Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 158/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę B.-F. Sp. z o.o. w S., zw. dalej spółką lub skarżącą, na decyzję W.-M. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w O., zw. dalej Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii, z dnia 4 grudnia 2013 r., nr..., w przedmiocie opłaty za nadzór nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych.
W motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 14 października 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w I., zw. dalej Powiatowym Lekarzem Weterynarii, na podstawie art. 60 pkt 7, 61 ust. 1 i 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2013 poz. 885 ze zm.), zw. dalej ustawą o finansach publicznych, art. 30 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.), zw. dalej ustawą o inspekcji weterynaryjnej, w zw. z § 6 pkt 16 oraz poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji Komisji Europejskiej w związku z art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm.), zw. dalej Ordynacją podatkową, działając z urzędu zobowiązał spółkę do wniesienia opłaty stanowiącej należność budżetową o charakterze publicznoprawnym w wysokości 56,50 zł. w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.
W skardze podniesiono, że zaskarżona decyzja podjęta została z rażącym naruszeniem prawa, poprzez to, że została wydana bez podstawy prawnej.
W ocenie Sądu I instancji, opłaty za czynności inspekcji weterynaryjnej stanowią należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, co oznacza, że charakter omawianych opłat przesądza o szczególnym trybie ich ustalania, bądź też określania, regulowanym art. 67 ustawy o finansach publicznych. Po myśli tego przepisu, do spraw dotyczących tego typu należności, nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Sąd uznał, że powyższe regulacje dają organom inspekcji weterynaryjnej materialnoprawną podstawę ustalenia opłat za czynności nadzoru weterynaryjnego.
Sąd podzielił przyjęty w judykaturze pogląd wskazujący, że gdy strona kwestionuje zasadność naliczenia opłat albo wysokość opłaty, organ winien wydać akt administracyjny, w którym określi podstawy prawne pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia. W ocenie Sądu I instancji, organy zadośćuczyniły wskazanym wyżej obowiązkom, skoro wskazały podstawy prawne pobrania opłaty, jak i zasady jej wyliczenia. Jako podstawa prawna naliczenia opłaty wskazany został art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o inspekcji weterynaryjnej, w świetle którego inspekcja ta pobiera opłaty m.in. za nadzór: nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych oraz poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, która stanowi, że za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia – za godzinę nadzoru.
Sąd wskazał, że rację mają organy inspekcji weterynaryjnej co do tego, że również w zakresie dotyczącym pobierania opłat za czynności, czy nadzór inspekcji weterynaryjnej poza zapisami samej ustawy regulującej zasady działania tej wyspecjalizowanej służby (ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej), istotne są również i inne przepisy, w tym ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia 25 sierpnia 2006 r. (Dz. U. z 2006r. Nr 171, poz. 1225 ze zm.). Sąd argumentował, że inspekcja ta powołana jest m.in. po to, aby chronić interes konsumenta związany z bezpieczeństwem żywności.
W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji przywołał pkt 12 preambuły Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.L 31 z 1.2.2002m str.
1) – w świetle którego "W celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności, konieczne jest uwzględnienie wszystkich aspektów łańcucha produkcji żywności począwszy od produkcji podstawowej i produkcji pasz, aż do sprzedaży lub dostawy żywności do konsumenta, ponieważ każdy element może mieć potencjalny wpływ na bezpieczeństwo żywności". Z kolei art. 3 pkt. 17 tego rozporządzenia wskazuje definicję "produkcji podstawowej", w świetle której produkcja obejmuje również łowiectwo. Ponadto art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. 2006, Nr 17, poz. 127 ze zm.) stanowi, że określenie produkcja oznacza co najmniej jedną z następujących czynności: pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport. Zatem, zdaniem Sądu, wskazuje to na bardzo szeroką definicję produkcji, skoro ustawodawca użył zwrotu "co najmniej". W ocenie Sądu, również sposób przechowywania nieoskórowanych tusz zwierząt łownych w punkcie skupu dziczyzny podlega nadzorowi i co za tym idzie opłacie za ten nadzór. Punkt skupu dziczyzny jest wprawdzie częścią głównego zakładu przetwórstwa dziczyzny, to jednak jest odrębnym zakładem w rozumieniu omawianego rozporządzenia, wydanego na podstawie delegacji ustawowej (art. 33 ustawy o inspekcji weterynaryjnej), skoro stanowi jednocześnie chłodnię składową, co wynika z zapisów w protokołu z dnia 23 sierpnia 2013 r. Poz. 29 Znacznika nr 1 do rozporządzenia stanowi bowiem o opłacie: za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych.
Sąd wskazał, że zanim tusze zwierząt łownych zostaną przewiezione do zakładu głównego, to w zakresie przechowywania tych tusz muszą być zapewnione odpowiednie warunki obowiązujące przy przechowywaniu produktów pochodzenia zwierzęcego, którym niewątpliwie jest nieoskórowana tusza zwierzęcia. Zdaniem Sądu, jest to pierwszy element wchodzący w skład produkcji podstawowej, a zatem powinien być objęty kontrolą i nadzorem, czego skarżący nie kwestionuje. Skoro nadzór ten został rzeczywiście wykonany to nie można mówić o nałożeniu opłaty za ten nadzór bez podstawy prawnej.
Sąd I instancji za niezasadne uznał stanowisko skarżącego, że w przedmiotowej sprawie dojdzie do potrójnego pobierania opłat za te same czynności, ponieważ pobierane są również opłaty w zakładzie przetwórstwa dziczyzny, gdzie tusze zwierząt łownych są przetransportowane. Sąd wskazał, że skarżący pomija, że pozycje od 10-12 Załącznika Nr 1 do rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną (...) - na które wskazywał skarżący w tym znaczeniu, iż na ich podstawie uiszcza należne opłaty, dotyczą takich czynności inspekcji jak badanie i oględziny, nadto opłata pobierana jest od sztuki zwierzęcia i zależna jest od jego wagi.
Natomiast poz. 29 dotyczy nadzoru nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego, a więc innej rodzajowo czynności i jest naliczana według stawki za 1 godzinę nadzoru. W ocenie Sądu, nie może być zatem mowy o potrójnym naliczaniu opłat za te same czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił nadto wrażony w odpowiedzi na skargę pogląd, co do niewłaściwej interpretacji art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, który stanowi, iż ustawy nie stosuje się do: żywności pochodzenia zwierzęcego w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 55; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 14), zwanym dalej "rozporządzeniem nr 853/2004", rozporządzeniu (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 206; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str.
75) i w ustawie z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127) w tym znaczeniu, że wskazana ustawa uzupełnia wymienione tam przepisy wspólnotowe w zakresie szeroko pojętej higieny żywności.
W związku z powyższym Sąd I instancji, z mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
W skardze kasacyjnej spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie lub o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skargowej od wniesionego pełnomocnictwa, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
- 1. naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z załącznikiem 1 pkt 1.1 do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.Urz. UE L 139 30.04.2004, str. 55, ze zm.), poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo iż zgodnie z tymi normami opłaty za nadzór nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych w świetle legalnej definicji mięsa, nie obejmują opłat za nadzór nad przechowywaniem w punktach skupu dziczyzny całych, nieoskórowanych tusz zwierząt łownych,
- 2. naruszenie poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo iż norma ta nie odnosi się do pobierania opłat za nadzór nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych lub mięsa zwierząt łownych, lecz odnosi się do opłat za nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia,
- 3. naruszenie poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo iż norma ta została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z art. 33 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a tym samym została wydana niezgodnie z art. 92 Konstytucji RP,
- 4. naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego błędną wykładnię i bezpodstawne niezastosowanie w sprawie tej normy, a w konsekwencji stosowanie dalszych przepisów tejże ustawy,
- 5. naruszenie art. 3 ust. 3 pkt 54 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sprawie, pomimo iż ustawa zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowanie w sprawach uregulowanych w przepisach prawa unijnego i krajowego wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2,
- 6. naruszenie art. 3 pkt 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sprawie,
- 7. naruszenie art. 20 i art. 21 ustawy z 16 grudnia 2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, jak również przywołanych w tych normach przepisy prawa europejskiego, w tym również ich naruszenie w zw. z poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie sposobu ustalania i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną, sposobu i miejsc pobierania tych opłat oraz sposobu przekazywania informacji w tym zakresie Komisji Europejskiej, poprzez ich niewłaściwą wykładnię i niezastosowanie w sprawie, oraz przyjęcie, że działalność w zakresie chłodni składowych może być wykonywana w ramach działalności rejestrowanej, jaką jest punkt skupu dziczyzny, a nie w ramach działalności zatwierdzonej, jak wymagają tego naruszone normy,
- 8. naruszenie § 2 ust. 1 pkt 3 oraz załącznika do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 września 2010 r. w sprawie sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i przyjęcie, że niezależnie od tego identyfikacyjnego numeru weterynaryjnego, punkt skupu dziczyzny stanowi działalność zatwierdzoną w zakresie chłodni składowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi.
Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni przepisów regulujących obowiązki, które obciążają osoby prowadzące punkty skupu w zakresie ustalenia i wysokości opłat za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną.
W ocenie autora skargi kasacyjnej w punktach skupu dziczyzny, co do zasady, nie powinno się pobierać opłat wymienionych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. nie z tego powodu, że ustawodawca takich opłat nie przewidział, ale dlatego, że w punkcie skupu dziczyzny nie wykonuje się czynności objętych nadzorem.
Autor skargi kasacyjnej powiązał ww. tezę z zarzutem naruszenia poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r., poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo że norma ta została wydana z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z art. 33 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a tym samym, w ocenie skarżącej, została wydana niezgodnie z art. 92 Konstytucji RP.
Spółka wskazuje więc na niekonstytucyjność podstaw, które poprzez delegację znajdującą się w art. 33 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej znalazły się w rozporządzeniu, tj. w poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r., który stanowi, że opłaty za czynności wykonywane przez Inspekcję Weterynaryjną obejmują nadzór nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia – i wynoszą 56,50 zł za godzinę nadzoru.
W celu rozstrzygnięcia wyżej przedstawionego zagadnienia należy nie tylko odwołać się do załącznika nr 1 poz. 29, ale również do przepisów pośrednio prowadzących do zasad, z których wywodzi się istota nadzoru weterynaryjnego.
W § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 grudnia 2006 r. wskazano, że opłaty za nadzór, o którym mowa w poz. 29 załącznika nr 1 do rozporządzenia, nad przechowywaniem produktów pochodzenia zwierzęcego w obiektach stanowiących odrębny zakład, w tym w chłodniach składowych, wraz z wystawieniem wymaganych świadectw zdrowia, pobiera się od przedsiębiorcy prowadzącego ten zakład. Patrząc przez pryzmat art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej stanowiący, że Inspekcja pobiera opłaty za nadzór nad przechowywaniem mięsa i produktów mięsnych, w przedmiotowej sprawie należy uwzględnić specyfikę pozyskiwania zwierzyny żyjącej w stanie dzikim. W kontekście tym należy odnieść się również do przepisów Prawa łowieckiego i przepisów wykonawczych. Wywieść należy, że przepis art. 22 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm., dalej Prawo Łowieckie), zw. dalej Prawem łowieckim, dotyczy obowiązków, które obciążają osoby prowadzące punkty skupu i stanowi, że przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie obrotu zwierzyną żywą oraz obrotu tuszami zwierzyny i ich częściami, z wyłączeniem sprzedaży dokonywanej przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany prowadzić ewidencję skupu w każdym punkcie skupu, zapewniać badania zwierzyny i mięsa zgodnie z przepisami o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej.
Czynności wykonywane w procesie pozyskiwania zwierząt łownych są więc ściśle ewidencjonowane począwszy od pozyskiwania zwierzyny aż do jej przekazania do punktu skupu. Ewidencja ta umożliwia instytucjom prawa łowieckiego i nadzorowi weterynaryjnemu prowadzenie nadzoru nad tym rodzajem działalności. Nadto, z art. 3 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wynika, że inspekcja realizuje zadania z zakresu ochrony zdrowia zwierząt oraz bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego. Inspekcja sprawuje więc nadzór nad produktami pochodzenia zwierzęcego na każdym etapie ich pozyskiwania. Oznacza to, że od samego początku nadzorem weterynaryjnym powinien zostać objęty każdy etap produkcji niezależnie od sposobu pozyskiwania mięsa, tj. niezależnie od tego czy odbywa się to poprzez ubój gospodarczy w ubojniach, czy też poprzez pozyskiwanie tusz zwierząt żyjących w stanie dzikim, gdyż podstawową wytyczną, która obowiązuje nadzór jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zatem zgodzić się z tezą, że którakolwiek z faz łańcucha "produkcyjnego" jest wyłączona z nadzoru weterynaryjnego, co oznacza, że nadzorowi podlega również to, co dzieje się od momentu pozyskania zwierzyny do momentu jej przekazania do punktu skupu. Należy uznać, że jest to pierwszy etap, na którym zaczyna się przetwórstwo mięsa. W tej sytuacji trudno zanegować, że nadzór weterynaryjny ma prawo dokonać kontroli również, w przypadku takim jak w przedmiotowej sprawie, czyli w punkcie skupu dziczyzny. Nadzór ten może być sprawowany zarówno w celu sprawdzenia warunków sanitarno-epidemiologicznych panujących w zakładzie, jak również sprawdzenia samych tusz zwierzęcych. Rozróżniając badania samego mięsa i opłaty z tym związane od innych czynności związanych z fazami produkcyjnymi dokonywanymi w zakładzie lub innych zakładach i związanymi z tymi czynnościami działań nadzorczych, konsekwencją powyższego jest to, że obowiązek kontroli weterynaryjnej w każdej fazie "produkcyjnej" skutkuje też koniecznością ponoszenia kosztów nadzoru za każdą taką fazę.
Wskazać należy również, że Inspekcja Weterynaryjna wykonuje czynności w imieniu państwa, wobec podmiotów gospodarczych, które osiągają wynikające z przetwórstwa korzyści. Jest zatem uzasadnione to, że podmiot odnoszący korzyści ponosi również opłaty związane z ich osiąganiem. Nie do zaakceptowania zatem jest teza, że wykonywanie przez organy nadzoru weterynaryjnego czynności nadzorczych i kontrolnych związanych z przetwórstwem mięsa na jego początkowym etapie odbywa się nie na koszt przedsiębiorcy, a na koszt tych organów.
W związku z przedstawionymi powyżej argumentami Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej i w konsekwencji zarzutu opisanego w pkt 2 skargi kasacyjnej. Nie można również zanegować, że w art. 33 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej znalazła się delegacja do szczegółowego ustalania wysokości opłat za czynności, które znalazły się w rozporządzeniu, jeżeli zgodzimy się z zasadą, że nadzór powinien być prowadzony na każdej fazie związanej z przetwórstwem i przechowywaniem mięsa w tym mięsa zwierzyny łownej.
Konsekwencją tego był również brak zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej omówionych w toku powyższego wywodu, ponieważ zostały one oparte na założeniu omówionym wyżej i uznanym przez Naczelny Sąd Administracyjny za niemający usprawiedliwionych podstaw prawnych.
Tym samym, mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
- - ---------------------- 1