Uzasadnienie
II OSK 185/06 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gl 265/05 po rozpoznaniu skargi B. J. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] listopada 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w L. - oddalił skargę, podając, że inwestorzy w dniu 15 września 2004 r. dostarczyli wymaganą dokumentację odpowiadającą przepisom prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w następstwie wniosku B. J. z dnia 22 września 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż. postanowieniem z dnia [...] marca 2004 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez R. i C. J. polegające na budowie budynku mieszkalnego po czym wydał decyzję z dnia [...] marca 2004 r. nakładającą na inwestorów obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, obejmującego inwentaryzację stanu istniejącego budowy i określającego zakres niezbędnych robót celem doprowadzenia obiektów - urządzeń do stanu zgodnego z przepisami, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz zaświadczenia właściwego organu w kwestii zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W odwołaniu od decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych B. J. podniósł w szczególności, że brak jest pomiarów budynku, który według niego został budowany niezgodnie z dokumentacją techniczną oraz stwierdził, że organ budowlany tylko wymienił przepisy Prawa budowlanego uznając zgodność budowy z tymi przepisami, podczas gdy faktycznie taka zgodność nie występuje.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji powołał się na to, że w toku postępowania odwoławczego przeprowadzone zostało dowodowe postępowanie uzupełniające, pozwalające na ustalenie, że wstrzymanie robót nastąpiło w trakcie robót, wiele robót jest nieskończonych, a zatem nastąpią jeszcze zmiany w zakresie kwestionowanym przez stronę. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa a także zarzucił, że dopuszczono się tego naruszenia tendencyjnie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, lub z powodu karygodnych zaniedbań pracownika urzędu państwowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ nie wykazał, aby zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom prawa. Sąd podkreślił, że w myśl art. 6 kpa organy administracji działają na podstawie prawa materialnego i procesowego. W niniejszej sprawie zastosowano art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zgodnie z którym, po upływie terminu określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku nałożonego we wskazanej decyzji i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.
W rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji było następstwem wniosku inwestora złożonego przed upływem terminu zakreślonego w decyzji z dnia [...] marca 2004 r. Przeprowadzone zostało też postępowanie dowodowe w zakresie spełnienia wymogów określonych w tej decyzji. W skardze z dnia 24 lutego 2005 r. skarżący nie zawarł żadnego konkretnego zarzutu pod adresem rozstrzygnięć organów administracji, lecz sugestię dopuszczenia się przez te organy przestępstwa, który to zarzut nie może być rozpatrywany przez sąd administracyjny. Skonkretyzowanie zarzutów nastąpiło dopiero na rozprawie przed Sądem I instancji. I tak zarzut dotyczący niemożności opróżniania zbiornika na nieczystości płynne jak też nie przeprowadzenia próby jego szczelności nie może być uwzględniony jako przedwczesny, Usytuowanie zbiornika jest zgodne z wskazanymi przepisami w sprawie warunków technicznych. Nie jest też słuszny zarzut braku daty na projekcie zamiennym zagospodarowania działki, bowiem widnieje na tym projekcie kto go opracował, jak też podano, że nastąpiło to w sierpniu 2004 r.
Zarzut dotyczący pozostawienia ogrodzenia od strony drogi wewnętrznej również w ocenie Sądu jest pozbawiony racji, gdyż ma ono odpowiednie ścięcie, zapewniające bezpieczne włączenie się do ruchu na drodze głównej. W kwestii umieszczenia polowego ustępu także Sąd wypowiedział się negując zasadność zarzutów skarżącego, uznając że nie jest zasadne twierdzenie, że obraża on uczucia religijne. Znajduje się on w znacznej odległości od kapliczki usytuowanej po drugiej stronie drogi a poza tym jest to obiekt przeznaczony tylko na czas budowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. J. zastępowany przez adwokata S. Z., zarzucając naruszenie:
1/ art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", 2/ art. 51 ustawy Prawo budowlane poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędną wykładnię, 3/ art. 6 kpa poprzez wadliwe jego zastosowanie oraz błędną wykładnię.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że postępowanie administracyjne było prowadzone z naruszeniem prawa procesowego nie wyjaśniając, czy rzeczywiście dopuszczono się do przekroczeń i niezgodności z zatwierdzonym projektem budowlanym, zwłaszcza w zakresie budowy zbiornika na nieczystości płynne, wjazdu na działkę oraz ogrodzenia posesji i sanitariatu stanowiącego zaplecze prowadzonej budowy. Całość postępowania, tak decyzja o nakazie złożenia projektu zamiennego jak i pozwalająca na wznowienie robót budowlanych były wydane w celu usankcjonowania dokonanych przez inwestora naruszeń prawa. Decyzja poprzedzająca zaskarżoną decyzję narusza art. 51 Prawa budowlanego. Wadliwe zinterpretowanie materiału dowodowego w konsekwencji nie doprowadziło do usunięcia niezgodności z prawem, jakiej dopuszczono się w toku realizacji inwestycji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ppsa skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Art. 175 (1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej naruszenie:
1/ art. 3 ppsa, 2/ art. 51 ustawy Prawo budowlane poprzez jego wadliwe zastosowanie i błędną wykładnię, 3/ art. 6 kpa poprzez wadliwe jego zastosowanie oraz błędną wykładnię.
Art. 3 ppsa, który w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną miałby być w sprawie niniejszej naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiera trzy przepisy, przy czym przepis (1 stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przepis (2 określa akty i czynności organów administracji publicznej poddane kontroli sądów administracyjnych, zaś przepis (3 wskazuje, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których ustawy szczególne przewidują sądową kontrolę. W skardze kasacyjnej nie podaje się, który z tych przepisów miałby być zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji naruszony, co powoduje, że zarzut tak postawiony nie mógł zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uznany za prawidłowo sformułowany.
Również art. 51 Prawa budowlanego mieści w sobie kilka przepisów, zaś brak wskazania w skardze kasacyjnej, który z przepisów pomieszczonych w tym artykule został naruszony uniemożliwia uznanie tak postawionego zarzutu jako sformułowanego w sposób odpowiadający wymogom określonym dla skargi kasacyjnej. Ostatni podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, naruszenia art. 6 kpa także nie mógł być uwzględniony i to z tej przyczyny, że przepis ten odnosi się do postępowania przed organami administracji publicznej stanowiąc, że organy te działają na podstawie przepisów prawa, nie jest natomiast przepisem prawa materialnego ani też przepisem prawa procesowego, który mógłby naruszyć swym orzeczeniem Sąd I instancji.
W związku z podanym powyżej wadliwym sformułowaniem skargi kasacyjnej należy podkreślić, że ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa materialnego lub przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.