Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 587/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego: 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania o nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.;
- 2. stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.;
- 3. zasądził od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;
- 4. określił, że decyzje wskazane w pkt 1 wyroku nie mogą być wykonane.
Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr 7/07 Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, dalej: prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę E. W. obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.
Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] o zmianie pozwolenia na budowę Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 36a ust. 1 prawa budowlanego w związku z art. 163 oraz art. 104 k.p.a. zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. obejmującą rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej usytuowanego na terenie nieruchomości w zakresie rezygnacji z podwyższenia poddasza budynku mieszkalnego, wykonania schodów zewnętrznych do piwnicy, zmianie układu funkcjonalnego wewnątrz budynku i zatwierdził projekt budowlany zamienny.
Pismem z dnia [...] października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania (PINB) na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego inwestora oraz skarżącą z uwagi na istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz zmiany pozwolenia na budowę z dnia [...] września 2009 r.
Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., nr [...] PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w decyzji pozwolenia na budowę oraz w decyzji o zmianie pozwolenia na budowę oraz nakazał zabezpieczenie terenu budowy i budynku przed dostępem osób trzecich. W uzasadnieniu podano, że w wyniku kontroli stwierdzono, że pod całą częścią rozbudowywaną wykonano dodatkową kondygnację podziemną. W tej części podpiwniczenia znajduje się jedno pomieszczenie garażowe.
Wobec tego zaistniał stan faktyczny określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego, a mianowicie wykonano roboty budowlane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w związku z tym, organ nadzoru budowlanego obwiązany był wstrzymać roboty budowlane zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] PINB na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego ponownie wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał zabezpieczenie terenu budowy i budynku przed dostępem osób trzecich.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] października 2010 r. PINB wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, lecz zostało nieskutecznie doręczone inwestorowi, a więc koniecznym stało się ponowne przeprowadzenie czynności kontrolnych. Wobec tego [...] grudnia 2010 r. ponownie dokonano czynności kontrolnych na terenie przedmiotowej nieruchomości i dokonano porównania stanu faktycznego ze stanem zastanym podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] września 2010 r. Poczynione ustalenia były tożsame z pierwotnymi.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] PINB na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego nałożył na inwestora, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, obowiązek sporządzenia i przedstawienia trzech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego dla przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Na wykonanie wyżej wskazanych obowiązków wyznaczono termin do 90 dni od momentu, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu wskazano, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie charakterystycznych parametrów budynku jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, której inwestor nie uzyskał.
W konsekwencji powyższych ustaleń w dniu [...] grudnia 2010 r. PINB wstrzymał postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Organ w takiej sytuacji nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia projektu zamiennego i dokonania innych czynności, które w tej sprawie nie były konieczne. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że przebudowa oraz rozbudowa obejmuje również wewnętrzną instalację gazu. Inwestor nie uzyskał decyzji, pozwolenia na przebudowę i rozbudowę wewnętrznej instalacji gazu zgodnie z art. 28 ust. 1 prawa budowlanego.
Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżąca wraz z mężem wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc brak po stronie inwestora pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WWINB) na podstawie art. 104 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor nie legitymuje się wymaganym pozwoleniem ani zgłoszeniem na wykonane roboty budowlane.
Na tę decyzję skarżąca wniosła skargę do sądu, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która to została wydana z rażącym naruszeniem prawa; naruszenie art. 7 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy; naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zaniechanie w niniejszej sprawie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności ustalenia, czy legalizacja działań podjętych przez inwestora będzie zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, w tym uchwałą nr XLI/486/III/2000 Rady Miasta Poznania z dnia 29 sierpnia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w szczególności z uwagi na niepodanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których i innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym naruszenie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, a co za tym idzie nieuchylenie decyzji, która została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 prawa budowlanego z przekroczeniem wskazanego przez ustawodawcę terminu; naruszenie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego poprzez uznanie, iż w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego organ wydaje decyzję zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego bez względu na to, czy legalizacja budowy jest możliwa z punktu widzenia prawa; naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 in fine prawa budowlanego, poprzez ograniczenie obowiązków inwestora do złożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, z pominięciem nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych prac do stanu zgodnego z prawem, tj.: do stanu zgodnego z treścią uchwały nr XLI/486/III/2000 Rady Miasta Poznania z dnia 29 sierpnia 2000 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez zobowiązanie inwestora do dostosowania realizowanej inwestycji skalą, jakością i charakterem do krajobrazu, architektury istniejącego i planowanego otoczenia oraz do zagospodarowania działki w sposób nieuniemożliwiający zgodnego z prawem dysponowania sąsiednimi posesjami; do stanu zgodnego z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego - poprzez zobowiązanie inwestora do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; do stanu zgodnego z art. 144 k.c. - poprzez zobowiązanie inwestora do zagospodarowania działki inwestycyjnej zgodnie z zasadami współżycia społecznego i społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przysługującego mu prawa własności; do stanu zgodnego z art. 47 prawa budowlanego - poprzez zobowiązanie inwestora do uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście na jego teren oraz uzgodnienia z nim przewidywanego sposobu, terminu i zakresu korzystania z tego gruntu, ewentualnie zobowiązanie inwestora do złożenia do właściwego organu wniosku, który rozstrzygałby o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości; naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych prac budowlanych w zakresie wewnętrznej instalacji gazowej do stanu zgodnego z prawem w sytuacji, kiedy działania te były podejmowane w warunkach samowoli budowlanej.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, albowiem zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. (tj. organ I instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa poprzez przekroczenie terminu prawa materialnego, jaki został wskazany w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego, natomiast organ odwoławczy, nie dostrzegając niniejszego naruszenia, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji).
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, lecz z innych przyczyn, niż w niej podniesionych. Sąd przypomniał treść art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego i stwierdził, że przepis ten znajduje zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach określonych w art. 50 ust.
1. Wówczas kiedy roboty budowlane tam wskazane prowadzone są w warunkach naruszenia prawa i istnieje możliwość ich legalizacji, właściwy organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wstrzymania prowadzenia tych robót. Wstrzymanie robót umożliwia przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia co do dalszych losów realizowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, jako że samo w sobie rozstrzygniecie to nie załatwia sprawy co do istoty. Zdaniem sądu, zasadnie podnosi się w orzecznictwie, że art. 50 prawa budowlanego jest podstawą wstrzymania robót celem rozważenia tego, jakie nakazy względnie zakazy w odniesieniu do prowadzonej budowy powinny być wydane. Następuje to w drodze postanowienia ważnego w okresie dwóch miesięcy. Jest to czas przewidziany przez ustawodawcę na prowadzenie postępowania wyjaśniającego i ewentualnie wdrożenie procedury naprawczej. Przed upływem ww. terminu właściwy organ powinien wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 oraz art. 50a pkt 2, zmierzających do legalizacji wykonanych robót lub ich prawnego zakwestionowania. Jeżeli organ takiej decyzji nie wyda, postanowienie traci ważność z mocy prawa. To zaś oznacza, że ustaje zakaz prowadzenia robót budowlanych, a wydanie decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, nie jest już możliwe. Nie jest też możliwe ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, opartego na tych samych przesłankach co poprzednio (powaga rzeczy osądzonej), bowiem utrata ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi podstawę umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość (art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 ust. 1 i 4 prawa budowlanego), bowiem wskazany w przepisie ust. 4 komentowanego artykułu termin obowiązuje również organ odwoławczy. W wyniku trzech kontroli budowy wydano dwa postanowienia, w tym jedno, w wyniku błędnego zaadresowania korespondencji, nie zostało inwestorowi w ogóle doręczone. W takiej sytuacji obowiązkiem organu nadzoru było jeszcze raz skutecznie skierować do inwestora, na adres wskazany w protokole kontroli z dnia [...] września 2010 r. postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, skoro organ był nim związany od chwili jego podpisania, a nie wydawać w tej samej sprawie drugie identyczne postanowienie w dniu [...] grudnia 2010 r. Organ wydający postanowienie jest nim związany od chwili jego podpisania, co wynika między innymi z unormowania zawartego w art. 107 § 1 k.p.a. Chwilą wydania decyzji jest nie data doręczenia stronie, lecz data sporządzenia, czyli w przypadku pisemnej decyzji dzień podpisania decyzji (postanowienia) zawierającej prawem wymagane składniki. Wydanie, ogłoszenie i doręczenie aktu to trzy odrębne czynności podejmowane w toku postępowania, które ustawodawca wyraźnie rozróżnia i z którymi łączy różne skutki tak procesowe jak i materialne. Wobec tego drugie postanowienie o identycznej treści dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., bowiem postanowienie nakazujące wstrzymanie robót budowlanych, odnoszące się do tego samego obiektu budowlanego i tego samego stanu faktycznego z powołaniem się na jeden z przepisów art. 50 ust 1 prawa budowlanego, może być wydane tylko raz, po czym w przeciągu 2 miesięcy powinna być wydana decyzja na podstawie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego. Sąd podzielił powszechnie przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie dwie przesłanki: oczywistość naruszenia prawa oraz charakter przepisu, który został naruszony. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przekroczenie prawa musi być jasne i oczywiste, nie obejmuje zatem błędów w wykładni prawa, zaś charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zdaniem sądu, organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, ponieważ zamiast skutecznie doręczyć postanowienie z dnia [...] października 2010 r. o wstrzymaniu robót budowlanych stronie postępowania E. W. na adres podany do protokołu kontroli z dnia [...] września 2010 r., ponownie wydał w dniu [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego postanowienie o wstrzymaniu robot budowlanych, pomimo, iż przepis art. 50 ust. 1 prawa budowlanego zastosowany w sprawie jest jasny i nie wymaga stosowania wykładni prawa, poza tym nie zmienił się ani stan faktyczny ani prawny sprawy. Sąd przytoczył również treść art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego i stwierdził, że zastosowanie przepisów z tego artykułu zostało przez ustawodawcę obwarowane warunkiem, że decyzje, o których mowa, mogą być podjęte w okresie ważności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, jeżeli zachodzą stosowne przesłanki, organ nie tylko może, ale powinien podjąć decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 albo na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 prawa budowlanego. Termin dwóch miesięcy jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może być przywrócony. Skoro postanowienie z dnia [...] grudnia 2010 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa to wydanie na podstawie takiego postanowienia obarczonego wadą nieważności, decyzji z dnia [...] stycznia 2011 r. nakładającej na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego jest również wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygniecie organu II instancji również wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa i obarczone jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem organ ten utrzymał w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadą nieważności. Sąd zauważył, że orany nadzoru budowlanego obu instancji uzasadniając swoje stanowisko posłużyły się postanowieniami wstrzymującymi roboty budowlane z różnych dat (w tym jednej mylnie przytaczanej). Skoro organ II instancji wskazał na postanowienie wcześniejsze, to winien zauważyć, iż od daty prawidłowego doręczenia tego postanowienia winno liczyć się zgodnie z art. 51 ust. 1 prawa budowlanego dwumiesięczny termin do nałożenia w drodze decyzji obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, a nie od daty doręczenia drugiego postanowienia. Przepis, o którym mowa wyżej stanowi bowiem gwarancję dla inwestora, że stan niepewności co do przyszłości realizowanej inwestycji będzie trwał do czasu rozstrzygnięcia kwestii możliwości zalegalizowania prowadzonych robót budowlanych, jednak w każdym przypadku nie dłużej, niż dwa miesiące od daty doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Bezskuteczność powyższego terminu oznacza, że postanowienie traci ważność, a zakaz prowadzenia robót ustaje. Skoro zatem organy nadzoru budowlanego dopuściły się rażącego naruszenia przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na szczególny charakter postępowania w sprawie wstrzymania robót budowlanych w trybie art. 51 ust. 1 prawa budowlanego, to ocena pozostałych zarzutów jest bezprzedmiotowa ponadto mogą być one przedmiotem rozważań w poprawnie prowadzonym postępowaniu.
Na to rozstrzygnięcie organ złożył skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ostatnie zdanie oraz 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania czyli pominięcie przez sąd obowiązkowej części wyroku. Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem uzupełnienia uzasadnienia o wskazanie dla organów nadzoru budowlanego dalszego postępowania, przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że cały wyrok poświęcono ocenie prawnej postępowania organu, nie znalazły się w nim natomiast wskazania co do dalszego postępowania dla organu.
Sąd powinien wyjaśnić w oparciu o jakie przepisy prawa budowlanego organ powinien ponownie przeprowadzić postępowanie. Jest to szczególnie istotne w sytuacji, gdy sąd stwierdził wady kwalifikowane w postaci nieważności aktu administracyjnego wielokrotnie w jednej sprawie. Rozważania sądu musza być prowadzone dla dwóch sytuacji: zmienionego i niezmienionego stanu faktycznego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli ograniczony jest wyłącznie do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), której przesłanki określa przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki nieważności postępowania.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Istota zarzutu skargi kasacyjnej oparta została na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. a polega na naruszeniu 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania czyli pominięcie przez Sąd obowiązkowej części uzasadnienia wyroku. Do tego też tylko zarzutu skargi kasacyjnej musi się ograniczyć kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że naruszenie przepisów postępowania może być podstawą skargi kasacyjnej, ale tylko wówczas jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli zaś naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, to skarga kasacyjna nie może być uwzględniona. Sad I instancji zaskarżonym wyrokiem stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011r. i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, oraz stwierdził nieważność postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2010r.
Tym samym w obrocie prawnym pozostało postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...]października 2010r., które nie zostało doręczone inwestorowi E. W. Zgodnie z art.50 ust.4 ustawy Prawo budowlane, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1, z kolei ust.5 art.50 stanowi, że na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych służy zażalenie. Z przepisu art.50 ust.4 jednoznacznie wynika, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie dwóch miesięcy od dnia jego doręczenia, tym samym jeżeli postanowienie nie zostało doręczone, nie rozpoczął się bieg dwumiesięcznego terminu po upływie którego postanowienie traci ważność. Nie doręczenie postanowienia spowodowało również, że nie rozpoczął się bieg terminu do złożenia zażalenia na postanowienie.
Termin dwóch miesięcy jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może być przywrócony, natomiast w niniejszej sprawie istotny jest początek biegu tego terminu, a tym samym, czy termin ten rozpoczął swój bieg. Skoro zatem postanowienie PINB z dnia [...] października 2010 r., nr [...] wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego wstrzymujące inwestorowi prowadzenie robót budowlanych nie zostało skutecznie doręczone, termin dwumiesięczny nie rozpoczął jeszcze biegu. W takich okolicznościach należy doręczyć stronie przedmiotowe postanowienie, które może stanowić przesłankę do wydania stosownej decyzji.
Zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące wyroku Sądu I instancji, w ramach tej kontroli Naczelny Sąd Administracyjny nie może formułować hipotecznych poglądów prawnych dotyczących ewentualnych nowych okoliczności faktycznych, które być może zaistniały po wydaniu wyroku.
Należy też zwrócić uwagę, że zgodnie z procesową zasadą "powagi rzeczy osądzonej" nie jest dopuszczalne ponowne wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych (po utracie ważności pierwszego), opartego na tych samych przesłankach co poprzednie, chyba że okoliczności faktyczne lub prawne uległy zmianie. Tym samym podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, formalnie zasadny, ale z uwagi że uchybienie to nie tylko nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, ale nie miało żadnego wpływu, skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.