Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 290/06 odrzucił skargę W. G. na uchwałę Rady Gminy Węgierska Górka z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji sklepów wielkopowierzchniowych. Sąd zaznaczył, iż mimo, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie to jednak, nie został od niej uiszczony w terminie (tj. do dnia 20 marca 2006 r.) należny wpis stały w wysokości 300 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 221, poz. 2193). W uzasadnieniu podkreślono, iż wpis ten pełnomocnik skarżącego uiścił dopiero w dniu 29 marca 2006 r., a więc w sprawie znajdzie zastosowanie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył postanowienie z dnia 28 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 290/06 w całości oraz zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 221 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 oraz art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1, art. 11 a ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) poprzez uznanie, iż pismo podpisane przez przewodniczącego Rady Gminy stanowi odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego tego rodzaju pismo przewodniczącego Rady, wydane bez żadnego upoważnienia Rady Gminy, jest jedynie wyrazem opinii Przewodniczącego (a nie całej Rady Gminy) i w związku z tym nie może być uznane za odpowiedz organu tj. Rady Gminy w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a..
Powoduje to, według skarżącego, iż w niniejszej sprawie nastąpiło skuteczne złożenie należycie opłaconej skargi na uchwałę Rady Gminy. Powołując się na tak przytoczoną podstawę kasacyjną skarżący wniósł o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie i przyjęcie skargi do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, a w szczególności kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę kasacyjną należy oddalić.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne. W sprawie niniejszej tymi wymogami było: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i uiszczenie wpisu od skargi (przy czym punkty 2 i 3 stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi).
W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., III RN 54/00, OSNP 2001/21/633). Oznacza to, iż może ono przyjąć np. formę pisma wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) albo pisma przewodniczącego rady gminy (postanowienie NSA z dnia 7 października 1999 r., IV SA 992/99, LEX nr 48249).
Trafnie więc wykazał Sąd I-instancji, iż podpisane przez przewodniczącego Rady pismo z dnia 14 lutego 2006 r. (doręczone skarżącemu w dniu 16 lutego 2006 r., a informujące o okolicznościach towarzyszących podjęciu przedmiotowej uchwały, a także o terminie kolejnej sesji Rady Gminy), z uwagi na treść, należy potraktować jako odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa.
Do wniesienia skargi stosuje się 30 dniowy termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. Bieg tego terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdy odpowiedź została doręczona przed upływem dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla rozpatrzenia wezwania. Jeżeli odpowiedzi nie doręczono, termin do wniesienia skargi biegnie od dnia upływu tego dwumiesięcznego terminu. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie 30–dniowy termin do wniesienia skargi liczony od następnego dnia po dniu, w którym doręczono skarżącemu pismo Przewodniczącego Rady. Omawiany termin upłynął więc w dniu 20 marca 2006 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skarga została wniesiona w terminie, ale od skargi tej nie został jednak w terminie (do dnia 20 marca 2006 r.) uiszczony należny wpis. Trafnie wskazał bowiem sąd I- instancji, iż wpis ten pełnomocnik skarżącego uiścił dopiero w dniu 29 marca 2006 r.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków (inne niż akty prawa miejscowego, a podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej) pobiera się wpis stały, który wynosi 300 zł.
Z przepisu art. 219 § 1 i 2 p.p.s.a. wynika, iż wpis stały od skargi powinien zostać uiszczony przy wniesieniu tego pisma do sądu, gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na jego rachunek bankowy. W świetle art. 221 p.p.s.a., w przypadku zawodowych pełnomocników, takich jak adwokaci i radcowie prawni, wykonanie obowiązku prawidłowego wniesienia wpisu stałego opatrzone jest rygorem odrzucenia bez wezwania o uiszczenie takiej opłaty. Celem tego przepisu jest więc uiszczenie bez wezwania opłaty stałej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast art. 220 § 3 stanowi, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W związku z powyższym za całkowicie chybiony należy uznać zawarty w zażaleniu zarzut naruszenia art. 221 w zw. z art. 220 § 3 oraz art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1, art. 11a ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Oznacza to, iż w zaskarżonym postanowieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie zastosował art. 221 p.p.s.a. w świetle, którego skargi wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, Sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty.
Ze wskazanych powodów nie można było uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego będące przedmiotem zażalenia uchybia prawu. Dlatego, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną należało oddalić.