Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1156/07 oddalił skargę A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Komendant Wojewódzki Policji w Białymstoku decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. cofnął A. K. pozwolenie na broń palna myśliwską. W uzasadnieniu podano, że A. K. został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. z dnia [...] czerwca 2006 r., w sprawie [...] z art. 263 § 2 k.k. i art. 270 § 1 k.k. za posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji przeznaczonej dla celów wojskowych oraz za podrobienie dokumentu rozliczenia z kołem łowieckim dostarczenia dziczyzny przez wpisanie na tym dokumencie nazwiska Ł. K.. W tych okolicznościach organ uznał, iż zaszły podstawy z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) do cofnięcia pozwolenia na broń wobec spełnienia przez A. K. przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ administracji stwierdził, że skarżący sprzeniewierzył się zasadom dotyczącym posiadania broni i amunicji, a nadto popełnił przestępstwo przeciwko dokumentom. Skazanie za te przestępstwa uzasadnia obawę użycia broni niezgodnie z prawem. Dostrzegając fakt, iż skazanie za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów co prawda nie łączy się bezpośrednio z posiadaniem lub użyciem broni, to jednakże w ocenie organu dodatkowo popełnienie tego czynu wskazuje na lekceważący stosunek skarżącego do przepisów prawa i porządku prawnego.
Na powyższą decyzję A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że jest poza sporem, iż A. K. miał pozwolenie na broń myśliwską, a wejście w posiadanie amunicji do broni wojskowej było przestępstwem o jakim mowa w art. 263 § 2 k.k. A. K. nie mógł również użyć nabytej amunicji w broni myśliwskiej, na którą posiadał pozwolenie. Jednakże, jak wynika z pkt III wyroku Sądu Rejonowego w B. P., Sąd ten orzekł przepadek, między innymi, dwunastu łusek po odstrzelonych już nabojach co by wskazywało na to, że skarżący nie tylko nabył nielegalnie amunicję wojskową lecz także amunicji tej użył.
Skarżący podnosił, że był oficerem zawodowym Wojska Polskiego i zdawał sobie doskonale sprawę z tego, że posiadanie broni myśliwskiej nakładało na niego ogromną odpowiedzialność. Jest to niewątpliwie trafne spostrzeżenie lecz stwierdzające równocześnie, iż w pełnej świadomości myśliwy ten złamał przepisy regulujące warunki posiadania broni i amunicji. Świadomie także dopuścił się drugiego przestępstwa podrabiając podpis syna na dokumencie zdania tuszy odstrzelonego jelenia.
Przy takim stanie faktycznym, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji trafnie doszedł do przekonania, iż w stosunku do skarżącego wystąpiła przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, skutkująca obowiązkiem wynikającym z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń. Zakupując nielegalnie amunicję nieprzystosowaną do posiadanej broni skarżący nie tylko złamał wymienione wyżej przepisy ustawy o broni i amunicji lecz również spowodował realne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Nie wymaga bowiem szerszego udowadniania jakie skutki mogły wystąpić w przypadku samego przechowywania starej amunicji z lat trzydziestych i pięćdziesiątych, natomiast jej użycie w broni nieprzystosowanej do tej amunicji niebezpieczeństwo to potęgowało. Tych wszystkich zagrożeń skarżący, jako były żołnierz zawodowy, był świadomy. Dopuszczając się zatem przestępstwa, za które został skazany, spowodował zaistnienie uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Z tych wszystkich względów, wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu:
- 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 18 ust.1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525, z późn. zm.), przejawiające się w błędnej interpretacji tych przepisów i bezzasadnym przyjęciu, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;
- 2) naruszeniu przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 113 § 1 tej ustawy, poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji takiej, że sprawa nie jest w dostateczny sposób wyjaśniona, sprowadzającym się do zaniechania wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozstrzygnięcia sprawy w sposób uwzględniający zarówno interes społeczny, jak też słuszny interes strony zobowiązujący do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a ponadto art. 141 § 4 ustawy, polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny i ograniczony do wskazania, że kwestionowane decyzje organów administracji publicznej były zgodne z prawem, a ich uznaniowy charakter ograniczył zakres zagadnień, jakie mogły być przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd orzekający niedokładnie zbadał zgromadzony materiał dowodowy, bowiem stwierdził, iż Sąd Rejonowy w Bielsku Podlaskim orzekł przepadek dwunastu łusek po odstrzelonych nabojach, co zdaniem Sądu orzekającego oznaczało, że skarżący użył tej amunicji. Nie jest to prawdą, bowiem z postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego ([...],[...] z dn. [...].03.2006 r.) wynika, że biegłemu przekazano do badań 31 sztuk amunicji zabezpieczonej u skarżącego, a więc taką ilość jaką skarżący nabył. Do przygotowania opinii zużyte zostało 12 sztuk naboi, wynika to z postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych ([...] z dn. [...].05.2006 r.). Ocena ta dokonana w skarżonym wyroku świadczy o naruszeniu dyspozycji art. 113 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zamknięcie rozprawy w sytuacji takiej, że sprawa nie jest w dostateczny sposób wyjaśniona, nie rozpatrzono dokładnie całego materiału dowodowego. Zaniechano wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób dogłębny przez co rozstrzygnięto sprawę w sposób nie uwzględniający zarówno interesu społecznego, jak też słusznego interesu strony zobowiązujący.
Kontrola sądowa prowadzonych postępowań administracyjnych ograniczyła się do stwierdzenia naruszenia przez skarżącego przepisów ustawy o broni i amunicji, bez dokonania oceny tego postępowania pod takim względem, czy faktycznie czyn skarżącego, za który został skazany, jego cechy charakteru oraz dotychczasowe postępowanie, pozwalały na przyjęcie, że istnieje realna obawa, że użyje broń w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Do akt zostały dołączone pozytywne o skarżącym opinie z miejsc pracy oraz opinia Zarządu Koła Łowieckiego "[...]" w H..
Sąd I instancji naruszył dyspozycję art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającą na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny i ograniczający się do wskazania, że kwestionowane decyzje organów administracji publicznej były zgodne z prawem, a zatem ich uznaniowy charakter ograniczył zakres zagadnień, jakie mogły być przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sąd w żaden racjonalny sposób nie wyjaśnił, w czym przejawiała się uzasadniona obawa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poza wskazaniem, że skarżący był żołnierzem zawodowym i wiedział, jakie skutki może wywoływać przechowywanie starej amunicji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie spełnia wymienione wyżej wymagania choć nie oznacza to, że opiera się na usprawiedliwionych podstawach.
W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie nie można zgodzić się ze skarżącym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób niedostateczny wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy niniejszej. Wręcz przeciwnie stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny tych okoliczności faktycznych sprawy, które miały wpływ na jej rozstrzygnięcie i co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym Sąd zawarł wszystkie elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można także zgodzić się wnoszącym skargę kasacyjną, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób lakoniczny.
Sąd I instancji dokładnie bowiem wyjaśnił podstawę swojego rozstrzygnięcia wraz z przytoczeniem okoliczności, które miały wpływ na taki a nie inny sposób rozstrzygnięcia sprawy niniejszej. W szczególności Sąd wyjaśnił dlaczego w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć posiadanej przez siebie broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 113 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługują zatem na uwzględnienie.
Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie określonych rodzajów przestępstw ma charakter przykładowy a zatem także okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko innym dobrom prawnie chronionym może uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń.
Omawiany przepis, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tej kwalifikacji prawnej nie są w stanie zmienić opinie członków środowiska, w którym żyje skarżący, jak i jego postawa w procesie karnym.
W sprawie niniejszej przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską wydanego dla A. K. była okoliczność skazania go prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. Sądu Rejonowego w B. P. w sprawie o sygn. akt [...] za czyn określony w art. 263 § 2 k.k. i art. 270 § 1 k.k. tj. za posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji przeznaczonej dla celów wojskowych oraz za podrobienie dokumentu rozliczenia z kołem łowieckim dostarczenia dziczyzny przez wpisanie na tym dokumencie nazwiska Ł. K.. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej popełnienie wyżej wymienionych czynów przez skarżącego w tym zwłaszcza przestępstwa nielegalnego posiadania amunicji co stanowi także naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji rodzi uzasadnioną obawę, że skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie tego rodzaju czynów może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Skarżący świadomie naruszający porządek prawny w szczególności regulujący warunki posiadania broni i amunicji a zatem istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego nie daje bowiem rękojmi zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. Oceny powyższej nie może zmienić nawet dotychczasowa postawa skarżącego oraz pozytywne opinie członków środowiska łowieckiego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Sąd I instancji oddalając skargę A. K. trafnie przyjął, że skarżący były żołnierz zawodowy, dopuszczając się świadomie wspomnianych wyżej przestępstw za które został skazany, spowodował zaistnienie uzasadnionej obawy o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność czy skarżący użył posiadanej nielegalnie amunicji czy też nie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej nie natomiast większego znaczenia bowiem już samo jej nielegalne posiadanie może rodzić obawę o której mowa w powołanym wyżej przepisie.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 18 ust.1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest zatem nieuzasadniony.
Z powyższych względów skoro skarga kasacyjna okazała się być oparta na nieusprawiedliwionych podstawach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o jej oddaleniu.