Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 50/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. R. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Decyzją z [...] grudnia 1993 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pozbawił R. R. uprawnień kombatanckich nabytych w drodze orzeczenia Związku Bojowników o Wolność i Demokrację z uwagi na jego służbę w organach bezpieczeństwa publicznego w Zabrzu od kwietnia do listopada 1945 r.
Wyrokiem z 31 stycznia 1996 r. (sygn. akt V SA 348/94) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na powyższą decyzję.
W 1998 r. R. R. złożył wniosek o przyznanie mu uprawnień z tytułu udziału w Wojnie Obronnej 1939 r. oraz służby w organizacji podziemnej (PPS-WRN) w czasie okupacji.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] lipca 1999 r. utrzymaną w mocy decyzją tego organu z [...] grudnia 1999 r. odmówił przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Wyrokiem z 26 października 2000 r. (sygn. akt V SA 362/00) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję z [...] grudnia 1999 r.
W 2003 r. R. R. złożył wniosek o zmianę decyzji z [...] lipca 1999 r. w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] maja 2003 r. uchylił decyzję z [...] lipca 1999 r. oraz decyzję z [...] grudnia 1999 r. i przyznał skarżącemu uprawnienia kombatanckie z tytułu służby w okresie od maja 1943 r. do stycznia 1945 r. w Gwardii Ludowej - Oddziałach Wojskowych WRN (PPS). Organ wskazał, że dokumenty przedłożone przez stronę świadczą o tym, że R. R. w czasie pełnienia służby w MUBP w Zabrzu wykonywał wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem niepodległościowego podziemia.
W 2012 r. organ po przeprowadzeniu kwerendy archiwalnej w Instytucie Pamięci Narodowej wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2003 r.
Decyzją z [...] października 2012 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził nieważność własnej decyzji z [...] maja 2003 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ podniósł, że w sprawie zastosowanie ma negatywna przesłanka zawarta w art. 25 ust 2 pkt 1 lit a w związku z art. 21 ust 2 pkt 4 lit a ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2012 r. poz. 400), gdyż z akt kombatanckich oraz kwerendy przeprowadzonej przez Instytut Pamięci Narodowej wynika, że R. R. pełnił służbę w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa w Zabrzu od kwietnia do listopada 1945 r.
Z wnioskiem o ponowne rozpoznania sprawy (art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego) wystąpił R. R. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] listopada 2012 r. - zaskarżoną skargą przez R. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - utrzymał w mocy decyzję własną z [...] października 2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] maja 2003 r. nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że powodem stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2003 r. jest ujawnienie rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). W ocenie organu powołane przepisy ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, wprost wskazują, że uprawnienia określone w ustawie nie przysługują osobie, która była zatrudniona w aparacie bezpieczeństwa publicznego lub informacji wojskowej. Z taką też sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stąd należało orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] maja 2003 r. przyznającej skarżącemu uprawnienia kombatanckie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] października 2012 r.
W uzasadnieniu skargi R. R. wyjaśnił, że okoliczność o tym, że skarżący pełnił służbę w organach bezpieczeństwa publicznego, znana była organowi od kilkunastu lat, o czym zresztą sam informował w toku postępowań. Z akt osobowych skarżącego wynika jednak, że uczestniczył w zwalczaniu maruderów i dywersyjnych grup niemieckich (Wherwolf), nie wykonywał zadań związanych ze zwalczaniem osób lub organizacji działających na rzecz suwerenności Polski. Skarżący w tamtym okresie podlegał rygorowi wojskowemu i nie miał wpływu na wybór miejsca pełnienia służby. R. R. od początku starał się o zwolnienie ze służby i po okresie kilkumiesięcznych starań uzyskał je, jako pracownik niezdyscyplinowany. Okoliczności te, zdaniem skarżącego, winny być wzięte pod uwagę przez organ, który nie powinien ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że skarżący pełnił służbę w organach bezpieczeństwa publicznego i stąd uprawnienia kombatanckie mu się nie należą.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] maja 2003 r. nr [...] uchylającej decyzję z [...] lipca 1999 r. oraz decyzję z [...] grudnia 1999 r. i przyznającej skarżącemu uprawnienia kombatanckie z tytułu służby w Gwardii Ludowej - Oddziałach Wojskowych PPS od maja 1943 r. do stycznia 1945 r.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno – prawnego (por. orzeczenie SN z 7.03.1996r., sygn. akt III ARN 70/95, publ.
OSNP 1996/18/258). Innymi słowy - Sąd oceniał czy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prowadząc postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji zasadnie ustalił stan faktyczny i prawny istniejące w dniu wydania decyzji z [...] maja 2003 r. i czy słusznie stwierdził nieważność tej decyzji.
W myśl art. 21 ust 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] maja 2003 r. - uprawnienia określone w ustawie przysługują osobie, która uzyska decyzję potwierdzającą działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art. 4, posiada obywatelstwo polskie lub posiadała je w okresie działalności kombatanckiej bądź w okresie podlegania represjom, z zastrzeżeniem ust. 2.
Zgodnie z ust. 2 pkt 4 lit a tego artykułu uprawnienia, o których mowa w ust. 1, nie przysługują osobie, która w latach 1944-1956 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Dalej treść art. 21 ust 3 pkt 1 powołanej ustawy wskazuje, że nie stosuje się przepisu ust. 2 pkt 4 lit. a) i b) wobec osób, które przedłożą dowody, że do wymienionych służb i organów zostały skierowane przez organizacje niepodległościowe lub przez te organizacje były zwerbowane w celu udzielenia im pomocy.
Stosownie do art. 25 ust 2 pkt 1 lit a ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby wymienione w art. 21 ust 2 w pkt 1, 3 i 4, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 3 tej ustawy.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z treści powołanych przepisów wynika, że w dniu [...] maja 2003 r. jedyną przesłanką uznania, że uprawnienia kombatanckie nie przysługują było stwierdzenie, że dana osoba (za wyjątkiem osób wymienionych art. 21 ust 3 pkt 1 powołanej ustawy) w latach 1944-1956 pełniła służbę lub funkcję i była zatrudniona w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa, Służby Bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej, a także nadzorujących je komórkach jednostek zwierzchnich związanych ze stosowaniem represji wobec osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Mocą art. 1 ust 1 pkt 3b ustawy z 4 marca 1999 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 77, poz. 862), która weszła w życie w dniu 9 października 1999 r., skreślono w art. 21 ust. 3 dotychczasowy pkt 2, na który powołuje się skarżący. Tym samym od dnia wejścia w życie tej ustawy, pozbawiono osoby zatrudnione w strukturach Urzędów Bezpieczeństwa możliwości przedkładania dowodów na okoliczność, że podczas zatrudnienia, pełnienia służby lub funkcji w strukturach, jednostkach i na stanowiskach, o których mowa w ust 2 pkt 4 lit a i b, wykonywały wyłącznie zadania niezwiązane ze zwalczaniem organizacji oraz osób działających na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wszelkie okoliczności, o których wspomina skarżący w swojej skardze nie mogły być, zatem przez organ wzięte pod uwagę, ponieważ w dniu wydania kwestionowanej w trybie nieważności decyzji, nie obowiązywał już art. 21 ust 3 pkt 2 powołanej ustawy, który dopuszczał możliwość uchylenia się od skutków art. 21 ust. 2 pkt 4 lit a tej ustawy poprzez przedłożenie określonych dowodów.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawie nie mogła znaleźć zastosowania zasada wskazana w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00, ponieważ nie mamy do czynienia z analogicznym stanem faktycznym. Decyzja z [...] maja 2003 r. wydana został w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem w odrębnym, samodzielnym postępowaniu administracyjnym, w którym organ winien zastosować przepisy obowiązujące w dniu jej wydania.
Skoro w dniu wydania decyzji z [...] maja 2003 r. nie obowiązywał już art. 21 ust 3 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, to rację ma organ, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa i należało stwierdzić jej nieważność.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, stosownie do art. 154 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak należy domniemywać organ wydając w 2003r. decyzją pozytywną dla skarżącego kierował się przesłanką słusznego interesu strony. Mianowicie uznał, że skoro powołana w uzasadnieniu tej decyzji uchwała NSA z 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00, dopuściła możliwość stosowania wstecz przepisów uchylonych już, a dających możliwość wykazania, że dana osoba pomimo, że była zatrudniona w strukturach urzędów bezpieczeństwa to jednak nie zwalczała ruchu niepodległościowego – to jest możliwe zastosowanie przepisu art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach także w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego Tymczasem stosowanie trybu nadzwyczajnego uregulowanego w art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może pozostawać w oczywistej sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i w konsekwencji do obejścia prawa.
Mianowicie dnia [...] maja 2003r. obowiązywały przepisy w takim brzmieniu, które wyłączały możliwość przyznania uprawnień kombatanckim tym osobom, które w latach 1944-1956 pełniły służbę lub funkcję i były zatrudnione w strukturach urzędów bezpieczeństwa, służby bezpieczeństwa i informacji wojskowej. Nie miało znaczenia jakiego rodzaju była to praca i czy wiązała się z wyrządzaniem krzywdy niepodległościowym ruchom i osobom w nie zaangażowanym. Rozstrzygnięcie zatem organu przyznające skarżącemu uprawnienia kombatanckie pomimo bezspornego faktu zatrudnienia w aparacie bezpieczeństwa publicznego pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 21 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji. Z tego powodu zasadnie uznano, że doszło do rażącego naruszenia przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, że ani organ administracji publicznej w zaskarżonej decyzji, ani też Sąd w niniejszym wyroku nie kwestionują tych wszystkich motywów, na które powołuje się skarżący tj. okoliczności świadczących o intencjach skarżącego i faktycznym działaniu podczas pełnienia służby w strukturach urzędów bezpieczeństwa. Sąd stwierdza jedynie, że w dniu [...] maja 2003 r. okoliczności te nie mogły być przez organ badane, a zmiana decyzji w trybie art. 154 Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogła nastąpić z powołaniem się na art. 21 ust 3 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).
R. R. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na podstawach:
- 1. w myśl art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 oraz 32 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji przez przyjęcie, że ochronie nie podlega konkretna ekspektatywa prawa podmiotowego w postaci uprawnienia do przedłożenia odpowiednich dowodów na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego nabyta przez skarżącego w trakcie postępowania weryfikacyjnego prowadzonego na mocy tejże ustawy w okresie przed wejściem w życie ustawy z 4 marca 1999 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego;
- 2. w myśl art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2., art. 3, art. 134 § 1, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na niewłaściwym skontrolowaniu zaskarżonej decyzji i niezasadnym oddaleniu skargi wobec niedostrzeżeni przez Sąd, że organ naruszył art. 7, 8, 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez nieuwzględnienie interesu strony oraz interesu społecznego podczas rozpoznawania sprawy, burząc zaufanie strony do administracji publicznej, niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, w szczególności brak wyczerpującego wytłumaczenia, dlaczego w opinii organu naruszenie prawa miało charakter rażący;
- 3. w myśl art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na przyjęciu, że organ wydający decyzję z [...] maja 2003 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa, pomimo braku przesłanek, aby uznać, że do rażącego naruszenia prawa doszło;
- 4. w myśl art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na niewyjaśnieni w uzasadnieniu wyroku, jaki konkretnie przepis prawa został naruszony podczas wydawania decyzji, której nieważność została stwierdzona zaskarżoną decyzją i dlaczego to naruszenie Sąd ocenił jako rażące.
Na tych podstawach wnosił o:
- – uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
- – zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 2, art. 8 ust. 2, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie ma podstaw do wyprowadzenia ochrony praw nabytych na podstawie działania organu z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to wyprowadzenie uprawnień na podstawie normy prawnej, która w dniu wydania decyzji nie obowiązuje. Ustawą z 4 marca 1998 r. o zmianie ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. Nr 77, poz. 862) został uchylony art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Oparcie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na normie prawnej nie obowiązującej w dniu wydania decyzji jest rażącym naruszeniem prawa, obwarowanym sankcją nieważności decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego Tym samym zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie jest usprawiedliwiony.
Nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. 2014, poz. 1647). Sąd w zaskarżonym wyroku przeprowadził w pełni prawidłową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie jest zgodna z prawem decyzja wydana na podstawie przepisu prawa nie obowiązującego w dniu wydania decyzji. Zgodna zatem z prawem jest decyzja stwierdzająca nieważności decyzji wydanej na podstawie przepisu prawa nie obowiązującego.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 8, art. 107 §1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Nie można skutecznie zarzucić wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy wyprowadzonego z przepisu prawa nie obowiązującego w dniu wydania decyzji. W dniu wydania decyzji z [...] maja 2003 r. Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy o kombatantach i niektórych osobach represjonowanych nie obowiązywał. Nie obowiązywał też w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji z [...] listopada 2012 r. nr [...]. Nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut niezastosowania środka przez Sąd wobec zaskarżonej decyzji, skoro decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Uzasadnienie wyroku jest zgodne z przepisami prawa.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta a usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.