Uzasadnienie
Wyrokiem z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 991/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] S.A. z siedzibą w W. stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na istniejącym obiekcie budowlanym, zlokalizowanej na działkach o nr ewid: [...], obręb [...], [...], uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ja decyzję Starosty W. z [...] czerwca 2018 r., Nr [...] oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, tj. art.145 § 1 pkt 1 w zw. z art.134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie, skutkujące uchyleniem decyzji organów obu instancji, będące wynikiem wadliwego uznania, że organy obu instancji naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, miały bowiem obowiązek ponownego zbadania, czy ostateczna decyzja Burmistrza W. z [...] marca 2018 r. o umorzeniu postępowania była prawidłowa i dotyczyła dokładnie analizowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalonego stanu faktycznego okoliczność taka nie wynikała, a przedmiot rozpatrzenia przez Sąd stanowiła decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę.
W granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wyrokowi zarzucono także naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów § 2 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to jest stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że organy administracyjne powinny dokonywać ustaleń dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko nie w odniesieniu do wartości emitowanych przez pojedyncze anteny zgodnie z ww. rozporządzeniem, ale zawsze badając zjawisko kumulacji z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne w otoczeniu stacji, jak również poprzez sumowanie mocy wszystkich anten.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów, podkreślając, że skoro projekt budowlany spełniał wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 703/21, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawił składowi siedmiu sędziów następujące zagadnienie prawne, budzące poważne wątpliwości: "Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.) przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu lub obiektu?".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W niniejszej sprawie takim postępowaniem jest postępowanie w sprawie o sygn. akt III OSK 703/21, dotyczące konieczności lub braku konieczności sumowania parametrów charakteryzujących planowany obiekt. Ma to istotne znaczenie dla kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.