Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. K. S. wystąpił do Prezydenta Miasta Wrocławia o zameldowanie na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] we W.. Żądanie uzasadnił tym, że w przedmiotowej nieruchomości koncentruje swoje sprawy życiowe, tym samym powinien być zameldowany w miejscu swojego faktycznego pobytu. Podczas przesłuchania w dniu [...] sierpnia 2012 r. oświadczył do protokołu, że w lokalu przy ul. S. [...] we W., pomimo braku prądu i gazu, zamieszkuje od czerwca 2012 r. Ponadto stwierdził, że w przedmiotowym mieszkaniu, do którego posiada klucze, przechowuje swoje rzeczy osobiste. Odwołujący się stwierdził również, że ma zamiar mieszkać w spornej nieruchomości do czasu rozstrzygnięcia sprawy w sądzie.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Zarząd Zasobu Komunalnego Gminy W. poinformował organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji, że w lokalu mieszkalnym przy ul. S. [...] we W. od kilku lat nikt nie zamieszkiwał, jednakże pod koniec czerwca 2012 r. do przedmiotowej nieruchomości wprowadził się K. S..
Uznając materiał dowodowy za wystarczający, Prezydent Miasta Wrocławia, decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...], odmówił zameldowania K. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] we W..
Strona wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Wojewody Dolnośląskiego. K. S. zakwestionował twierdzenie Prezydenta Miasta Wrocławia, że jego pobyt w przedmiotowym lokalu ma nielegalny charakter. Wprawdzie mieszkanie opuścił wskutek jego zalania, jednak zawsze nosił się z zamiarem powrotu. Podniósł, że sam pobyt w lokalu jest wystarczającą przesłanką do dokonania w nim meldunku.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, K. S. od dnia [...] kwietnia 1986 r. do dnia [...] lipca 2012 r. był zameldowany na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] we W.. Mimo to, z akt sprawy wynika, że wymieniony swoje sprawy życiowe koncentrował w mieszkaniu przy ul. S. [...] we W., wspólnie z matką i starszym bratem. Z powodu częstych wyjazdów matki za granicę w celach zarobkowych, braćmi zajmowała się ich babka zamieszkała w nieruchomości przy ul. S. [...] we W.. K. S. przebywał u babki, jako rodziny zastępczej do ukończenia 18 roku życia.
Odwołujący się, po uzyskaniu pełnoletniości, razem ze swoim starszym bratem zamieszkał w lokalu przy ul. S. [...] we W.. W czerwcu 2005 r. na skutek dużych opadów deszczu doszło do zalania mieszkania przy ul. S. [...] we W.. Zostały zalane podłogi, mury oraz wyposażenie lokalu. Wówczas K. S. wraz ze swoim starszym bratem ostatecznie opuścili sporny lokal i przenieśli wszystkie swoje rzeczy do mieszkania babki przy ul. S. [...] we W., ponieważ zalane mieszkanie nie nadawało się do dalszego zamieszkiwania. Zalane elementy wyposażenia zostały wyrzucone, a sprawne wyniesione z mieszkania. Wojewoda nadmienił, że starszy brat K. S. oddał klucze do spornego mieszkania.
Ostatecznie, z powodu zaległości czynszowych przekraczających swą wysokością trzymiesięczny czynsz, skierowano do matki K. S. wezwanie do ich zapłaty pod rygorem wypowiedzenia umowy najmu, a następnie stosunek ten wypowiedziany został pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. W związku z powyższym bezsprzecznym jest, że od dnia [...] maja 2007 r. rodzina K. S. nie ma tytułu prawnego do korzystania z lokalu przy ul. S. [...] we W.. Organ odwoławczy podkreślił, że wobec skutecznego wypowiedzenia umowy najmu z powodu zwłoki z zapłatą czynszu, a nadto opuszczenia spornego lokalu i zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych w inny sposób, Sąd Rejonowy dla Wrocławia, rozpatrując sprawę z powództwa Gminy Wrocław przeciwko K. S. i jego matce o eksmisję z lokalu przy ul. S. [...] we W., uznał, że brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia żądania wyżej wymienionego i ustalenia, że przysługuje mu prawo najmu lokalu zamiennego.
Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym przede wszystkim powództwo eksmisyjne wytoczone przez Gminę Wrocław, Wojewoda Dolnośląski stwierdził, że pobyt K. S. w lokalu przy ul. S. [...] we W. nie spełnia przesłanki zawartej w art. 6 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wprawdzie art. 9 ust. 2b wskazanej ustawy stanowi, że zameldowanie potwierdza faktyczny pobyt osoby w lokalu, jednakże odnosi się do pobytu legalnego.
Jak wywiódł organ odwoławczy, nielegalny pobyt, oznaczający przebywanie wbrew prawomocnym orzeczeniom sądów, bez zgody osoby uprawnionej do dysponowania lokalem, będący następstwem naruszenia posiadania, czy wręcz przestępstwa polegającego na naruszeniu miru domowego (art. 193 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny), nie stanowi pobytu stałego z zamiarem zamieszkania. Nie można bowiem czerpać uprawnień z zachowań sprzecznych z prawem, a samowoli nie może sankcjonować instytucja zameldowania.
Wojewoda zaznaczył również, że K. S., składając oświadczenie do protokołu w dniu [...] sierpnia 2012 r., stwierdził, że ma zamiar mieszkać w lokalu przy ul. S. [...] we W. do czasu rozstrzygnięcia spraw w sądzie. Mając na uwadze deklaracje składane przez odwołującego, zdaniem organu drugiej instancji, trudno uznać, że wiąże go zamiar stałego przebywania w spornej nieruchomości, tym bardziej, że w mieszkaniu tym nie ma prądu i gazu.
K. S. zaskarżył decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - przez przyjęcie, że adres Wrocław, ul. S. [...] nie jest miejscem jego stałego pobytu;
2) naruszenie prawa procesowego - a w szczególności zasad określonych art. 7 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego - przez błędne ustalenia faktyczne i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, że od urodzenia mieszkał z matką (J. L.) i starszym bratem (S. S) w najmowanym przez matkę mieszkaniu komunalnym, położonym przy ul. S. [...] we W.. Lokal jest sutereną położoną 70 cm poniżej poziomu. W czerwcu 2005 r. został zalany z powodu awarii kolektorów po burzy i ulewnych opadach atmosferycznych. Szkody były tak duże, że zaszła konieczność jego opuszczenia. Matka, przebywająca za granicą, straciła zainteresowanie mieszkaniem, brat znalazł inne miejsce pobytu. On natomiast praktycznie stał się bezdomnym. Miał wówczas zaledwie 19 lat, stał u progu dorosłego życia i nie miał żadnych możliwości podejmowania jakichkolwiek samodzielnych decyzji w tej sprawie. Był w niej całkowicie zależny od brata. Razem z nim opuścił mieszkanie w przekonaniu, że do niego wróci po przeprowadzonym remoncie, bądź po przyznaniu - z braku remontu - mieszkania zamiennego, o co starania podjął w jego i swoim imieniu brat.
Władze lokalowe nie podjęły jednak do chwili obecnej żadnych działań zmierzających do odremontowania mieszkania. Lokal w żaden sposób nie został zabezpieczony przed dalszą dewastacją skutkiem upływu czasu. Mimo to, dopominano się o zapłatę czynszu i pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. wypowiedziano matce umowę najmu, w związku z czym, z dniem [...] maja 2007 r. nastąpiła utrata uprawień do przedmiotowego mieszkania.
Wszelkie starania podjęte o pozyskanie innego mieszkania - zamiennego - pozostały bezskuteczne. W tej sytuacji, nie mogąc dłużej pozostawać bezdomnym, w czerwcu 2012 r. powrócił do swego rodzinnego mieszkania przy ul. S. [...], nie bacząc na jego fatalny stan techniczny. Powrót ten i pobyt łączył się z zamiarem stałego pobytu, dlatego po zamieszkaniu tam, niezwłocznie - pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. - wystąpił do Urzędu Miejskiego Wrocławia o zameldowanie. Żadnego innego miejsca pobytu nie ma. Podniósł, że żadnej z zaskarżonych decyzji nie wydano, kierując się jakimkolwiek interesem. Gmina Wrocław, do czasu złożenia przez niego wniosku o zameldowanie, w żaden sposób - poza czynszem - nie interesowała się przedmiotowym mieszkaniem. Pozwalała na postępującą dewastację mieszkania jako pustostanu. Zdaniem skarżącego, podnoszony przez organ administracji zarzut, że w postępowaniu wyjaśniającym oświadczył, iż w mieszkaniu zamierza przebywać do wydania wyroku sądowego jest chybiony, bowiem miał na myśli to, że zamierza przebywać "na pobyt stały" i jedynie inny wyrok w tym względzie mógłby zmienić jego zdanie. Oświadczenie to złożył, będąc niedoinformowany w sprawie, mimo obowiązku określonego art. 9 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 30/13, oddalił skargę K. S..
Sąd pierwszej instancji wywiódł na wstępie, że pobytem stałym w świetle art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Powyższe wskazuje, że czynność zameldowania na pobyt stały związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania.
Uwzględniając cel jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu, jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 4 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie, faktycznie w lokalu przebywa.
Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednomyślnie podkreśla się, iż wprawdzie czynność zameldowania nie ma związku z tytułem prawnym do lokalu, jednak nie można uznać, że obiektywnie istnieje możliwość realizacji woli przebywania w nim, gdy skutecznie dokonano pozbawienia osoby ubiegającej się o zameldowanie, tytułu prawnego do przebywania i korzystania z lokalu.
Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, że Gmina Wrocław z powodu zadłużenia lokalu wypowiedziała matce skarżącego J. L. najem lokalu przy ul. S. nr [...] we W. ze skutkiem prawnym na dzień [...] maja 2007 r. i skierowała na drogę postępowania sądowego sprawę o eksmisję z tego lokalu. Postępowanie zakończyło się oddaleniem przez sąd powództwa gminy, jak również oddaleniem powództwa wzajemnego K. S. o ustalenie przysługiwania prawa do lokalu zamiennego (wyrok z dnia 2 grudnia 2011 r. I C 149/11). Z uzasadnienia wyroku wynika, że ani była najemczyni (J. L.), ani K. S., nie dysponują spornym lokalem, wobec czego roszczenie gminy o eksmisję podlegało oddaleniu. Powództwo K. S. również zostało oddalone, bowiem w trakcie procesu sąd ustalił, że swoje potrzeby mieszkaniowe zaspokoił w inny sposób.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w orzecznictwie podnosi się ponadto, iż wprawdzie możliwość zameldowania nie ma związku z tytułem prawnym do lokalu, jednak nie można uznać, iż nielegalne przebywanie w lokalu może stanowić podstawę do uznania, że dana osoba zamieszkuje w lokalu, co jest warunkiem zameldowania.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że co prawda spełniony został warunek pierwszy zameldowania, tj. przebywanie w lokalu, jednakże nie można uznać, że urzeczywistniony jest "zamiar stałego przebywania", bowiem oceniając tę przesłankę, nie można abstrahować od uwarunkowań faktycznych sprawy. W kwestii zameldowania nie może odgrywać zasadniczego znaczenia subiektywne nastawienie osoby przebywającej w lokalu, albowiem oznaczałoby to konieczność zameldowania każdej osoby, która przemocą objęła lokal, do momentu jej prawnego usunięcia z lokalu. Realizacja zamiaru zameldowania się w cudzym lokalu nie może stanowić naruszenia praw osoby, która ma tytuł prawny do lokalu, lub do dysponowania nim.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, instytucja zameldowania nie może sankcjonować samowoli, a więc sytuacji będącej następstwem naruszenia posiadania, czy wręcz czynu zabronionego polegającego na naruszeniu miru domowego.
K. S., reprezentowany przez adwokata wyznaczonego na podstawie postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu prawa pomocy, wywiódł skargę kasacyjną od opisanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2013 r., zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości i zarzucając naruszenie:
- 1. prawa materialnego – art. 680 Kodeksu cywilnego (dalej K.c.) w zw. z art. 659 § 1 K.c. – przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niezstosowanie, pomimo, że ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, że po zakończonej sprawie o eksmisję skarżącego, strony zawarły umowę najmu per facta concludentia, a w konsekwencji przebywanie w lokalu przez skarżącego nie było bezprawne, ewentualnie
- 2. naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych – przez jego błędną wykładnię wyrażająca się przyjęciem, że przesłanka zamiaru stałego przebywania w lokalu mieszkalnym uzależniona jest od posiadania tytułu prawnego do lokalu, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje uwzględniać również subiektywne nastawienie osoby przebywającej w lokalu bez tytułu prawnego, jeżeli można je uznać za uzasadnione w świetle okoliczności danej sprawy.
Podnosząc powyższe zarzuty, wnoszący skargę kasacyjną, wniósł:
- 1. na podstawie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ppsa) o uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi i na podstawie art. 193 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, uchylenie decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] października 2012 r., ewentualnie
- 2. na podstawie art. 185 § 1 ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a ponadto
- 3. na podstawie art. 250 ppsa o zasądzenie na rzecz wyznaczonego pełnomocnika wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej według norm przepisanych, wskazując, że udzielona pomoc nie została opłacona ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 ppsa przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, zasadnie wywiódł, iż Gmina Wrocław skutecznie dokonała pozbawienia K. S. tytułu prawnego do przebywania i korzystania z lokalu. Wywodzone przez stronę tzw. dorozumiane, czy też milczące zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. Stalowej [...] we W., nie może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.
Jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, właściciel lokalu mieszkalnego nr [....] przy ul. Stalowej [....] we W. (Gmina Wrocław) wniósł do Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu powództwo przeciwko skarżącemu i jego matce (J. L.) o eksmisję z tego lokalu. Gmina wskazała, że z uwagi na zaległości w opłatach za korzystanie lokalu, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu, wypowiedziała J. L. umowę najmu spornego lokalu ze skutkiem na [...] maja 2007 r.
W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I C 149/11 Sąd Rejonowy stwierdził, że złożone oświadczenie o wypowiedzeniu najmu było w pełni skuteczne i skutkowało pozbawieniem pozwanych prawa do spornego lokalu od [...] maja 2007 r.
Okoliczność, że wnoszący skargę kasacyjną bezprawnie zajmował przedmiotowy lokal po wypowiedzeniu umowy najmu i po wydaniu powołanego wyroku Sądu Rejonowego z pewnością nie dawała organom administracji, a następnie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, podstaw do przyjęcia, że używanie lokalu następowało zgodnie z prawem.
W świetle bowiem przywołanych wyżej ustaleń odnośnie do czynności podjętych przez Gminę w celu opróżnienia przez K. S. i jego matkę spornego lokalu i jego wydania – wbrew wywodom skargi kasacyjnej – nie ma podstaw, by twierdzić, że Gmina w sposób dostatecznie zrozumiały, noszący znamiona aprobaty, wyraziła zgodę na używanie tego lokalu przez K. S..
Zgodnie z powołanym w podstawie skargi kasacyjnej art. 659 § 1 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93, ost. zm. wyn. z Dz. U. z 2011 r. Nr 230, poz. 370 – stan prawny na dzień wydania decyzji organu odwoławczego), dalej powoływanej jako K.c., przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Dla tzw. milczącego zawarcie umowy najmu, czy też przedłużenia takiej umowy niezbędne jest z jednej strony używanie rzeczy przez wynajmującego, a z drugiej zgoda – chociażby dorozumiana – wynajmującego na to używanie (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 1983 r. sygn. akt IV CR 569/82. Lex nr 612286; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1959 r. sygn. akt III CR 832/58. OSNCK 1960/3/77). Przez zgodę wynajmującego należy w tym przypadku rozumieć takie jego zachowanie, które nosi znamiona aprobaty lub znoszenia tego stanu rzeczy, pozwalające na wnioskowanie w okolicznościach konkretnej sprawy o istnieniu domniemanej woli przedłużenia, czy też zawarcia umowy.
Innymi słowy, aby zachowanie wynajmującego można uznać za dorozumianą zgodę musi ono w sposób dostatecznie zrozumiały wyrażać wolę wywołania skutków prawnych objętych treścią czynności prawnej (w przedmiotowej sprawie zawarciem umowy najmu lokalu mieszkalnego) (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 925/97. LEX nr 358689).
Wobec wypowiedzenia umowy najmu i podjęcia przez Gminę szeregu działań, mających na celu uniemożliwienie wnoszącemu skargę kasacyjną zajmowania spornego lokalu, fakt, że, zamieszkując w tym lokalu po wydaniu powołanego wyroku Sądu Rejonowego bez tytułu prawnego, tkwił w przeświadczeniu, że dzieje się to za zgodą właściciela, bynajmniej nie oznacza, że Gmina wyraziła taką zgodę, choćby w sposób dorozumiany. Okoliczność, że Gmina nie domagała się zwrotu kluczy do lokalu i tolerowała zaistniałą sytuację, nie oznacza, że tym samym zgodziła się na używanie tego lokalu.
Wobec prawidłowych ustaleń Sądu pierwszej instancji odnośnie do braku zgody Gminy Wrocław na zamieszkiwanie przez K. S. w lokalu przy ul. S. [...] we W., niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ost. zm. wyn. z Dz. U. z 2012 r., poz. 921 – stan prawny na dzień wydania decyzji organu odwoławczego), zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.
Wprawdzie czynność zameldowania nie ma związku z tytułem prawnym do lokalu, jednak – jak prawidłowo wywiódł Sąd pierwszej instancji - nie można uznać, że obiektywnie istnieje możliwość realizacji woli przebywania w nim, gdy podejmowane są środki prawne w celu usunięcia z lokalu. Chociaż więc w przedmiotowej sprawie spełniony został warunek ustawowy w postaci przebywania w lokalu, to jednakże – wobec jednoznacznych działań Gminy Wrocław podjętych w celu opróżnienia tego lokalu przez skarżącego i członków jego rodziny - nie można uznać, że urzeczywistnił się "zamiar stałego przebywania". Trafnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w kwestii zameldowania nie może odgrywać zasadniczego znaczenia subiektywne nastawienie osoby przebywającej w lokalu. Przyjęcie takiego założenia byłoby bowiem równoznaczne z koniecznością zameldowania każdej osoby, która bez tytułu prawnego objęła lokal. Instytucja zameldowania nie może tymczasem – niezależnie od sytuacji życiowej w jakiej znajduje się osoba wnioskująca - sankcjonować samowoli, a więc sytuacji będącej następstwem naruszenia posiadania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2173/10, LEX nr 1145569 i sygn. akt II OSK 2199/10, LEX nr 1145572).
Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym, na podstawie art. 184 ppsa, skargę oddalił, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.
Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazać należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258 – 261 ppsa. Z tego względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.