Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. II SA/Gd 969/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. i T. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru w/w decyzji SKO w Słupsku, rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało doręczone T. J. w dniu 26 października 2011 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem T. J. w dniu 25 listopada 2011 r. (piątek). Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 28 listopada 2011 r., czyli po upływie ustawowego terminu. To zaś, zdaniem Sądu I instancji, mając na uwadze treść art. 53 § 1 ustawy, stanowiącego o 30-dniowym terminie do wniesienia skargi, musiało skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd wskazał, że odrzuceniu podlegała również skarga Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. Sąd podał, że zgodnie z uchwałą nr [...] Właścicieli lokali przy ul. [...] w B. w skład zarządu tej Wspólnoty wchodzą: G. D., T. J. oraz D. Ł. Złożona przez T.J. skarga w imieniu Wspólnoty podlegała uzupełnieniu przez podpisanie jej przez drugiego członka zarządu ze względu na treść art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 – tekst jednolity ze zm.). Sąd wskazał, że skarga Wspólnoty, pomimo uzupełnienia wskazanego braku i tak podlegała odrzuceniu z uwagi na fakt, że została złożona przez reprezentującego Wspólnotę członka T. J. - po terminie.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w B. zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 3 § 1 oraz art. 145 p.p.s.a. wobec niezbadania czy organ administracyjny w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, w których miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie przepisów art. 109 k.p.a. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało wpływ na wynik sprawy doprowadzając do postanowienia kończącego postępowanie w sprawie.
Skarżąca kasacyjnie podała, że odpis decyzji SKO w Słupsku z dnia [...].10.2011 r. ([...]) otrzymał jedynie T. J., jako reprezentujący wspólnotę, chociaż w tym przypadku wspólnotę mogły reprezentować - dwie osoby, dwaj członkowie zarządu. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że od decyzji SKO skargę wniósł T.J. Pomimo funkcji jaką on pełnił w zarządzie wspólnoty nie mógł być on traktowany jako osoba legitymowana do występowania w imieniu wspólnoty. Wskazała następnie, że wprawdzie skargę na wezwanie sądu podpisał drugi członek zarządu, jako uzupełnienie braku formalnego, to należy przyjąć, iż wspólnota dowiedziała się o,,odwołaniu" od decyzji SKO z chwilą wezwania do uzupełnienia braków formalnych – tj. podpisania przez drugiego członka zarządu (03.01.2012 r. - doręczenie pisma o uzupełnienie braków formalnych T.J.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się do zbadania zasadności zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej.
Na wstępie wskazać należy, że Sąd Wojewódzki nie mógł naruszyć art. 145 p.p.s.a, bowiem go nie stosował. Podstawą rozstrzygnięcia były przepisy art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.
Istota sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu i jego uzasadnienia sprowadza się w istocie do zanegowania prawidłowości odrzucenia skargi w niniejszej sprawie z powodu złożenia jej po terminie. Zarzutu takiego w okolicznościach niniejszej sprawy nie można podzielić.
Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 – tekst jednolity ze zm.), gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Zgodnie z uchwałą nr [...] Właścicieli lokali przy ul. [...] w B. w skład zarządu tej Wspólnoty wchodzą: G.D., T. J. oraz D. Ł. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że złożona w niniejszej sprawie w imieniu,,Wspólnoty" skarga, podpisana została jedynie przez T. J., podlegała zatem uzupełnieniu przez jej podpisanie również przez drugiego członka, do wykonania której to czynności Wspólnota została zobowiązana na mocy wezwania z dnia 28 grudnia 2011 r. i które to wezwanie wykonała. Wobec powyższych okoliczności stwierdzić należy, że skarga Wspólnoty została wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. Zasadnie zatem wskazał Sąd I instancji, że skarga Wspólnoty, wszak z uzupełnionymi brakami formalnymi, podlegała odrzuceniu.
Reprezentujący bowiem Wspólnotę członek – T.J. wnosząc skargę w dniu 28 listopada 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) dokonał tej czynności po upływie ustawowego 30 dniowego terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a, który upłynął 25. listopada 2011 r.
Nie ulega wątpliwości, że doręczenie decyzji SKO w Słupsku T. J. jako Przewodniczącemu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej spełnia wymogi przewidziane w art. 109 § 1 k.p.a. i było skuteczne wobec tej Wspólnoty. Nie sposób się zgodzić z zarzutem autorki skargi kasacyjnej, że skoro Wspólnotę musi reprezentować dwóch członków zarządu to decyzja powinna być doręczona dwóm członkom zarządu wspólnoty. Nie można bowiem mylić sposobu reprezentacji wspólnoty z osobą uprawnioną do odbioru pism, za jaką niewątpliwie można uznać Przewodniczącego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w osobie T. J., który odebrał decyzję SKO przeznaczoną dla Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w B. Ponadto należy wskazać, że nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy kwestie poruszane w skardze kasacyjnej dotyczące niedoręczenia decyzji SKO członkom wspólnoty, bowiem zaskarżone postanowienie zostało podjęte jedynie z przyczyn formalnych tj. wniesienia skargi przez Wspólnotę i T.J. po terminie. Zatem przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Wojewódzkiego nie były kwestie związane z prawidłowością doręczenia orzeczenia SKO innym członkom Wspólnoty.
Podsumowując Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia jej legalności, nie naruszając regulacji zawartych w przepisach art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił oddalić skargę kasacyjną.