Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Po 98/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") po rozpoznaniu skargi M. G. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: postępowanie administracyjne zostało wszczęte z inicjatywy Skarżącej, której nieruchomość sąsiaduje z gruntem należącym do Teatru. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "PINB") przeprowadził kontrolę na wspomnianej nieruchomości oraz sprawdził, czy wydane zostały pozwolenia na budowę w zakresie, w jakim Skarżąca zarzuca Teatrowi samowolę budowlaną. Podczas kontroli z dnia 22 maja 2015 r. sprawdzono wykonanie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1991 r., nr [...], o pozwoleniu na rozbudowę wentylatorni oraz decyzji z dnia [...] września 1990 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę klatki schodowej. Stwierdzono, że roboty budowlane zostały wykonane na podstawie wymienionych decyzji i są z nimi zgodne. Odległość wentylatorni w najbliższym punkcie w stosunku do granicy działki Skarżącej wynosi 7,33 m. Odnosząc się do zgłaszanych przez Skarżącą nieprawidłowości PINB stwierdził, że ewentualne pominięcie Skarżącej jako strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie stanowi podstawy faktycznej do prowadzenia postępowania naprawczego w zakresie samowolnej realizacji robót budowlanych.
Natomiast z pisma Komendanta Powiatowego PSP z dnia 23 czerwca 2015 r. wynika, że zostały zachowane wymogi w zakresie drogi pożarowej do gruntów należących do Teatru. Wobec tego decyzją z dnia [...] października 2015 r. PINB umorzył postępowanie administracyjne.
W odwołaniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: "P.b.") w zw. z art. 84a ust. 2 w zw. z art. 84b P.b. tej ustawy.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., WWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] września 1990 r. oraz decyzja z dnia [...] czerwca 1991 r. pozostają nadal w obrocie prawnym. Tym samym roboty budowlane w zakresie wentylatorni i klatki schodowej zostały wykonane zgodnie z prawem, nie można ich zakwalifikować jako samowoli budowlanej. Jednocześnie wskazał, że postępowania administracyjne wznowione przez Skarżącą w sprawie tych decyzji zostały umorzone. Podkreślił również, że organy nadzoru budowlanego nie mogą bezpośrednio ingerować w decyzje wydawane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Z protokołu kontroli z dnia 22 maja 2015 r. wynikało natomiast, że rozbudowa Teatru została wykonana zgodnie z pozwoleniem na budowę, w związku z czym brak było podstaw do inicjowania postępowania naprawczego. Nieprawidłowości w zakresie przepisów pożarowych nie stwierdził Komendant Powiatowy PSP (pismo z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...]) W księgach wieczystych nie ma wzmianki o obciążeniu nieruchomości Teatru służebnością drogi koniecznej lub przechodu na rzecz Skarżącej.
W skardze Skarżąca powtórzyła zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego sformułowane w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA oddalając skargę wskazał, że zakwestionowane przez Skarżącą roboty budowlane dotyczące klatki schodowej oraz wentylatorni stanowiące rozbudowę Teatru zostały zakończone ok. 1993 r. Tym samym na mocy art. 103 ust. 2 P.b. ewentualne postępowanie naprawcze powinno toczyć się na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Kluczową przesłanką inicjującą postępowanie naprawcze z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. jest nielegalne wybudowanie obiektu budowlanego, rozumiane w świetle art. 28 ust. 1 tej ustawy jako realizacja obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Wentylatornia i klatka schodowa zostały zrealizowane legalnie na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] września 1990 r., nr [...], o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i udzieleniu pozwolenia na budowę w zakresie ewakuacyjnej klatki schodowej (k. 16 akt adm. organu I instancji) oraz decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1991 r., nr [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego i udzieleniu pozwolenia na budowę wentylatorni (k. 9-10 akt adm. organu I instancji).
Nie zmienia powyższego, że w decyzji z dnia [...] czerwca 1991 r. o pozwoleniu na budowę jest mowa o "tymczasowej wentylatorni". Zastrzeżenie w decyzji zwrotu "czasokres użytkowania tymczasowej wentylatorni ustala się do czasu wykonania stałej rozbudowy Teatru" – równoznaczne z zastrzeżeniem warunku, było sprzeczne z treścią § 20 ust. 2 i § 43 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48 ze zm.) i należało je uznać za niezastrzeżone, a tym samym uznać decyzję z dnia 5 czerwca 1991 r., jako wydaną bez ograniczeń czasowych. Jako nietrafne WSA uznał zarzuty dotyczące braku drogi pożarowej. Z pisma Komendanta Powiatowego PSP z dnia 23 czerwca 2015 r., wynika, że nieruchomość należąca do Teatru ma zapewnioną właściwą drogę pożarową (k. 46 akt adm.). Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej: "k.c."), w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczaniem swego prawa.
Nie można w związku z tym domagać się likwidacji obiektów budowlanych znajdujących się na gruncie sąsiednim tylko w tym celu, by powstała odpowiednia droga pożarowa dla własnej posesji. Za organem powtórzył również, że na nieruchomości znajdującej się we władaniu Teatru nie była ustanowiona służebność drogi koniecznej lub przechodu na rzecz nieruchomości Skarżącej. WSA nie podzielił także argumentów skargi, że samowolny charakter rozważanej inwestycji wynikał z pominięcia Skarżącej jako strony w postępowaniach zakończonych wydaniem decyzji z dnia 17 września 1990 r. i decyzji z dnia [...] czerwca 1991 r. Samowola budowlana polega na braku wymaganego pozwolenia na budowę, a nie dotyczy potencjalnej nieprawidłowości decyzji. Pominięcie Skarżącej jako strony może co najwyżej uzasadniać wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji, ale postępowania takie zakończyły się umorzeniem. Także niezasadny jest zarzut, że organy administracji publicznej powinny samodzielnie ocenić prawidłowość decyzji z dnia [...] września 1990 r. i decyzji z dnia [...] czerwca 1991 r., gdyż sprzeciwia się temu rzeczowy podział właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.
Powyższego nie zmienia również powoływany przez Skarżącą art. 84 ust. 1 pkt 1 P.b. z 1994 r. Ustawodawca posługuje się w powołanych przepisach pojęciem kontroli, przez którą należy rozumieć poprawność czynności podejmowanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.
W skardze kasacyjnej Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając:
- 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania:
- - art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji organów I i II instancji w zakresie, w którym dotyczyły także zawiadomienia Skarżącej o nieprawidłowości w toku postępowań o pozwolenie na budowę wentylatornii i sali prób przy budynku Teatru, mimo że w tym zakresie niniejsza sprawa powinna być rozpoznana przez WWINB, jako organ właściwy rzeczowo zgodnie z art. 84 b Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 19 K.p.a.,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez uznanie, że organy I i II instancji wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, mimo że w toku postępowania nie ustalono:
- a. przez jaki okres zgodnie z decyzją z dnia [...] czerwca 1991 r. tymczasowa wentylatornia mogła być użytkowana i czy była użytkowna zgodnie z przedmiotową decyzją oraz czy obecnie nie stwarza zagrożenia dla ludzi,
- b. ustalenia czy wybudowanie wentylatornii oraz klatki schodowej przy budynku Teatru doprowadziło do zablokowania jedynego przejazdu, którym możliwe było poprowadzenie drogi pożarowej do budynków znajdujących się na nieruchomości Skarżącej stanowiącej oficynę kamienicy przy ul. C. zgodnie z przepisami budowlanymi oraz pożarowymi,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, że decyzja umarzająca postępowanie w niniejszej sprawie była prawidłowa, mimo że WWINB nie miał podstaw by uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ organy nie wyjaśniły okoliczności mających wpływ na ocenę legalności budowy klatki schodowej, budowy i przebudowy wentylatorni i nie wykazały, że brak było przesłanek do stwierdzenia samowoli budowlanej,
- 2. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 1 w zw. z art 84a ust. 2 P.b., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku weryfikowania ostatecznych decyzji wydanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz postępowań poprzedzających wydanie tych decyzji, w tym również faktu nie zawiadomienia strony postępowania o ich wydaniu, podczas gdy powołane przepisy ustawy wprost nakazują organom nadzoru budowlanego badać prawidłowość postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno- budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji.
Na tych podstawach Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Jednocześnie, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekła się rozprawy, wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu naprowadzono, że okoliczność, że decyzje zezwalające na budowę wentylatornii czy klatki schodowej są ostateczne, nie zwalnia organów nadzoru od zbadania, czy decyzje są prawidłowe oraz, czy postępowania je poprzedzające zostały przeprowadzone zgodnie z prawem. Organy powinny ustalić czy do takich nieprawidłowości doszło, a w przypadku potwierdzenia zarzutów podjąć stosowne działania na podstawie art. 84b P.b. W niniejszej sprawie organy uchyliły się od przeprowadzenia rzetelnej kontroli. Zawiadomienie Skarżącej w części, w jakiej wskazywała na naruszenie przepisów przeciwpożarowych oraz brak zawiadomienia jej jako strony o toczącym się postępowaniu powinno zostać rozpatrzone w pierwszej kolejności przez WWINB a nie PINB. PINB powinien przekazać zawiadomienie organowi wojewódzkiemu celem przeprowadzenia kontroli decyzji wydanych przez Starostę. Z uwagi na to, że zawiadomienie nie zostało przekazane organowi właściwemu, sprawa tylko w części została przeprowadzona przez właściwy organ.
W pozostałym zakresie wystąpiła nieważność postępowania, ponieważ doszło do umorzenia postępowania w tej części, w której PINB nie był organem właściwym. Nawiązując do umorzenia wznowionych postępowań dotyczących legalności decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano, że decyzje te zostały uchylone przez WSA wyrokami z dnia 16 grudnia, sygn. akt II SA/Po 992/15 i z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 1010/15, której to okoliczności WSA nie wziął pod uwagę rozpoznając niniejszą sprawę. W efekcie błędnego rozumienia przez organy nadzoru budowlanego obowiązku przeprowadzenia kontroli nie wyjaśniono zakresu pozwolenia na budowę tymczasowej wentylatornii, w tym okresu jej użytkowania. Zakwestionowano również stanowisko Sądu co do zastrzeżenia w pozwoleniu na budowę - "do czasu wykonania stałej rozbudowy Teatru". Powołując się na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 K.p.a. wskazano, że nie toczyło się żadne postępowanie, które tę decyzję zmieniło, tym samym WSA nie miał podstaw prawnych by stwierdzić, że decyzja ostateczna w danej części nie podlega stosowaniu.
Wskazano, że WSA zignorował zarzut bezprawnego zabudowania przejazdu, nie biorąc pod uwagę przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; rozporządzenie to, na mocy § 207 ust. 2, ma zastosowanie także do budynków, które istniały w dniu wejście jego w życie. Na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (2009, Nr 124, poz. 1030 ze zm.), do budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinna prowadzić droga pożarowa o minimalnej szerokości 4 m. § 31 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, stanowił, że droga pożarowa powinna mieć szerokość co najmniej 4,5 m. W wyniku zabudowania przejazdu Skarżąca bezprawnie została pozbawiona drogi pożarowej. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że służebność tej drogi nie została wpisana do Księgi Wieczystej. Powyższy stan faktyczny zagraża bowiem życiu i zdrowiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach, zatem w pierwszej kolejności ocenie należy poddać zarzuty mające oparcie w podstawie kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 P.p.s.a. W ramach tej podstawy wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez uznanie, że organy obu instancji wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, mimo że w toku postępowania nie ustalono okresu użytkowania wentylatorni wybudowanej w oparciu o decyzję z dnia [...] czerwca 1991 r. Nie ustalono też czy była ona użytkowna zgodnie z przedmiotową decyzją oraz, czy obecnie nie stwarza zagrożenia dla ludzi.
Niezależnie od tego nie ustalono czy wybudowanie wentylatorni oraz klatki schodowej przy budynku Teatru doprowadziło do zablokowania jedynego przejazdu, którym możliwe było poprowadzenie drogi pożarowej do budynków znajdujących się na nieruchomości Skarżącej.
Oceniając zasadność tego zarzutu należy wskazać, że zakres postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego wyznaczony został przez Skarżącą w piśmie z dnia 4 maja 2015 r. złożonym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Pismo to zawierające wnioski dowodowe w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zawierało również żądanie sprawdzenia legalności rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię. W tym też zakresie, na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., przekazane zostało do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek ten stanowił podstawę zawiadomienia PINB z dnia 21 września 2015 r. (k. 60 akt adm.) o wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej, z jednoczesnym powiadomieniem Skarżącej w trybie art. 10 § 1 K.p.a. o przysługujących uprawnieniach. W tym miejscu zaznaczyć należy, że procedując w opisanej sprawie zgromadzono dowody wskazujące na legalność wykonania zarówno wentylatorni, jak i klatki schodowej.
Dokumentami tymi, które nie są kwestionowane przez Skarżącą, są decyzje Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] czerwca 1991 r., nr [...], o pozwoleniu na rozbudowę wentylatorni oraz z dnia [...] września 1990 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę klatki schodowej. W trakcie postępowania przeprowadzona została również kontrola w dniu 22 maja 2015 r. Stwierdzono, że roboty budowlane zostały wykonane na podstawie wymienionych decyzji i są z nimi zgodne. Prowadzi to do wniosku, że zakres postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowalnego był w zupełności wystarczający do wydania decyzji w sprawie legalności rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię. Ponownie bowiem wskazać należy, że przedmiot postępowania wyznaczył wniosek Skarżącej z dnia 4 maja 2015 r., który zawierał wyłącznie żądanie sprawdzenia legalności rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię.
W tak wyznaczonym postępowaniu zbędnym a nawet niedopuszczalnym było czynienie ustaleń odnośnie do aktualnego stanu technicznego legalnie zrealizowanej rozbudowy, jak również ewentualnego jej wpływu na istnienie przejazdu do nieruchomości Skarżącej, określanego skargą kasacyjną mianem drogi przeciwpożarowej. Zagadnienie to (przejazd, jako droga przeciwpożarowa), ze względu na zakres wszczętego na wniosek Skarżącej postępowania, nie mogło być również przedmiotem rozważań w tej sprawie. Wszystko to oznacza, że zarzut naruszenia przepisów postępowania wyżej wymienionych, jest nieusprawiedliwiony.
Kolejny zarzut wskazuje na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. a naruszenie tych przepisów skarga kasacyjna upatruje w nieprawidłowym umorzeniu postępowania. Jak już wyżej stwierdzono, przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w zakresie rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię pozwoliło ustalić, że rozbudowa dokonana została legalnie, tzn. w oparciu o decyzje udzielające pozwolenia na te inwestycje. Dodatkowo, przeprowadzona w dniu 22 maja 2015 r. kontrola wykazała, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z tymi decyzjami.
Wobec tego trafnie WSA zaaprobował stanowisko organów nadzoru budowlanego o umorzeniu postępowania, skoro postępowanie wyjaśniające nie wykazało nieprawidłowości pozwalających na formułowanie przez nadzór budowlany nakazów przewidzianych Prawem budowlanym. Stwierdzenie to dotyczy również szeroko eksponowanej skargą kasacyjną "drogi pożarowej", której istnienie – poza gołosłownym twierdzeniem Skarżącej – nie wynika z jakichkolwiek dokumentów. Ponadto, o czym była już wyżej mowa, kwestia likwidacji przejazdu przez dokonaną ponad 20 lat temu rozbudowę wykracza poza niniejsze postępowania, które miało na celu wyłącznie wyjaśnienie legalności rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię i w tak wyznaczonych granicach było prowadzone. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. jest nieusprawiedliwiony.
Konsekwencją żądania Skarżącej zawartego we wniosku z dnia 4 maja 2015 r., które – co ponownie należy przypomnieć - dotyczyło sprawdzenia legalności rozbudowy Teatru o klatkę schodową i wentylatornię, jest nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W sprawie dotyczącej ewentualnej samowoli budowlanej, bo w takim przedmiocie postępowanie było prowadzone, właściwym organem jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, co wynika wprost z art. 83 ust. 1 P.b. PINB nie kontrolował natomiast decyzji, na podstawie których rozbudowa została wykonana, gdyż takie żądanie nie było zgłoszone. Zatem o nieważności postępowania spowodowanej niewłaściwością organu nie może być mowy.
Jeśli chodzi o ostatni zarzut, tj. naruszenie art. 84 ust. 1 w zw. z art 84a ust. 2 P.b. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku weryfikowania ostatecznych decyzji wydanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz postępowań poprzedzających wydanie tych decyzji stwierdzić należy, że zarzut ten nie został precyzyjnie postawiony a nadto brak jest w tym zakresie uzasadnienia, wymaganego przepisem art. 176 P.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że oba wymienione artykuły dzielą się na ustępy, a te na punkty: art. 84 ustęp 1 P.b. składa się z czterech punktów, w których wyliczono zadania organów nadzoru budowlanego; skarga kasacyjna nie precyzuje, o jaką jednostkę redakcyjną wymienionego artykułu chodzi i na czym naruszenie tego przepisu miało polegać.
Natomiast w przypadku art. 84a P.b., wskazując na ustęp 2 w opisowy sposób podaje, że chodzi o punkt pierwszy, jednakże nie uzasadnia, na czym w rozpoznawanej sprawie naruszenie tego przepisu polegało.
Na podstawie lektury wszystkich postawionych zarzutów można jedynie przypuszczać, że skarga kasacyjna nawiązuje do postępowań objętych przepisami Działu II, rozdział 12 względnie rozdział 13 K.p.a., wiążąc regulacje zawarte w tych rozdziałach z przepisami o właściwości organów nadzoru budowlanego. Tymczasem, na co już wielokrotnie wyżej zwracano uwagę, sprawę niniejszą wyznaczył wniosek Skarżącej zawarty w piśmie z dnia 4 maja 2015 r. Sprawa ta (legalność rozbudowy Teatru) została prawidłowo rozpoznana przez PINB, jako organ właściwy, w tzw. trybie "zwykłym". Zatem i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.