Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1196/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w R. (dalej również jako skarżąca lub spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] września 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] w sprawie ustalenia na rzecz spółki warunków zabudowy.
W skardze kasacyjnej spółka zakwestionowała wyrok WSA w Rzeszowie w całości wnosząc, o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sformułowała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając przyznanie ochrony tymczasowej wskazała, iż stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy Ł. o ustaleniu warunków zabudowy może doprowadzić do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych do wyeliminowania skutków w sferze obrotu prawnego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowiła podstawę wszelkich następujących po niej rozstrzygnięć organów związanych z budową budynku produkcyjno-usługowego z częścią biurowo-socjalną. Stwierdzenie jej nieważności spowoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego - czy to w postępowaniu nieważnościowym, czy też w postępowaniu wznowieniowym - wszystkich następujących po niej decyzji, tj. pozwolenia na budowę i ostatecznie pozwolenia na użytkowanie. Wprawdzie aktualnie nie można przewidzieć następstw stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jednak jest zdaniem skarżącej niewątpliwe, że mogą one przybrać postać wydania decyzji o nakazie rozbiórki, co może doprowadzić do zagrożenia bytu dla spółki.
Skarżąca podniosła, iż w orzecznictwie nie budzi wątpliwości okoliczność, że już sam fakt znacznego utrudnienia w prowadzeniu działalności gospodarczej w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, mogącego spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa, uzasadnia uznanie, że może zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nadto skarżąca zauważyła, iż w przypadku podtrzymania przez NSA decyzji SKO o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy Ł. zobowiązana będzie do ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy w nowym stanie prawnym, co również może prowadzić do zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zgodnie bowiem z aktualnym brzmieniem art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1226 ze zm.) od dnia 26 maja 2013 r. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a nie jak uprzednio jedynie wówczas, gdy jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Już sam ten fakt stanowi dla skarżącego potencjalną możliwość wyrządzenia mu znacznej szkody, gdyż uprzednio niewymagające zgody ustalenie stało się w chwili obecnej uwarunkowane decyzją właściwego organu, która to decyzja jest dodatkowo decyzją uznaniową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wynika kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Strona może więc wnioskować o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności również w dacie wnoszenia skargi kasacyjnej do NSA.
Wstrzymanie, na wniosek strony skarżącej, wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może mieć miejsce, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przesłanki takie obecnie nie zachodzą.
Okoliczność, iż wyeliminowana ostatecznie, choć nieprawomocnie z obrotu prawnego decyzja o warunkach zabudowy stanowiła podstawę do wydania innych decyzji dotyczących budowy prowadzonej przez skarżącą, nie uzasadnia przyznania jej tymczasowej ochrony na obecnym etapie niniejszego postępowania. Możliwości wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do wyeliminowania skutków prawnych (poprzez uruchomienie stosownych procedur względem decyzji budowlanych) nie można bezpośrednio utożsamiać tylko ze stwierdzeniem nieważności decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Sama możliwość wdrożenia postępowań sanacyjnych (ewentualna legalizacja) lub nadzwyczajnych (tryb wznowienia, tryb nieważności) nie uzasadnia wstrzymania zaskarżonej decyzji z zakresu planowania przestrzennego. To nie decyzja o warunkach zabudowy a ewentualne decyzje sanacyjne względem pozwoleń na budowę będą mogły być, co do zasady rozważane jako wywołujące sygnalizowaną przez skarżącą znaczną szkodę bądź trudne do wyeliminowania następstwa prawne.
W tym miejscu NSA zwraca uwagę, iż nie wyłącza jednoznacznie możliwości wstrzymania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (tj. decyzji od której zależą inne rozstrzygnięcia administracyjne). Rzecz jednak w tym, iż w niniejszej sprawie przesłanki takie działanie uzasadniające w chwili obecnej nie występują.
Nadto zauważyć trzeba, iż wywód prawny zawarty w powołanym przez skarżącą postanowieniu NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I GSK 1473/11 jest w pełni uzasadniony. Nie może on jednak znaleźć zastosowania w sprawie niniejszej. W tamtej sprawie chodziło bowiem o określenie należności przywozowych (długu celnego) oraz o łączącą się z tym egzekucję administracyjną z konkretnych składników majątku strony skarżącej (trwającą, a nie hipotetyczną) i związanym z tym realnym zagrożeniem dla jej bytu. W sprawie badanej obecnie przez NSA taka sytuacja nie występuje.
Również zmiana stanu prawnego i wiążący się z tym potencjalny obowiązek spełnienia innych wymagań stawianych wnioskowi o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (np. uzyskania zgody innego organu), nie jest wystarczającą przesłanką do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.