Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi E. J. i M. J. (dalej jako skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 sierpnia 2020 r., nr 567/OPON/2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości. Domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Pełnomocnik skarżących w piśmie z 23 lutego 2024 r. cofnął ww. skargę kasacyjną i wniósł o zwrot całego uiszczonego przez skarżących kasacyjnie wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, wskazując numer właściwego rachunku bankowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis ten ma również odpowiednie zastosowanie do skarg kasacyjnych na mocy art. 193 P.p.s.a. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że podmiot wnoszący skargę kasacyjną może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 P.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 575/07; z 27 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 573/07; z 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1517/10).
W niniejszej sprawie, w której zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Sąd I instancji kwestionując wydane przez organy administracji rozstrzygnięcie. Sprawa trafi zatem ponownie do organów administracji i będzie ponownie rozpatrywana z uwzględnieniem zaleceń i wykładni zawartej w wyroku.
W ocenie NSA, analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zachodzi jakakolwiek z przesłanek nieważności postępowania wymieniona w art. 183 § 2 P.p.s.a. Ponadto cofnięcie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie nie zmierza do obejścia prawa. W konsekwencji NSA uznał, że cofnięcie to jest dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.
O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej uiszczonego przez skarżących kasacyjnie orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.