Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Komendant Stołeczny Policji odmówił wydania Przedsiębiorstwu [...] Sp. z o. o. pozwolenia na broń palną "na świadectwo" w celu realizacji filmów i innych przedsięwzięć artystycznych. Przedsiębiorstwo [...] wniosło odwołanie do Komendanta Głównego Policji, domagając się uchylenia decyzji oraz skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia bądź wydania właściwej decyzji ostatecznej.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji stwierdził, że użyte w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) słowo "może" świadczy o tym, iż przepis ma charakter fakultatywny i nie nakłada obowiązku wydania pozwolenia każdemu wnioskodawcy. Organ uczyni to natomiast, gdy osoba zainteresowana uzyskaniem tego zezwolenia poda takie okoliczności, które to żądanie uzasadniają. W świetle art. 29 ust. 2 ustawy o broni i amunicji świadectwo broni na broń szczególnie niebezpieczną może być wydane wyłącznie podmiotom, o których mowa w art. 29 ust. 1 i 2, a do tych podmiotów nie należy wnioskodawca prowadzący działalność w zakresie przedsięwzięć artystycznych i filmowych.
Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. Przedsiębiorstwo [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając błędną wykładnię przepisu ustawy o broni i amunicji dotyczącego wydania pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ja poprzedzająca nie naruszają prawa. W ocenie Sądu organy obszernie wyjaśniły przesłanki rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Organy przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z wymogami przepisów k.p.a., a w szczególności z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że treść art. 10 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji należy rozumieć w ten sposób, że pozwolenie na broń "na świadectwo" podmiotom wykonującym zadania związane z realizacją filmów i innych przedsięwzięć artystycznych jest wydawane przez właściwy organ Policji wtedy, jeżeli okoliczności, na które powołuje się podmiot ubiegający się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W Polsce prawo do broni nie ma charakteru prawa powszechnego, zaś ustawa o broni i amunicji ma charakter reglamentacyjny. Wydawanie pozwoleń "na przyszłość" nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik Spółki [...] wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że: "Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jaki i o zastosowanie jego do oceny przepisów prawa. Niestety strona skarżąca dopatruje się w wydanym orzeczeniu nieprawidłowości interpretacyjnej przepisów prawa w tym zakresie, tj. w stwierdzeniu "ustawa o broni i amunicji ma charakter reglamentacyjny".
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie a ewentualnie oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzuconego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie, na czym to naruszenie polegało. Podkreślić należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego sporządzenie powierza się profesjonalnemu pełnomocnikowi.
Skarga kasacyjna powinna wskazywać w podstawach kasacyjnych w sposób jasny sformułowane zarzuty popełnienia przez sąd naruszenia prawa materialnego lub przepisów p.p.s.a. oraz zawierać ich uzasadnienie. Tych wymogów skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia. Nie zawiera wskazania jakichkolwiek naruszeń, jakich miałby dopuścić się Sąd I instancji ani ich uzasadnienia. Nie wystarczy wskazanie, że "strona skarżąca dopatruje się w wydanym orzeczeniu nieprawidłowości interpretacyjnej przepisów prawa". W ten sposób sformułowany zarzut skargi kasacyjnej nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na jej rozpoznanie.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.