Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na Z. N. i G. N. obowiązek przedłożenia w terminie do [...] projektu budowlanego obejmującego dokonaną samowolnie zmianę użytkowania części budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w B. B., na warsztat blacharski i związany z nim magazyn. Wskazany projekt budowlany winien – zgodnie z decyzją – zawierać opinie właściwych organów, w tym ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej, rzeczoznawcy do spraw BHP i ergonomii oraz zabezpieczeń przeciwpożarowych, a także zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jako prawną podstawę tej decyzji organ powołał przepisy art. 71 ust. 3 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2004 r.
Od wymienionej decyzji odwołanie wnieśli Z. N. i G. N., kwestionując fakt zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego i urządzenia w nim warsztatu blacharskiego z magazynem.
Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał odwołanie za nieuzasadnione, gdyż analiza zebranego materiału potwierdziła fakt urządzenia w budynku gospodarczym odwołujących się warsztatu blacharskiego z magazynem materiałów, a także fakt prowadzenia w tym warsztacie działalności gospodarczej w zakresie usług blacharsko-dekarskich. Na decyzję tę Z. N. i G. N. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając zaskarżonej decyzji niezgodność ze stanem faktycznym i wnosząc o jej uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2006 r., skargę oddalił, jako nieposiadającą uzasadnionych podstaw. Sąd wskazał w motywach wyroku, iż w wyniku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozważenia treści zebranego materiału dowodowego organy doszły do przekonywującego wniosku, iż skarżący dokonali samowolnie zmiany sposobu użytkowania należącego do nich budynku gospodarczego na warsztat służący prowadzeniu działalności gospodarczej z magazynem materiałów. W tej sytuacji nałożenie na nich obowiązków prowadzących do zalegalizowania tej zmiany było w pełni uzasadnione i zgodne z obowiązującym prawem.
Wymieniony wyrok zaskarżyli w całości skargą kasacyjną Z. N. i G. N.. Skargę kasacyjną oparli na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego wadliwą wykładnię, to jest przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – przez błędne przyjęcie, iż przedmiotowy budynek służy prowadzeniu działalności gospodarczej. Skarga kasacyjna zarzuciła też naruszenie przepisu art. 7 Kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące ochrony własności (art. 140 i nast.), a także "zasady Konstytucji RP" i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla skutecznego powołania się na naruszenie prawa konieczne jest wskazanie, który konkretnie przepis i jego jednostka redakcyjna został naruszony oraz uzasadnienie tego zarzutu (art. 176 p.p.s.a.). W przeciwnym bowiem wypadku ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego (por. postanowienie SN z 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie został spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa.
Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie ogólnikowo powołała się na naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania – bez wskazania, jakie konkretnie przepisy tych aktów prawnych zostały naruszone i na czym naruszenie to polegało. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika wprawdzie, iż skarżący kwestionuje prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych, lecz wobec niewskazania żadnego z przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszonego przez Sąd I instancji zarzut taki nie może odnieść zamierzonego skutku.
Również ogólnikowe powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisów art. 140 K.c. i następnych mówiących o sposobie wykonywania prawa własności i niesprecyzowanych w żaden sposób "zasad Konstytucji RP", przy braku jakiegokolwiek uzasadnienia tego zarzutu, nie może być uznane za skuteczne oparcie skargi kasacyjnej o jedną z ustawowych podstaw zaskarżenia wyroku sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domyślać się o jakie zasady konstytucyjne chodzi i jak doszło do ich obrazy oraz na czym polegało naruszenie przepisów Kodeksu cywilnego określających treść i sposób wykonywania prawa własności.
Również powołanie się bez bliższego uzasadnienia na naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. nie spełnia warunków wymaganych dla skargi kasacyjnej. Należy przy tym zauważyć, iż skarga ta jest skierowana przeciwko wyrokowi sądu i winna zarzucać naruszenie przepisów postępowania stosowanych przez Sąd I instancji, a nie przez organy wydające zaskarżoną decyzję. W obecnie obowiązującym stanie prawnym sądy nie stosują przepisów K.p.a. i wobec tego żaden przepis tego aktu prawnego nie mógł być naruszony zaskarżonym wyrokiem.
Z tego względu na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.