Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę M. W. na uchwałę Rady Gminy Biała Podlaska z dnia 28 czerwca 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Biała Podlaska obejmującego fragment miejscowości S. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż skarżący wniósł skargę z dnia 7 listopada 2014 r. (data wpływu do organu – 18 listopada 2014 r.) na ww. uchwałę, załączając kopię skierowanego uprzednio do Rady Gminy Biała Podlaska wezwania z dnia 8 sierpnia 2014 r. do usunięcia naruszenia prawa wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Wezwanie to zostało nadane w dniu 18 sierpnia 2014 r. i wpłynęło do organu w dniu 20 sierpnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę reprezentujący Gminę Wójt wniósł o jej oddalenie.
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 13 marca 2015 r. wezwano Wójta do wyjaśnienia, czy po otrzymaniu pisma M. W. z dnia 8 sierpnia 2014 r., wzywającego do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały doręczono skarżącemu odpowiedź na to wezwanie, a jeśli tak, to w jakiej dacie doręczenie to miało miejsce (ewentualnie nadesłania dowodu doręczenia odpowiedzi), ponadto wezwano do nadesłania koperty, w której została złożona skarga M. W. na ww. uchwałę.
W odpowiedzi Wójt przesłał, jak wskazał w piśmie przewodnim: "kserokopie pism znajdujących się w posiadaniu Urzędu Gminy Biała Podlaska", w tym pisma Przewodniczącego Rady Gminy Biała Podlaska z dnia 12 listopada 2014 r. wystosowanego do M. W. w odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz ze zwrotnym potwierdzeniem jego odbioru przez M. W. w dniu 26 listopada 2014 r.
Odrzucając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Jak wskazał Sąd przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.). Jak przyjęto natomiast w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07: do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu znajduje zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 18 sierpnia 2014 r. Mając, zatem na względzie dyspozycję art. 53 § 2 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że w tym dniu rozpoczął swój bieg sześćdziesięciodniowy termin do zaskarżenia przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego, który zostałby przerwany jedynie w razie doręczenia skarżącemu przed jego upływem, tj. przed dniem 17 października 2014 r. odpowiedzi organu na złożone wezwanie.
Wówczas rozpocząłby swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Rada Gminy Biała Podlaska nie doręczyła jednak skarżącemu przed dniem 17 października 2014 r. odpowiedzi na powyższe wezwanie. Przed upływem tej daty doręczono mu, bowiem jedynie wyjaśnienie, iż odpowiedź na jego wezwanie "nastąpi w terminie późniejszym" (pismo z dnia 3 września 2014 r.), zaś właściwą odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z dnia 12 listopada 2014 r.) doręczono skarżącemu dopiero w dniu 26 listopada 2014 r.
W tej sytuacji Sąd uznał, że w dniu 17 października 2014 r. ostatecznie upłynął termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Doręczenie skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie 60 dni od dnia złożenia tego wezwania nie spowodowało rozpoczęcia biegu dodatkowego, trzydziestodniowego terminu do złożenia skargi. Fakt ten pozostaje bez wpływu dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi. Skoro przedmiotowa skarga została sporządzona w dniu 7 listopada 2014 r. i wpłynęła do Urzędu Gminy Biała Podlaska w dniu 18 listopada 2014 r., Sąd uznał, że skarżący złożył ją z uchybieniem terminu, nawet gdyby przyjąć, że została nadana w dniu jej sporządzenia, chociaż ustalenie dokładnej daty jest niemożliwe wobec braku koperty.
Powyższe uzasadniało zdaniem Sądu pierwszej instancji odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył M. W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 2 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w przypadku, kiedy termin 30 dni do wniesienia skargi, który biegnie od daty udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie nie ma zastosowania (niezależnie od daty udzielenia odpowiedzi na wezwanie) w sytuacji, w której w chwili wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie została udzielona przez organ odpowiedź na to wezwanie w terminie 30 dni, a skarga nie została wniesiona w terminie 60 dni od daty złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wskazując powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 1 P.p.s.a.
W uzasadnieniu kasacji skarżący stwierdził, że na tle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 wytworzyła się restrykcyjna linia orzecznicza, jednak literalne brzmienie art. 53 § 2 P.p.s.a. nie daje podstaw, aby w danym stanie faktycznym sprawy, nader szeroko interpretować normy wypływające jedynie z treści uzasadnienia ww. uchwały. Skarga złożona w dniu 7 listopada 2014 r. na skutek odpowiedzi z dnia 12 listopada 2014 r. została złożona w terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, zauważyć należało, iż przedstawione w niej zagadnienie sprowadzało się do sposobu obliczania terminu do złożenia skargi na uchwałę Rady Gminy (akt prawa miejscowego). W sprawie nie były kwestionowane ustalone przez Sąd pierwszej instancji terminy złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odpowiedzi na to wezwanie oraz wniesienia skargi. Podstawowy problem sprowadzał się do określenia skutku doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie (sześćdziesięciodniowego) terminu do złożenia skargi. W tym zakresie należało podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który w oparciu o uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., nr 3, poz.
- 60) przyjął, iż zdarzenie to nie ma żadnego znaczenia prawnego. Skarżącemu nie otwiera się, bowiem żaden dodatkowy termin do wniesienia skargi.
Jak stwierdzono, w ww. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 30 dni, a liczony jest od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie. Z kolei drugi termin dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa i wynosi 60 dni, zaś liczony jest od dnia wniesienia przez stronę wezwania do organu. Z powyższego wynika więc, iż po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy. Jeśli jednak przed upływem sześćdziesiątego dnia organ doręczy stronie odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Tę okoliczność trafnie eksponował Sąd pierwszej instancji.
Uchwała ta, bez względu na jej ocenę zaprezentowaną przez autora kasacji, pozostawała wiążąca tak dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu rozpoznającego niniejszą kasację. Z tych też przyczyn postawiony w kasacji zarzut naruszenia art. 53 § 2 P.p.s.a. był niezasadny.
Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny wobec nie stwierdzenia wystąpienia w sprawie przesłanek, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną