Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 972/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. A. na uchwałę Nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie N. Od powyższego wyroku skarżący Z. A. reprezentowany przez adwokata, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub uchylenie zaskarżonego wyroku i "stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej".
W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie wskazano natomiast żadnego przepisu prawa, który w ocenie skarżącego został przez Sąd I instancji naruszony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określającego m.in. wymagania materialne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej, skarga ta winna zawierać: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; c) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; d) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej nie wskazano podstawy kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sformułowanie ogólnikowego zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie pozwala traktować go jako podstawy kasacyjnej, określonej w powyższym przepisie. Przedstawienie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do zacytowania treści art. 174 ustawy. Opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji i określić, jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
W orzecznictwie prezentowany jest konsekwentnie pogląd, że braki w tym zakresie nie podlegają sanacji, co w konsekwencji czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną (por. post. SN z dnia 12 grudnia 2000 r. sygn. akt V CKN 1780/00, publ. OSN 2001, nr 3, poz. 52). Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej ani wnioskować, na czym strona skarżąca opiera swoje żądanie. Stąd też brak przytoczenia podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz jej uzasadnienia jest wadą, która uniemożliwia traktowanie takiego pisma jako skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 173 § 1 powołanej ustawy i czyni ją niedopuszczalną (zob. post. NSA z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt GSK 20/04, publ. Prz.Podat. 2004, nr 5, poz. 53).
W zaistniałej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest odrzucić skargę kasacyjną.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w komparycji zaskarżonego wyroku, wpisując w miejsce organu podejmującego przedmiotową uchwałę "Rady m.st. Warszawy" "Radę Gminy N.".
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 178 i art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.