Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 45/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa z siedzibą w [...] uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...]w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] udzielono [...]S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę zespołu 9 małych budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz budynków w zabudowie bliźniaczej w [...] przy ul. [...] /[...]
Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla opisanej powyżej inwestycji. Następnie, w dniu 5 października 2017 r. wydał postanowienie, którym odmówił wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. stwierdzając, że wstępna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej.
Wojewoda [...] rozpatrując zażalenie, powołując się na treść art. 152 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że według wstępnej oceny materiału dowodowego nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji, przy czym ta wstępna ocena nie jest wiążąca dla późniejszej weryfikacji decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. i nie oznacza odmowy uchylenia tej decyzji. Poza tym, na każdym etapie postępowania możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji, gdyby organ orzekający doszedł do przekonania, że jest to konieczne. Organ II instancji podzielił stanowisko inwestora zawarte w piśmie z dnia 10 października 2017 r., w którym stwierdzono, że organ I instancji w ogóle nie zbadał przesłanki z art. 148 k.p.a., to jest nie ustalił, czy miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania został przez skarżącą zachowany. A zatem wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania, w ocenie Wojewody [...], byłoby co najmniej przedwczesne.
Może bowiem dojść do sytuacji, w której - w wyniku przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego - okaże się, że wyżej wymieniony termin nie został zachowany i wówczas postępowanie wznowieniowe należałoby umorzyć.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie wniosła [...] Spółka z o.o. Sp.k. z siedzibą w [...] zarzucając naruszenie art. 152 § 1 oraz art. 7 i art. 8 k.p.a.
Powołanym we wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że będący podstawą postanowienia wydanego w kontrolowanym postępowaniu art. 152 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zatem w sytuacji złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji kończącej postępowanie, które zostało następnie wznowione, podstawowym obowiązkiem organu jest ocena, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego.
Sąd podkreślił, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu, albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji, w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego. Interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. winna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy.
Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy prowadzące postępowanie nie przeprowadziły i nie zbadały rzetelnie przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, w szczególności żaden z nich nie odniósł się do argumentów, które w ocenie skarżącej spółki przemawiają za prawdopodobieństwem jej uchylenia, a jednocześnie świadczą o przysługującym jej interesie prawnym w sprawie oraz podważają wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji są zbyt lakoniczne i nie wskazują na faktyczne zbadanie przez organy przesłanki "prawdopodobieństwa", o której mowa w art. 152 k.p.a. Organ I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując jedynie na bliżej nieopisaną wstępną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która doprowadziła ten organ do wniosku, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W istocie jedynie zacytował przepis art. 152 § 1 k.p.a. uznając, że wskazana w nim przesłanka wstrzymania wykonania decyzji nie zachodzi w tej sprawie.
Organ II instancji zaakceptował stanowisko organu I instancji, także nie dokonując w tym zakresie żadnych własnych ustaleń. Wojewoda – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, formułując taki sam wniosek, co organ pierwszej instancji – również oparł się na bliżej niedookreślonej wstępnej ocenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika bowiem – brak jest w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień, na jakiej podstawie organ II instancji twierdzi, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej. Jedynym argumentem podnoszonym przez Wojewodę były wątpliwości dotyczące zachowania przez skarżącą terminu do zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania, którego zachowania organ I instancji nie kwestionował, a które organ II instancji mógł sam wyjaśnić w postępowaniu zażaleniowym, czego nie uczynił.
Sąd podkreślił, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji musi być dokonana przez pryzmat zarzutów podnoszonych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Tymczasem w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji takiego odniesienia się do treści wniosku skarżącej zabrakło. Jak wynika z treści wniosku o wstrzymanie, strona skarżąca wskazywała na konkretne okoliczności, które w jej ocenie uprawdopodabniają uchylenie kwestionowanej decyzji. W szczególności podnosiła, że jej nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością inwestora, a inwestor realizuje zabudowę mieszkaniową w odległości 4 metrów od granicy nieruchomości, co powoduje istotne ograniczenia w zabudowie jej nieruchomości, związane m.in. z warunkami nasłonecznienia przewidzianymi w § 60 rozporządzenia oraz usytuowaniem palcu zabaw na nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska strona załączyła do wniosku opinię z dnia 28 sierpnia 2017 r. Z uzasadnień postanowień wydanych w sprawie wynika natomiast, że organy nie dokonały ani analizy twierdzeń skarżącej zawartych we wniosku, ani też zaoferowanego przez nią dowodu, co niewątpliwie powinny były uczynić zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. w [...], zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. i tym samym uchylenie postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, tj. postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2017 r., podczas gdy powyższe rozstrzygnięcia odpowiadają prawu i jako takie winny się ostać w obrocie prawnym;
2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.
z 2017 r. poz. 1257, dalej jako k.p.a.) poprzez uwzględnienie skargi skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. i uznanie przez Sąd, że organy w niniejszej sprawie nie zbadały rzetelnie przesłanek wstrzymania wykonania ostatecznego pozwolenia na budowę, w tym przesłanki "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy zarówno organy I jak i II instancji dokonały oceny oraz zbadały przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji i słusznie uznały, że nie zachodzą przesłanki z art. 152 k.p.a. i tym samym prawidłowo odmówiły wstrzymania wykonania ostatecznego pozwolenia na budowę;
3/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 i 144 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi skarżącego na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. i uznanie przez Sąd, że organy nie zbadały rzetelnie przesłanek wstrzymania wykonania ostatecznego pozwolenia na budowę, w tym przesłanki "prawdopodobieństwa" uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, podczas gdy organy w niniejszym postępowaniu:
a/ podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, b/ nie były zobowiązane do prowadzenia postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i 77 k.p.a.;
c/ działały z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej;
d/ w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy;
e/ oceniły przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, f/ w sposób prawidłowy sporządziły uzasadnienie swoich rozstrzygnięć, i tym samym prawidłowo odmówiły wstrzymania wykonania ostatecznego pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o: 1/ uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r. i rozpoznanie skargi, na podstawie art. 188 p.p.s.a.; ewentualnie 2/ uchylenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r. i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania;
3/ zasądzenie od skarżącej, tj.[...] Sp. z o.o. Spółka komandytowa na rzecz skarżącej kasacyjnie spółki zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa, według norm przepisanych, na podstawie art. 203 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka wskazała, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę, na nieruchomości stanowiącej własność "[...] Sp. z o.o." posadowiony był budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z przylegającymi budynkami gospodarczymi oraz garażem wolnostojącym. Zabudowa była brana pod uwagę zarówno przez Prezydenta Miasta [...] oraz spółkę w zakresie określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz warunków technicznych nowej inwestycji. Oceniając wystąpienie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ bierze pod uwagę stan istniejący w dacie prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji i sprawdza czy prawidłowo został określony katalog stron postępowania. Subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.
Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Ponadto skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzą ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, a argumenty skarżącego mają charakter subiektywny i nie znajdują oparcia w przepisach prawa materialnego, co wskazuje na jego faktyczny, a nie prawny interes w sprawie. To przesądza zaś, w ocenie skarżącej kasacyjnie spółki, o braku przymiotu strony w sprawie wydania pozwolenia na budowę.
Skoro, zdaniem skarżącej kasacyjnie spółki, nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a tym samym nie można uznać, że są spełnione przesłanki do wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę. Nie zachodzi bowiem prawdopodobieństwo uchylenia pozwolenia na budowę w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia. Okoliczności wskazujące na występowanie w sprawie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, powinny wynikać z udokumentowanych i wiarygodnych materiałów dowodowych - wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie niewystarczających materiałów dowodowych może prowadzić do postawienia zarzutu naruszenia zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach. Brak takich dowodów oraz dokonane przez organy ustalenia nie dawały podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez wskazane w niej naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
W przypadku wznowienia postępowania mamy do czynienia ze względną suspensywnością. Samo złożenie żądania wznowienia nie powoduje, w przeciwieństwie do odwołania, obowiązku wstrzymania wykonania decyzji. Istnieje jedynie obowiązek rozważenia tej kwestii. Wstrzymanie może przy tym nastąpić zarówno przed wydaniem postanowienia o wznowieniu (przepisy nie wymagają bowiem, aby czynność ta poprzedzona była postanowieniem o wznowieniu), w fazie wszczęcia, jak i w fazie postępowania rozpoznawczego (M. Jaśkowska (w:) M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Gdańsk 2020, Komentarz do art. 152 k.p.a.). Dodać należy, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu, albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego (M. Bursztynowicz, M. Sługocka (w:) M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Postępowanie administracyjne dla jednostek samorządu terytorialnego. Komentarz, Warszawa 2020, Komentarz do art. 152).
Określenie "prawdopodobieństwa", o którym mówi przepis art. 152 § 1 k.p.a., powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3060/14, LEX nr 2143537). Z kolei w uzasadnieniu postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji muszą zostać przedstawione okoliczności sprawy uprawdopodabniające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc organ musi być wstępnie przekonany o tym, że nastąpi skuteczne wznowienie postępowania, a w jego wyniku dojść może do uchylenia decyzji. Norma ta powinna być oceniana w zestawieniu z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., ale także z art. 146 k.p.a., bowiem nie będzie podstaw dla wydania postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. w przypadku zaistnienia sytuacji uniemożliwiającej wznowienie postępowania czy uchylenie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1000/16, LEX nr 2446964).
Sąd I instancji w pełni zasadnie uznał, że organy w ogóle nie zbadały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie odnosząc się w najmniejszym nawet zakresie do twierdzeń skarżącej spółki zawartych w zażaleniu od postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz w dołączonej do niego opinii, w których to pismach wprost wskazane są kwestie, które powinny były być wzięte pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz w zażaleniu wskazano, że w sytuacji realizacji obiektu budowlanego, na podstawie aktualnie posiadanej koncepcji budynku, warunki nasłonecznienia przewidziane w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie zostaną spełnione.
Ponadto – jak wynika z ww. rozporządzenia – odległość placów zabaw od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 10 m., co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – zdaniem skarżącej spółki – uniemożliwia realizację budynku z oknami od strony granicy nieruchomości w odległości 4 metrów od granicy, w sytuacji zbliżenia palcu zabaw do granicy na odległość mniejszą niż 6 m. Do powyższych okoliczności organ odwoławczy nie odniósł się nawet jednym zdaniem, a więc w konsekwencji uchylenie postanowień organów administracji i i II instancji jest zgodne z prawem.
Wniosek [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 1 września 2020 r. o umorzenie postępowania kasacyjnego i postępowania przed sądem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego z uwagi na istnienie w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 4 kwietnia 2019 r. jest bezzasadny. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie czyni bezprzedmiotowym dalszego postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego tylko ze względu na istniejącą między tymi decyzjami swoistą zależność prejudycjalną. "Nie jest bowiem tak, że byt prawny pozwolenia na budowę zależy od pozwolenia na użytkowanie, w związku z czym istnienie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie bezprzedmiotowym czyni sądową kontrolę decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. W tym przypadku istnieje zależność odwrotna - możliwe jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, co z kolei stanowi podstawę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1232/17).
Kontrola przeprowadzona przez Sąd I instancji w sprawie była prawidłowa. Ze wskazanych wyżej względów na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 § 1 k.p.a.,
Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).