Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że w dniu 21 kwietnia 2006 r. reprezentowany przez radcę prawnego K. J. – J. B. – wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006r. Z uwagi na brak uiszczenia należnej stałej opłaty skarga J. B. podlegała odrzuceniu stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł J. B. opierając ją na zarzucie naruszenia przepisu art. 219 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot "Opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie" oznacza również pisma wnoszone do organu administracji oraz na zarzucie naruszenia art. 221 p.p.s.a. (w związku ze wspominanym już art. 219 p.p.s.a.) poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że w przypadku wnoszenia skargi do sądu za pośrednictwem organu administracji radca prawny jest zobowiązany do uiszczenia wpisu stałego bez wezwania sądu równocześnie z wniesieniem skargi do organu administracji, a w przypadku uchybienia temu obowiązkowi sąd stosuje art. 221 p.p.s.a.
Zdaniem strony skarżącej bazujące na przyjętej wykładni przedstawionych przez Sąd przepisów rozstrzygnięcie nie jest słuszne, bowiem obowiązek uiszczenia opłaty sądowej skutkujący dla sądu obowiązkiem podjęcia odpowiednich czynności (art. 220 § 1 p.p.s.a.) jest połączony z wniesieniem tego pisma do sądu. Inna wykładnia tego przepisu powodowałaby sytuację, w której opłata jest uiszczona, ale sąd nie może podjąć żadnych czynności, albowiem brak jest pisma strony.
Wykładnia przepisu art. 219 p.p.s.a. zastosowana przez Sąd rozpoznający sprawę, przyjmująca obowiązek uiszczenia opłaty sądowej, pomimo tego, że pismo nie zostało wniesione do Sądu jest więc nielogiczna i nie może być zastosowana w sprawie. Nadto zdaniem strony skarżącej art. 219 p.p.s.a. odnosi się jedynie do pism wnoszonych bezpośrednio do sądu.
Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej strona ją wnosząca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Katowicach we wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, bowiem przedstawione w niej zarzuty są całkowicie chybione. Zdaniem organu regulacja art. 221 p.p.s.a. jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Ponadto wskazywany przez skarżącego pośredni tryb składania pisma nie zmienia faktu, że skarga została wniesiona do sądu, co potwierdza wykładnia systemowa przepisów p.p.s.a., dotyczących składania skarg oraz art. 219 i art. 221 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stwierdzić należy, iż wbrew wywodom przedstawionym we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uchybił dyspozycji przepisom art. 219 i art. 221 p.p.s.a.
Podstawę do oparcia zaskarżonego postanowienia na przepisie art. 221 p.p.s.a. stanowiło nieuiszczenie przez pełnomocnika upoważnionego do reprezentacji strony skarżącej opłaty stałej jaką jest wpis od skargi. Kształt regulacji prawnej w tym względzie wyklucza wzywanie strony reprezentowanej przez pełnomocnika do uiszczenia stałej opłaty należnej od pisma tej opłacie podlegającego np. skargi i narzuca stosowanie art. 221 p.p.s.a.
Przytoczone przez stronę w uzasadnieniu wniesionej kasacji okoliczności mogą być istotne dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu dla dopełnienia czynności której uchybiono. Pozostają one jednak bez wpływu dla oceny trafności rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżonego postanowienia, a szczególnie interpretacji przepisów wskazanych we wniesionej kasacji.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.