Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 października 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] z dnia [...], znak [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jako podstawę wydania przedmiotowego orzeczenia Sąd ten wskazał fakt nie uiszczenia przez skarżącego wpisu w wysokości 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia stosownego wezwania do jego uiszczenia (sporządzonego w związku z zarządzeniem Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) pod rygorem odrzucenia skargi.
Sąd I instancji zauważył, że wezwanie do uzupełnienia braków należy uznać za doręczone skarżącemu w dniu, w którym upłynął termin do odbioru przesyłki po jej powtórnym awizowaniu, czyli 20 sierpnia 2004r. Nie uiszczenie wpisu w terminie 7 dni od dnia tego fikcyjnego doręczenia skutkowało zastosowaniem rygoru z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, czyli odrzuceniem skargi.
W skardze kasacyjnej z dnia 3 listopada 2004r. nazwanej "zażalenie", wniesionej na przedmiotowe postanowienie skarżący zarzucił temu orzeczeniu naruszenie art. 73 ppsa polegające na przyjęciu, że miało miejsce skuteczne doręczenie zastępcze i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu nie zostało mu doręczone z winy listonosza, który przesyłkę adresowaną do skarżącego omyłkowo odczytał jako skierowaną da szwagra skarżącego..
W oświadczeniu z dnia 25 października 2004r. znajdującym się w aktach sprawy listonosz poinformował, że pod adresem, na który była doręczana przedmiotowa przesyłka przez jakiś czas zamieszkiwał (bez zameldowania) szwagier skarżącego, do którego często przychodziły pisma urzędowe. Listonosz uznał więc, że i tym razem adresatem pisma jest brat skarżącego, noszący zresztą to samo imię i wobec niemożności doręczenia pisma po jego wyprowadzce umieścił na przesyłce adnotację, że adresat nie mieszka pod wskazanym adresem. Awizo zostało przez listonosza włożone do skrzynki, gdzie znajdowały się ulotki reklamowe, co zdaniem listonosza stwarzało możliwość jej pominięcia i zniszczenia wraz z reklamami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 73 ppsa w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi lub dorosłemu domownikowi przebywającemu w miejscu zamieszkania adresata pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W takim przypadku doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Powołany przepis reguluje więc fikcję doręczenia polegającą na uznaniu, że pismo zostało doręczone adresatowi, pod warunkiem dokonania przez doręczyciela wymienionych w nim czynności. Czynności te mają na celu poinformowanie adresata przesyłki o jej złożeniu w placówce pocztowej celem umożliwienia jej odbioru w określonym terminie.
Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że w omawianym przypadku nie można uznać, że czynności te zostały wykonane w sposób prawidłowy i pozwalający na przyjęcie, że miała miejsce opisana wyżej fikcja doręczenia. Sam doręczyciel w złożonym przez siebie oświadczeniu twierdzi, że przesyłkę próbował doręczyć innej niż adresat osobie tj. jego szwagrowi, który przez pewien czas zamieszkiwał w domu adresata. Fakt ten ustał przed dniem próby doręczenia przesyłki przez listonosza, który uzyskawszy tego typu informację umieścił na kopercie przesyłki zapis "adresat pod podanym adresem nie mieszka", a awizo umieścił pomiędzy ulotkami reklamowymi czyli w taki sposób, że zaznajomienie się z jego treścią przez właściwego adresata pisma (skarżącego) było praktycznie niemożliwe.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji nie można uznać, że miało miejsce doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 73 ppsa. Wobec tego brak było podstaw do zastosowania rygoru z art. 220 § 3 ppsa. Warunkiem zastosowania przewidywanego przez ten przepis rygoru odrzucenia skargi jest bowiem nie uzupełnienie przez skarżącego braków formalnych, o których istnieniu został on zawiadomiony w sposób skuteczny, tj. poprzez doręczenie (choćby zastępcze) pisma wzywającego do uzupełnienia braków.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie brak podstaw do odrzucenia skargi. W takiej sytuacji skarżącego należy ponownie wezwać do uzupełnienia braków formalnych poprzez uiszczenie wpisu od skargi, a po wykonaniu tego zarządzenia przystąpić do jej rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 ppsa orzekł jak w sentencji.