zakład przerobu i obróbki drewna.
Skarga kasacyjna od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę S. P. oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 ust. 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej są tylko częściowo zasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. Są to przepisy o charakterze ustrojowym, stwierdzające, że: sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... (art. 1 § 1 p.u.s.a.). Kontrola, o której mowa w § 1 jest sprawowana pod względem zgodności z prawem.
Zaś art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Skoro przedmiotem zaskarżenia była jak zaznaczono na wstępie decyzja Wojewody Małopolskiego wydana po wcześniejszym uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny decyzji Wojewody Nowosądeckiego – to ramy postępowania sądowoadministracynego zakreśla przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę winien skontrolować całościowo materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz przeprowadzone postępowanie przez organy administracji i ocenić ich zgodność z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stwierdzone zaś uchybienia winien uwzględnić nawet jeśli nie zostały podniesione w skardze.
Stwierdzić należy, iż po uchyleniu wcześniejszej decyzji Wojewody Nowosądeckiego organ odwoławczy rozpoznający sprawę na nowo był związany wskazówkami i zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego (OZ w Krakowie z dnia 23 stycznia 2001 r. IISA/Kr 1214/98). Jak wynika z daty wyroku związanie organu znajdowało podstawę prawną w art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli niniejszej decyzji Wojewody Małopolskiego zauważył, iż wyrok Sądu zawierający ocenę prawną i ewentualne wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych winny być wynikiem oceny przebiegu przed organami postępowania i rezultatu tego postępowania w postaci materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zasady tej jednak nie zachował w niniejszej sprawie.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Wojewoda Małopolski orzekł o udzieleniu S. B. pozwolenia na użytkowanie Zakładu Przerobu i Obróbki Drewna o kubaturze 1485 m3, powierzchni użytkowej 162,2 m2 i powierzchni zabudowy 188 m2 w miejscowości S. – [...] pod następującymi warunkami:
- 1) użytkowanie obiektu może odbywać się wyłącznie przy zamkniętych drzwiach wejściowych oraz oknach – pomieszczenia traku,
- 2) ograniczenie użytkowania obiektu wyłącznie do pory dziennej,
- 3) obudowanie pomieszczenia wentylatora wyciągowego z materiałów tłumiących hałas i zabezpieczających przed niezorganizowaną emisją odpadów drzewnych.
Jak wynika z treści merytorycznego rozstrzygnięcia Wojewoda Małopolski uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i orzekł co do istoty sprawy.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy zarówno co do stanu faktycznego jak i regulacji prawnej istniejących na datę orzekania (art. 138 k.p.a.).
Jakkolwiek organ rozpoznający sprawę na nowo związany był zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. i zobligowany był je uwzględnić przy orzekaniu, to równocześnie nie był zwolniony z obowiązku dokonania aktualnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego na datę orzekania skoro się zważy, iż uchylił decyzję pierwszoinstancyjną z 1998 r. W okresie od 1998 do 2001 r. mogły zaistnieć okoliczności mające znaczący wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Przede wszystkim organ winien wskazać przepisy prawne, które miały zastosowanie do ustaleń faktycznych sprawy.
Zauważyć należy, iż organ wydający ponowną decyzję z dnia [...] kwietnia 2001 r. uczynił to z naruszeniem przepisów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy materialnoprawnej swego rozstrzygnięcia, jak również z wadliwym uzasadnieniem decyzji.
Organ ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, iż w niniejszej decyzji zostały usunięte braki, które wskazał Sąd uchylając decyzję wcześniejszą a polegające na nienałożeniu w decyzji zobowiązań wynikających z ustaleń "Oceny oddziaływania na środowisko". Nałożenie tych obowiązków ograniczy emisję hałasu...
W uzasadnieniu powyższym brak jest wskazania czy organ ustalił aktualność tych obowiązków, czy zbadał i ustalił, że nie nastąpiła żadna zmiana w stanie faktycznym ani prawnym, która powodowałaby wyłączenie związania organu i Sądu poglądami i zaleceniami Sądu z poprzedniego wyroku.
Wadliwość wskazaną w decyzji zaskarżonej zaakceptował Sąd pierwszej instancji przez brak jej dostrzeżenia. tym samym naruszył art. 133 i 134 p.p.s.a. – jak słusznie zarzuca skarga kasacyjna.
Sąd ten wprawdzie w końcowej części wyroku stwierdził, iż nie nastąpiła zmiana stanu prawnego ani faktycznego w stopniu powodującym nieaktualność wyrażonych przez Sąd poglądów, w okresie między decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 1998 r., wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2001 r. a decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2001 r., to jednak stanowiska tego nie poparł żadną analizą materiału dowodowego by stanowisko to uzasadnić. Jak wcześniej podniesiono organ nie poczynił żadnych nowych ustaleń i w tej kwestii w ogóle się nie wypowiedział.
Sąd pierwszej instancji dokonując weryfikacji zaskarżonej decyzji podobnie jak organ nie wskazał przepisów prawa materialnego, w aspekcie których ocenił decyzję jako zgodną z prawem.
W tym zakresie należy uznać zasadność zarzutu skargi kasacyjnej podniesionego w pkt 3.
Natomiast za bezzasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodów z dokumentów przedłożonych przez skarżącą.
Przepis art. 106 § 3 stanowi, iż Sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.
Przede wszystkim należy podkreślić, ze przedmiotem postępowania w sprawie jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Prawomocną decyzją – skontrolowaną przez sąd administracyjny – nałożono na inwestora obowiązki i określono dowody, które winien przedłożyć w sprawie.
Zgodnie z art. 106 § 3 – Sąd może, co oznacza, iż nie ma obowiązku takiego, tym bardziej jeśli dowody nie mają bezpośredniego związku z przedmiotem sprawy. Taki charakter dowodów potwierdza treść uzasadnienia skargi kasacyjnej.
Zasadność w części zarzutów skargi kasacyjnej wskazanych i omówionych w rozważaniach Naczelnego sądu Administracyjnego powoduje konieczność jej uwzględnienia.
Z mocy art. 185 i 203 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.