Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 1815/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 marca 2015 r. sygn. akt VII/Wa 2051/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2014 r. znak: [...] – po rozpatrzeniu wniosku A. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] maja 2014 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia na wniosek A. H. nieważności decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia A. H. z 28 września 2011 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię w budynku przy ul. [...] w Świnoujściu, działka nr ew. [...], obręb [...] i umarzającej postępowanie organu I instancji – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu ww. decyzji z [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż zawarte w decyzji z [...] maja 2014 r., gdyż kontrolowana decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa.

Następnie organ powołał się na art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zgodnie z którym do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 28 września 2011 r. do Starostwa Powiatowego w Świnoujściu wpłynęło zgłoszenie A. H. dotyczące zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie (oszkleniu) tarasu z przeznaczeniem na oranżerię.

Następnie decyzją z [...] października 2011 r. Prezydent Miasta Świnoujście wniósł sprzeciw wobec ww. zgłoszenia, wskazując w uzasadnieniu, że wykonanie przeszklenia stanowi przebudowę obiektu budowlanego wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Organ stopnia podstawowego w dniu 13 października 2011 r. podjął próbę doręczenia ww. rozstrzygnięcia przez swojego pracownika. Powyższa korespondencja wobec niepodjęcia w terminie została zwrócona do nadawcy. W konsekwencji w dniu 15 listopada 2011 r. Urząd Miasta Świnoujście nadał ww. rozstrzygnięcie w placówce pocztowej operatora publicznego, które zostało skutecznie doręczone A. H. w dniu 24 listopada 2011 r.

Organ wskazał, że termin, o którym mowa w powołanym art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem materialnym i nie może być przedłużany ani skracany, ponadto żadna czynność procesowa nie może przerwać biegu tego terminu. Termin ten ma charakter kompetencyjny, określa bowiem organowi architektoniczno-budowlanemu czas do korzystania ze swych kompetencji w sytuacji wypełniającej dyspozycję art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego. Po jego upływie właściwy przedmiotowo organ traci kompetencje do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Termin ten jest zarówno terminem dla organu, jak i dla strony. Oznacza bowiem obowiązek powstrzymania się przez stronę od zamierzonego działania przez określony czas, nie krótszy jednak niż 30 dni, liczony od daty złożenia zgłoszenia. Inaczej ujmując, inwestor uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych uzyskuje z upływem terminu do zgłoszenia sprzeciwu przez organ budowlany.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie w terminie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia właściwemu organowi nie doszło do doręczenia, jak również do nadania przywołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że organ stopnia podstawowego podejmował próby doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r. wnoszącej sprzeciw, co potwierdza treść dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru, które nie zostało prawidłowo wypełnione, albowiem brakuje w nim tekstu obejmującego wszelkie możliwe sytuacje wynikające z art. 42–47 k.p.a. Organ wskazał, że w sprawie nie można ustalić, gdzie umieszczono zawiadomienie dla inwestora, jednak przede wszystkim nie można nawet ustalić, czy takie zawiadomienie w ogóle pozostawiono, gdyż zwrotne potwierdzenie odbioru pisma adresowanego do inwestora nie zawiera informacji o czynnościach doręczającego w odnośnym zakresie. Uznał, że uchybienie powyższe czyni doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a. nieskutecznym.

Podjęcie przez organ stopnia podstawowego w dniu 15 listopada 2011 r. kolejnej próby doręczenia decyzji z [...] października 2011 r. poprzez nadanie jej w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, co potwierdza stempel pocztowy – nastąpiło po upływie 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, który rozpoczął swój bieg w dniu 29 września 2011 r. Powyższe okoliczności powodowały konieczność uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r. i umorzenie postępowania organu I instancji.

Jednocześnie organ zauważył, że uzasadnienie weryfikowanej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. było nieprawidłowe. Organ wojewódzki w treści rozstrzygnięcia z [...] marca 2012 r. błędnie wskazał, że przedmiotowy sprzeciw został wniesiony w ustawowym terminie. Wyjaśnił, że powyższe stanowisko oznaczałoby przyjęcie, że rozpatrywane przez Wojewodę Zachodniopomorskiego odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r. zostało złożone po upływie ustawowego terminu przewidzianego art. 129 § 2 k.p.a. Ponadto Wojewoda Zachodniopomorski bezpodstawnie uznał, że wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem oznacza bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania. Organ podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego wniesienie sprzeciwu jest możliwe także w sytuacji gdy wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza przepisy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że chociaż organ wojewódzki w sposób nieprawidłowy uzasadnił zaskarżone rozstrzygnięcie, to powyższe nie może być ocenione jako rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 k.p.a.

Organ dodał, że niewłaściwe uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa skoro w sprawie zapadłoby takie samo rozstrzygniecie.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby przy wydawaniu decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. doszło do któregokolwiek z naruszeń prawa wskazanych w art. 156 k.p.a.

Wskazał, że zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące wydania decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. z naruszeniem art. 7, 8, 10, 11, 15 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 80, a także art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. nie zostały poparte przytoczeniem okoliczności faktycznych przemawiających za ww. naruszeniem. Jednocześnie organ wskazał, że ww. decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. została wydana w wyniku odwołania skarżącego (złożonego w terminie), tym samym nie można uznać, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 139 k.p.a. Wskazał, że najprawdopodobniej skarżący upatruje niekorzystności rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego nie w jego treści, ale w jego uzasadnieniu a – jak wyjaśnił – organy nadzoru budowlanego są niezależne od organów administracji architektoniczno-budowlanej. Prowadzenie spraw samowoli budowlanej należy jednocześnie do wyłącznej kompetencji organów nadzoru budowlanego.

Dlatego wszelkie oceny zawarte w rozstrzygnięciach organów administracji architektoniczno - budowlanej dotyczące zaistnienia samowoli budowlanej w konkretnej sprawie nie są wiążące dla organów nadzoru budowlanego, które mają obowiązek samodzielnej oceny dowodów w ww. zakresie.

Ponadto podniósł, że rozstrzygnięcia zapadłe przed organami nadzoru budowlanego nie mają wpływu na treść decyzji wydanej w toku postępowania nieważnościowego.

Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było w trybie postępowania nadzwyczajnego (nieważnościowego), które rządzi się własnymi prawami. Istotą sprawy nie było dokonanie właściwej wykładni prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a zbadanie, czy w analizowanej sytuacji zachodził przypadek rażącego naruszenia prawa, określony w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał, że kontrolowana decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. nie jest dotknięta żadną z wad z art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa.

W pierwszej kolejności Sąd ustosunkował się do stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że nieprawidłowe uzasadnienie prawidłowego rozstrzygnięcia organu nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Kontrolowana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. uchylała na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzję Prezydenta Miasta Świnoujście z [...] października 2011 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu i umarzała postępowanie organu I instancji w sprawie sprzeciwu. Wojewoda Zachodniopomorski uznał, iż sprawa sprzeciwu stała się bezprzedmiotowa ponieważ wnioskodawca A. H. mimo wniesionego skutecznie sprzeciwu wykonał zgłoszone prace.

Z kolei Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wskazując na prawidłowość rozstrzygnięcia, uznał, iż bezprzedmiotowość postępowania przed organem I instancji istotnie zachodziła, jednakże z innych przyczyn niż przyjął to Wojewoda Zachodniopomorski.

Bezprzedmiotowość postępowania w sprawie sprzeciwu może zachodzić z różnych przyczyn. Jedną z tych przyczyn może być rozpoczęcie i wykonanie robót mimo zgłoszonego sprzeciwu. Bezprzedmiotowe staje się również postępowanie w sprawie sprzeciwu zgłoszonego przez organ po terminie. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie.

Sąd podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że w sprawie decyzja z [...] października 2011 r. w sprawie sprzeciwu została doręczona inwestorowi po terminie. Oznacza to, że inwestor miał prawo zrealizować swoje zamierzenie inwestycyjne, o ile mieściło się ono w katalogu przedsięwzięć budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę.

W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. nie jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie wystąpiły też pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., mogące stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2014 r. jest zgodne z prawem.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd uznał, że żaden z nich nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zostały naruszone art. 77 § 1–4 i art. 80 k.p.a., cały bowiem materiał dowodowy sprawy został zebrany w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji w sprawie. Skarżący nie wskazuje przy tym na braki dowodowe, lecz zarzut ten wiąże z błędną oceną stanu faktycznego dokonaną przez organ. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. Uznanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że sprzeciw wobec zamiaru budowy wpłynął po terminie, a zatem nie wywołał skutków prawnych obiektywnie polepszył sytuację prawną skarżącego.

Należy podzielić w tej mierze stanowisko organu, że wywody organu wojewódzkiego zawarte w uzasadnieniu decyzji i odnoszące się do możliwości wszczęcia postępowania przez nadzór budowlany nie mają znaczenia w sprawie sprzeciwu. Niezależnie od skuteczności wniesionego sprzeciwu, czy też jego braku, nadzór budowlany może prowadzić postępowanie w sprawie każdej budowy prowadzonej niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego, niezgodnie ze zgłoszeniem lub z przekroczeniem granic zgłoszenia.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

A. H. wniósł od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił:

1. I. Obrazę przepisu art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów:
2. 1) obrazę przepisu art. 7 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., w zakresie w jakim rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych, zwłaszcza w zakresie działania zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane w przedmiocie zgłoszenia w trybie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane i odpowiednio do treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, – z obowiązkiem podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób budzący zaufanie uczestników do organów administracyjnych, z zapewnieniem czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, z zachowaniem zasady dwuinstancyjności, – organy administracyjne w postępowaniu o stwierdzenie nieważności utrzymały w mocy decyzję rażąco naruszającą prawo materialne i procesowe przedstawione w niniejszej skardze,
3. 2) obrazę przepisu art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., w zakresie nieuwzględnienia wniosków dowodowych, oświadczeń i twierdzeń strony skarżącej w przedmiocie wykonania zabudowy tarasu zgodnie z ustawą – Prawo budowlane odpowiednio do treści złożonego w dniu 28 września 2011 r., zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę,
4. 3) obrazę przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji rażąco nieodpowiadającej ustawowym przesłankom, a zwłaszcza w zakresie jej uzasadnienia i oceny materiału dowodowego,
5. 4) rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 k.p.a. w związku z art. 139 k.p.a. przez wydanie decyzji merytorycznej w sprawie umorzonej jako bezprzedmiotowa z naruszeniem zakazu orzekania na niekorzyść strony skarżącej,
6. 5) obrazę przepisów postępowania w zakresie zasad doręczeń pisma adresatowi decyzji, w tym przede wszystkim przepisu art. 44 k.p.a. przez co strona skarżąca została pozbawiona możności obrony swych praw, w toku postępowania na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane,
7. 6) obrazę przepisów art. 1 § 1 ustawy w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, w zakresie w jakim Sąd I instancji odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji wobec zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 § pkt 2 k.p.a., wskutek naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w niniejszej skardze,
8. 7) obrazę przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z [...] lipca 2014 r. sygn. akt [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r., znak [...], pomimo iż decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w zakresie zaskarżonych przepisów prawa materialnego i procesowego,
9. II. Obrazę przepisu art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, to jest przepisów:
10. 1) rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), a zwłaszcza przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, oraz przepisu art. 49b ust. 1–3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2, w zakresie rażąco nieprawidłowego zastosowania wskazanych przepisów ustawy pomimo upływu terminu do wniesienia sprzeciwu, i – w konsekwencji – następnie nieprawidłowego zastosowania przez organy nadzoru budowlanego trybu legalizacyjnego ustawy – Prawo budowlane, bez podstawy faktycznej i prawnej.

Mając powyższe na uwadze wnosił o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2051/14 w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania,
2. 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wywiedzione zarzuty naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego nie są zasadne. Podstawowym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niezastosowanie sankcji nieważności wobec decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] marca 2012 r. znak: [...] uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Świnoujścia z [...] października 2011 r. znak: [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia A. H. z 28 września 2011 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zabudowie tarasu z przeznaczeniem na oranżerię w budynku przy ul. [...] w Świnoujściu, działka nr ew. [...], obręb [...] i umarzającą postępowanie organu I instancji. Postawiony zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego powierzono z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 49b ust. 1–3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w zakresie nieprawidłowego zastosowania wskazanych przepisów pomimo upływu terminu do wniesienia sprzeciwu i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przez organy nadzoru trybu legalizacyjnego Prawa budowlanego, bez podstawy faktycznej i prawnej.

W sprawie podstawą umorzenia postępowania w sprawie sprzeciwu był art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1629 ze zm.), który stanowi, że "Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w terminie". W skardze kasacyjnej nie wywiedziono zarzutu rażącego naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuty naruszenia przepisów ustawy – Prawo budowlane, a zwłaszcza art. 49b ust. 1–3 nie są zasadne, nie miał zastosowania w sprawie.

Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 i art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego bez powiązania z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane czyni go niezasadnym. Artykuł 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi o bezprzedmiotowości postępowania jeżeli w przepisach prawa materialnego nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji. Brak podstaw prawnych może być następstwem wygaśnięcia kompetencji organu administracji publicznej do wydania decyzji, a zatem w sprawie wniesienia sprzeciwu.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 9 w związku z art. 10 i art. 15, art. 75 § 1 w związku z art. 77 § 1 i w związku z art. 80, art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie przepisów prawa procesowego w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz zasady czynnego udziału strony nie jest obwarowane sankcją nieważności. Brak zasadności tych zarzutów wynika również z przedmiotu rozpoznania zaskarżonej decyzji, która była wydana w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie prowadzi się postępowania wyjaśniającego, tak jak jest to wymagane w postępowaniu zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie czy decyzja została dotknięta jedną z ciężkich, kwalifikowanych wad wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jedynie w razie zakwestionowania podstaw prawnych zastosowania normy prawnej do stanu faktycznego niezapisanego w normie prawnej prowadzi się postępowanie wyjaśniające stanu faktycznego sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego, który został postawiony w związku z pozbawieniem strony możliwości obrony, skoro strona skorzystała z prawa odwołania.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjnymi orzekł jak w sentencji.