Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1221/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalił skargę K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] września 2014 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", [...], na podstawie art. 122 § 1 i art. 121 § 2 w zw. z art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", nałożył na K. K. grzywnę w wysokości 10000 złotych w celu wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...].
Organ I instancji wskazał, że obowiązek, o jakim wyżej mowa, został nałożony decyzją PINB [...] z dnia [...] lutego 2013 r. na J. K. i K. K. oraz polega na zamurowaniu pięciu otworów okiennych na parterze oraz jednego na piętrze w ścianie budynku w granicy z działką nr [...] w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. Jednak po przeprowadzonej kontroli okazało się, że pięć otworów okiennych nie zostało zamurowanych. W związku z tym zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, w którego toku zapadały kolejno postanowienia organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (z [...] października 2013 r. i [...] stycznia 2014 r.), które następnie były uchylane przez WINB (odpowiednio postanowieniami z [...] listopada 2013 r. i [...] kwietnia 2014 r.). Wyniku tych rozstrzygnięć PINB ponownie badał, czy doszło do zamurowania ww. otworów okiennych, a w szczególności czy umieszczenie w ww. otworach okiennych nieotwieranych okien można uznać za wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. W tym zakresie organ I instancji stwierdził, że obowiązek nie został wykonany, ponieważ ściana budynku znajdująca się w granicy z działką sąsiednią może być ściana pełną bądź otwory okienne powinny być wypełnione luksferami.
Nie jest zaś możliwe wbudowanie w otwory okienne jakiegokolwiek okna wypełnionego szybą bez względu na jego parametry, ponieważ otwór okienny wypełniony szybą nie stanowi elementu konstrukcyjnego. W tych warunkach, w ocenie organu I instancji zaistniały podstawy do nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ponieważ należało uwzględnić zasady skuteczności i celowości egzekucji (por. wyrok NSA z 27 lutego 2007 r., II OSK 397/06). W oparciu o te zasady organ ustalił także wysokość grzywny. Ponadto PINB wskazał, że uiszczenie grzywny nie zwalnia z wykonania obowiązku.
Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli J. K. i K. K..
Zaskarżonym postanowieniem [...] WINB uchylił zaskarżone postanowienie w części, w jakiej ustalono kwotę grzywny w celu przymuszenia i termin uiszczenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia orzekając o nałożeniu na zobowiązanego K. K. grzywnę w wysokości 5000 zł i wzywając zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2013 r. w terminie do dnia 31 października 2014 r. oraz wzywając zobowiązanego do wpłacenia nałożonej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł na konto wskazane przez PINB [...] w terminie do dnia 10 listopada 2014 r., pozostawiając w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałym zakresie.
[...] WINB, uzasadniając swe rozstrzygnięcie, wskazał, że organ I instancji ustalił, że decyzja PINB z [...] lutego 2013 r. nie została wykonana. Powołując przepis § 232 pkt 1, 2 i 6 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wskazał następnie, że z informacji uzyskanych od producenta zamontowanych okien wynika, że wyrób ten nie spełnia żadnej klasy ogniowej wg normy EI lub E, a posiada jedynie klasyfikację w zakresie reakcji na ogień jako wyrób niezapalny, niekapiący pod wpływem ognia oraz nierozprzestrzeniający ognia. Przedstawiciel producenta oświadczył, że przedmiotowy produkt nie może być stosowany w ściankach oddzielenia przeciwpożarowego. W tej sytuacji WINB uznał, że decyzja PINB z [...] lutego 2013 r. nie została wykonana, a organ egzekucyjny, tj. PINB ma obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...].
Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązków objętych tytułem wykonawczym. Przedmiotowa decyzja jest w obrocie prawnym, a więc obowiązek z niej wynikający jest wymagalny i musi być egzekwowany.
Organ II instancji powołał art. 7 § 2 u.p.e.a. i zaznaczył, że grzywnę w celu przymuszenia stosuje się wówczas, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Grzywna ta jest środkiem egzekucyjnym adekwatnym do przedmiotowego stanu faktycznego, powinna bowiem stanowić istotny bodziec skłaniający zobowiązanego do wykonania decyzji. Zdaniem WINB, grzywna w celu przymuszenia jest w tym wypadku najmniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Nie stanowi ona kary za niewykonanie obowiązku i jest nakładana dopiero wówczas, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku. W przypadku wykonania obowiązku przez zobowiązanego grzywny nieuiszczone lub nieściągnięte podlegają umorzeniu, a ściągnięte lub uiszczone mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości (art. 125 § 1 i art. 126 u.p.e.a.). Tymczasem wykonanie zastępcze stanowi bardziej uciążliwy środek egzekucyjny albowiem stosując ów środek można żądać od zobowiązanego wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów wykonania zastępczego, a od momentu przystąpienia do prowadzenia robót to wykonawca decyduje o tym, czy odstąpi od ich kontynuowania (art. 132 § 2 u.p.e.a.).
Ponadto niniejsza grzywna w celu przymuszenia została ustalona na podstawie art. 121 § 2 u.p.e.a., przy czym zasadne było nałożenie grzywny w niższej aniżeli maksymalna wysokości, ze względu na podjęcie przez zobowiązanego zmierzające do wykonania obowiązku. Dlatego zdaniem organu odwoławczego cel spełni grzywna w celu przymuszeniu w wysokości 5000 zł. Prawidłowo zastosowano w sprawie art. 121 § 2 u.p.e.a., nie zaś art. 121 § 5 u.p.e.a., albowiem obowiązek nie dotyczy rozbiórki obiektu budowlanego, a jedynie zamurowania otworów okiennych.
Powyższe postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. K., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 7 § 3 u.p.e.a.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł, że w dniu 17 stycznia 2014 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. i stwierdzili, że 5 okien na parterze budynku i jedno okno na piętrze budynku zostały zabudowane od wewnątrz ramami PCV z szybami zespolonymi, nieotwieralnymi, jednokomorowymi, a następnie uznali, że decyzja nie została wykonana, gdyż otwory okienne nie zostały zamurowane. Tymczasem roboty budowlane zostały wykonane, lecz w decyzji z [...] lutego 2013 r. nie wskazano sposobu ich wykonania.
Zdaniem skarżącego, problem w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, że organy egzekucyjne uznały za konieczne wymierzenie zobowiązanemu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku, który nie został precyzyjnie określony i nie wiadomo, czy został wykonany. Zdaniem skarżącego, ów obowiązek został wykonany, gdyż sam skarżący zlecił jego wykonanie profesjonalnej firmie, będąc przekonany, że wykona ona ów obowiązek zgodnie z wymaganymi przepisami. Jednocześnie skarżący przedstawił zdjęcia dokumentujące stan po wykonaniu – jego zdaniem – obowiązku i zaznaczył, że sposób wykonania prac budowlanych podyktowany był tym, ze po zamurowaniu całkowitym cegłą pełną kl. 150 byłoby ciemno. Forma wykonania nie jest zaś niezgodna z przepisami prawa, ponieważ szyba zespolona jest przeznaczona do stosowania w budownictwie i w pracach budowlanych i stoi na równi z pustakiem szklanym.
W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 5 marca 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że zgodnie z § 213 ust. 1 ww. rozporządzenia przepisy § 232 nie dotyczą budynków mieszkalnych, które nie mają więcej niż trzech kondygnacji. Ponadto zwrócił uwagę, że w toku postępowania dwukrotnie były uchylane postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z uwagi na nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego i w związku z tym organ powinien rozważyć czy nie zasadne byłoby powołanie biegłego do oceny, czy skarżący wykonał prawidłowo nałożone na niego obowiązki. Podniósł też, że ściana, na której zamontowane zostały przedmiotowe okna nie jest ścianą budynku, ale płotem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1221/14, oddalając skargę wskazał na wstępie, że organy egzekucyjne prawidłowo uczyniły adresatami postanowień o nałożenie grzywny w celu przymuszenia osobno małżonków J. K. i K. K., albowiem obowiązek ten może być względem każdego z nich egzekwowany z osobna. Ponadto prawidłowo zbadano dopuszczalność egzekucji (art. 29 § 1 u.p.e.a.). Prawidłowo również stwierdzono, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a., ponieważ do wszczęci egzekucji doszło po doręczeniu skarżącemu upomnienia.
Ponadto został wystawiony tytuł wykonawczy, który odpowiada wymogom z art. 27 § 1 pkt 1-11 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego odnośnie naruszenia przepisów art. 7 § 2 u.p.e.a. przez niezastosowanie środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego Sąd wskazał, że grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym od wykonania zastępczego, o czym świadczy art. 122 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., II OSK 2315/10). Świadczy o tym również teść art. 125, art. 126, art. 127 i nast. u.p.e.a., ponieważ grzywna w celu przymuszenia może podlegać zwrotowi, zaś koszty wykonania zastępczego już nie.
Ponadto grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11).
Sąd wyjaśnił, że dla wyniku sprawy nie ma znaczenia argumentacja, że zobowiązany nie jest ze względów finansowych w stanie wykonać obowiązku, jak również uiścić grzywny zwrócić należy uwagę na kilka okoliczności. Organ egzekucyjny stosuje bowiem środki egzekucyjne wynikające z przepisów prawa (art. 6 § 1, art. 7 § 1-3 u.p.e.a.).
Zdaniem Sądu, organ egzekucyjny odwoławczy trafnie uznał, że nie doszło do wykonania nałożonego ww. decyzja obowiązku zamurowania otworów okiennych. Bez względu na kwestie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, którą wyjaśnił organ odwoławczy, trzeba mieć na uwadze, że przedmiotowy obowiązek nałożony na zobowiązanego zamurowania okien znajdujących się w ścianie budynku w granicy działek wynikał z faktu, że przepisy § 12 ww. rozporządzenia zakazuje sytuowania bezpośrednio w granicy ścian budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy. Nie może zatem, co oczywiste odpowiadać pojęciu zamurowania okien wstawienie w miejsca istniejących otworów okiennych dodatkowych szyb, bez względu na ich techniczne parametry. Nadal bowiem wszystkie wymienione w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. okna pozostawiono, co skarżący przyznał w skardze, podając, że "sposób wykonania prac budowlanych podyktowany był jedynie faktem, iż po zamurowaniu całkowitym cegłą pełną kl. 150 byłoby ciemno". Bezpodstawne były zatem zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów postępowania.
W związku z powyższym Sąd uznał, że prawidłowo organy egzekucyjne przyjęły, że brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. z powodu wykonania obowiązku.
Ponadto Sąd wskazał na skutki wykonania zastępczego, wyjaśniające, że z art. 127 i art. 128 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wynika, po pierwsze, że wykonanie zastępcze polegające na zamurowaniu przedmiotowych okien w budynku mieszkalnym należącym do skarżącego i jego małżonki wiąże się z poniesieniem przez nich kosztów (w tym zaliczki) działania wyspecjalizowanej firmy budowlanej (wykonawcy), która roboty te przeprowadzi. Powszechnie (notoryjnie) wiadome jest, że prowadzenie robót budowlanych metodą gospodarczą, przy użyciu jak najprostszych środków i własnych sił jest znacznie mniej kosztochłonne, aniżeli zlecenie tych prac przedsiębiorstwu budowlanemu.
W związku z tym, nawet jeżeli zobowiązany, ze względu na brak środków finansowych nie jest w stanie samodzielnie wykonać ciążącego na nim obowiązku, nadal korzystniejsze wydaje się podjęcie próby wykonania tych prac we własnym zakresie, z użyciem dostępnych przez niego środków, względnie uzyskanie w tym celu niezbędnej pożyczki.
W ocenie Sądu, rację miał również organ egzekucyjny odwoławczy uchylając postanowienie PINB z dnia [...] lipca 2014 r. w zakresie wysokości wymierzonej grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10000 zł i wymierzając grzywnę w wysokości 5000 zł. Organ wziął bowiem pod uwagę okoliczności, że zobowiązany podjął działania zmierzające do wykonania obowiązku, choć w ich rezultacie nie doszło do jego wykonania. W świetle art. 121 § 2 u.p.e.a. brak było zatem podstaw do wymierzania grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości, a wymierzona kwota 5000 zł jest na tyle dotkliwa, że może przyczynić się do wykonania obowiązku przez skarżącego, bez konieczności jej ściągania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył K. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi merytorycznie na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- - art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez przyzwolenie organom administracji na nakładanie na skarżącego nieskonkretyzowanych obowiązków, a następnie egzekwowanie ich w sposób ściśle określony, niekomunikowany wcześniej i nieznany skarżącemu;
- - § 12 ww. rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie do niniejszej sytuacji, tj. podczas oceny wymogów dla ogrodzenia zastosowanie przepisu, który dotyczy ścian budynku;
- - § 232 pkt 1, 2 i 6 ww. rozporządzenia przez błędną jego wykładnię, tj. uznanie (nawet jeśli otwory przeznaczone do zamurowania byłyby uznane za ścianę), że sposób wykonania obowiązku nałożonego na skarżącego nie jest prawidłowym wykonaniem obowiązku nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego;
- - art. 59 u.p.e.a. przez nieuchylenie decyzji i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek został wykonany przez obowiązanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.
- - art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez przyzwolenie organom administracji na nakładanie na skarżącego nieskonkretyzowanych obowiązków, a następnie egzekwowanie ich w sposób ściśle określony, niekomunikowany wcześniej i nieznany skarżącemu,
- - § 12 ww. rozporządzenia przez jego błędne zastosowanie do niniejszej sytuacji, tj. podczas oceny wymogów dla ogrodzenia zastosowanie przepisu, który dotyczy ścian budynku;
- - § 232 pkt 1, 2 i 6 ww. rozporządzenia przez błędną jego wykładnię, tj. uznanie (nawet jeśli otwory przeznaczone do zamurowania byłyby uznane za ścianę), że sposób wykonania obowiązku nałożonego na skarżącego nie jest prawidłowym wykonaniem obowiązku nałożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego;
- - art. 59 u.p.e.a. przez nieuchylenie decyzji i nieumorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek został wykonany przez obowiązanego.
Kwestią zasadniczą dla rozpoznania niniejszej sprawy było ustalenie, czy strona skarżąca wykonała w całości obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, ponieważ w ocenie strony skarżącej kasacyjnie wstawienie w otwory okienne nieotwieralnych okien stanowiło o wykonaniu obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. Wskazania wymaga, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego o określonej treści był obowiązek wynikający z decyzji PINB [...] z dnia [...] lutego 2013 r. – zamurowanie pięciu otworów okiennych na parterze oraz jednego na piętrze w ścianie budynku w granicy z działką nr [...] w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr [...] w K. przy ul. [...]; oraz ustalenie, że nie zamurowano pięciu ww. otworów okiennych. Ustalenia te wynikają z akt sprawy, a mianowicie z przeprowadzonej kontroli, materiału zdjęciowego, a także twierdzeń samego skarżącego, który uważa, że wstawienie ww. okien stanowiło wykonanie obowiązku wynikającego z ww. decyzji PINB.
Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego jest jasny, ponieważ wymaga zamurowania otworów okiennych, czego niewątpliwie skarżący nie wykonał. Trudno w zasadzie polemizować ze stanowiskiem strony skarżącej, która uważa, że wstawienie okien mogło stanowić wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, który odpowiada obowiązkowi określonemu w ww. decyzji PINB. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 8 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
A zatem w postępowaniu egzekucyjnym prawidłowo określono obowiązek, który polega na zamurowaniu otworów okiennych. Jest to obowiązek wykonalny, a na etapie jego egzekucji nie podlega ponownemu zbadaniu w ogólności legalność nałożonego obowiązku. Bez znaczenia jest to czy w zakresie przedmiotowych otworów okiennych istnieją "jakieś" inne rozwiązania techniczne, np. wynikające z § 12 i § 232 ust. 1, 2 i 6 ww. rozporządzenia "inne przeszklenia", skoro obowiązek wyraźnie stanowi o ich zamurowaniu. Poza tym w tej sprawie mamy do czynienia z oknami, które wedle oświadczenia przedstawiciela producenta nie mogą być stosowane w ściankach oddzielenia przeciwpożarowego. Ustaleń w tym zakresie strona skarżąca nie podważyła skutecznie w skardze kasacyjnej. Oznacza to, że w okolicznościach tej sprawy w ogóle nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu ww. przepisów rozporządzenia w odniesienia do kwestii "wykonalności" ciążącego na stronie skarżącej obowiązku. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia § 12 i § 232 ust. 1, 2 i 6 ww. rozporządzenia nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie wykonał w całości ww. obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że słusznie organy egzekucyjne nałożyły na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w sytuacji, gdy nie doszło do wykonania obowiązku stanowiącego podstawę nałożenia grzywny. Wstawienie okien nie pozwala na przyjęcie, że obowiązek nałożony w tytule wykonawczym został wykonany. Podkreślić należy, że grzywna w celu przymuszenia należy do środków przymuszających, a więc jej celem jest wykonanie ściśle określonego obowiązku. W sytuacji, gdy adresat decyzji nie spełnia obowiązku, bądź realizacja nałożonego obowiązku ma charakter pozorny, umorzenie grzywny jest niedopuszczalne w świetle art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Ponadto w skardze kasacyjnej nie wykazano aby zaistniały inne przesłanki wynikające z art. 59 u.p.e.a. warunkujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej i w tym zakresie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.