Uzasadnienie
D. S. I. w skardze na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 7 grudnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej orzekającej o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym postanowieniem z 7 marca 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 347/23, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 27 kwietnia 2023 r. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącej.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca m.in. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdziła, że "na skutek uchylenia stanu epidemicznego, wydana decyzja ostateczna może (...) uprawniać Organ do zobowiązania skarżącej do opuszczenia terytorium RP", co, uwzględniając, że skarżąca pochodzi z Republiki Kuby, będącej - jak to określono - "państwem restrykcyjnym łamiącym podstawowe prawa człowiek" oraz że w Polsce przebywa już od 10 lat, uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny może być, jak wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634), niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja żadnego takiego niebezpieczeństwa nie rodzi uwzględniając nawet okoliczności wskazane przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Już chociażby z pouczeń zawartych w zaskarżonej decyzji wynika, że nie rodzi ona natychmiastowego obowiązku opuszczenia terytorium Polski. Wręcz zostało powiedziane w tych pouczeniach, że pobyt skarżącej do czasu upływu określonego tam terminu jest legalny. Wyraźnie przy tym, powołując się na art. 9 ust. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 91), odwołano się do art. 299 ust. 6 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co oznacza, że w razie niewykonania wynikającego z tego przepisu obowiązku opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zastosowanie znajdą dalsze przepisy ustawy o cudzoziemcach, w szczególności uprawniające organ administracji do wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, która stosownie do art. 329 ustawy o cudzoziemcach może podlegać przymusowemu wykonaniu.
Istotne jest przy tym, że stosownie do art. 356 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach to w postępowaniu w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu mogą być badane takie okoliczności na jakie zdaje się powoływać skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mianowicie sytuacja w kraju jej pochodzenia oraz skutki wieloletniego pobytu w Polsce.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 oraz art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.