Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 1002/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. M. i T. M. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (zwanego dalej "Wojewódzkim Inspektorem") z dnia 29 września 2021 r. nr ZOA-VIII.7721.25.2021, utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radzyniu Podlaskim (zwanego dalej "Powiatowym Inspektorem") z dnia 12 lipca 2021 r. o umorzeniu postępowania w sprawie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 39,2 DJP wraz ze zbiornikiem na ścieki sanitarne w zabudowie zagrodowej w [...], gm. [...], na działce nr [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący zarzucając naruszenie:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę zaskarżonego wyroku tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") - w wyniku oddalenia skargi, gdy tymczasem prawidłowe było stanowisko skarżących, iż postępowanie w sprawie nie powinno być umorzone, bo jest to rozstrzygnięcie co najmniej przedwczesne;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy działanie organów nadzoru budowlanego było niewystarczające i nie spełniało wymogów ustawowych;
Wskazując na powyższe M. M. i T. M. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Zwrócili się także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że art. 193 zd. drugie P.p.s.a. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie relacjonuje więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. podkreślenia wymaga, że umorzenie postępowania w przedmiocie legalności robót budowlanych związanych z realizacją budynku inwentarskiego - chlewni wraz ze zbiornikiem na ścieki sanitarne w zabudowie zagrodowej było uzasadnione wobec bezprzedmiotowości postępowania w trybie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b.").
Po przeprowadzonej kontroli ustalono bowiem, że budowa przedmiotowego budynku realizowana jest zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę i przepisami techniczno-budowalnymi. Nie zaistniała zatem sytuacja, w której można by twierdzić o prowadzeniu robót budowlanych w warunkach naruszenia prawa. W konsekwencji zasadnego umorzenia postępowania na gruncie art. 105 § 1 K.p.a. nie istniały podstawy do podważenia rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w zakresie innego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.
Podobnie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi nie znalazł uzasadnienia. Działanie organów nadzoru budowlanego było wystarczające i spełniało wymogi ustawowe. Przeprowadzono kontrolę budowy, na podstawie której ustalono, że wskazany w piśmie inicjującym postępowanie obiekt realizowany jest na podstawie decyzji Starosty Radzyńskiego z dnia 3 lipca 2019 r. nr 221/2019, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni o obsadzie 39,2 DJP wraz ze zbiornikiem na ścieki sanitarne w zabudowie zagrodowej w Żakowoli Porzecznej, gm. Kąkolewnica, działka nr [...]. W dniu kontroli wykonano ławy fundamentowe i stopy pod słupy konstrukcyjne. Wykopy zostały oznaczone taśmą ostrzegawczą oraz stosowną tablicą ostrzegawczą: "Uwaga głębokie wykopy".
Dodatkowo inwestor zamieścił tablicę informacyjną o realizowanej budowie. Jednocześnie stwierdzono, że lokalizacja obiektu zgodna jest z projektem zagospodarowania działki, a posadowienie budynku zostało wytyczone przez uprawnionego geodetę. Sprawdzono wymiary wykonanych fundamentów, stwierdzając zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym. Dodatkowo organ wskazał, że inwestor skutecznie zawiadomił organ nadzoru budowalnego o rozpoczęciu robót budowlanych, czyniąc zadość art. 41 ust. 4 P.b. Jak zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji- ustalenia te są bezsporne, a żadna ze stron nie zmierzała nawet do ich podważenia. Trudno w takich okolicznościach stwierdzić, że doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, zasady zaufania do władzy publicznej, czy zasady informowania stron. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób odpowiedni do stanu faktycznego niniejszej sprawy, a dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiału dowodowego uwzględniała dostatecznie wiedzę i zasady doświadczenia życiowego.
Dodać można, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawierało argumentów, które przemawiałyby za inną oceną postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a.