Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 757/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie oddalił skargę [...] S. A. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. ([...]) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew.
W treści skargi kasacyjnej [...] S. A. z/s w [...] od w/w wyroku z dnia 21 sierpnia 2018 r. pełnomocnik, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm. - Ppsa) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnia tym, że wykonanie decyzji grozi jej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazuje, że nałożona kara w kwocie 384 030,00 zł jest bardzo wysoka (plus odsetki). Na skutek nałożenia przedmiotowej kary rachunki bankowe zostały zajęte. Z tego względu, skarżąca nie reguluje bieżących zobowiązań, co w najbliższym czasie oznaczać będzie niewypłacalność skarżącej, a w konsekwencji – nawet upadłością skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega oddaleniu.
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., Nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 Ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 Ppsa stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym co do zasady przez stronę materiale dowodowym (por postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FSK 2697/12; z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 528/13, dostępne w bazie internetowej CBOIS). Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W niniejszej sprawie skarżąca Spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nie uzasadniła w dostateczny sposób swojego żądania. Wskazanie, że zapłata kwoty 384 030,00 zł będzie stanowiła znaczną uciążliwość dla Spółki jest stwierdzeniem oczywistym. Jednakże bez ujawnienia całościowej sytuacji finansowej i organizacyjnej spółki brak jest możliwości ustalenia, jaki wpływ na funkcjonowanie Spółki będzie miało uiszczenie wskazanej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., II OZ 682/13 LEX Nr 1560120). Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna, jak każde świadczenie pieniężne, nie ma charakteru nieodwracalnego, może jednak powodować trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę innego rodzaju. Niezbędne jest jednak wskazanie przez wnioskodawcę, na czym dokładnie ziszczenie się tych przesłanek ma polegać. Nie może skarżąca upatrywać ich w samej konieczności zapłaty kwoty wynikającej z nałożonej kary (która jest odwracalna), lecz logiczne jest, że należałoby brak tych środków powiązać z okolicznościami, które stanowić będą trudne do odwrócenia skutki czy znaczną szkodę w przypadku realizacji zaskarżonej decyzji. Sama utrata płynności finansowej, czy też groźba potencjalnej upadłości, nie jest więc sama w sobie przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 24 października 2018 r., I GZ 348/18 LEX nr 2573884). Jak wskazano wyżej, wykonanie decyzji może zostać wstrzymane, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy wykonaniem decyzji a zaistnieniem wskazanych konsekwencji. Sama potencjalna niewypłacalność skarżącej może być zaś tylko elementem takiej sytuacji, która w powiązaniu z innymi okolicznościami wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że obecny stan finansowy skarżącej w istocie nie jest znany. Brak wykazania rzeczywistej sytuacji Spółki np. określonymi dokumentami świadczącymi o przychodach i wydatkach skarżącej uniemożliwiło wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wstrzymanie wykonania przez sąd administracyjny zaskarżonego aktu przed rozstrzygnięciem skargi jest wyjątkiem od zasady, co oznacza obowiązek szczególnie starannego wykazania przez zainteresowaną stronę postępowania przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa.
Skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła więc, że zaskarżona decyzja wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, a więc wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.