Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę S. C. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] października 2012 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2012 r. Wójt Gminy Pawłów ustalił na wniosek A.W. (dalej: inwestor) środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie tartaku z zapleczem socjalnym.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że postanowieniem z [...] grudnia 2008 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w którym należało szczegółowo przeanalizować dane dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach postanowieniem z [...] marca 2009 r. Raport został złożony 27 września 2010 r., a następnie został przedstawiony do uzgodnienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Kielcach. Organy te zaopiniowały raport pozytywnie (postanowienia odpowiednio z [...] listopada 2010 r. i [...] kwietnia 2011 r.).
Organ I instancji wyjaśnił, że wniosek inwestora wpłynął 7 lutego 2008 r., więc stosownie do art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa), zastosowanie w sprawie mają przepisy ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., obecnie Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm., dalej: p.o.ś.).
Tartaki zaliczane są do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu – § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm. – dalej: rozporządzenie).
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca.
Zaskarżoną decyzją z [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego, analiza akt sprawy wykazała, że szczegółowo przeanalizowano w sprawie możliwy wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz określono sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko.
Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące uciążliwości przedsięwzięcia polegającej na emisji hałasu. Z dokonanych w raporcie analiz oddziaływania poszczególnych elementów składających się na uciążliwość planowanego przedsięwzięcia wynika, że inwestycja nie stanowi zagrożenia dla środowiska przy spełnieniu wymogów i zaleceń zawartych w raporcie. W raporcie szczegółowo przeanalizowano oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, eksploatacji i w razie jej ewentualnej likwidacji. Poddano analizie oddziaływanie przedsięwzięcia na wszystkie elementy środowiska i uwzględniono wszystkie wymogi określone przepisami prawa. W raporcie oraz w uzupełnieniu do raportu obszernie omówione zostały rodzaj, zasięg i wielkość emisji związanych z planowanym przedsięwzięciem. Odnośnie emisji hałasu wskazano, że dopuszczalne poziomy dźwięku w środowisku zewnętrznym określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826).
Wyniki pomiarów i obciążeń wskazują, że w trakcie funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia w obrębie obszaru chronionego akustycznie nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu. W zapewnieniu takiego stanu pomogą działania przewidziane w uzgodnieniu planowanego przedsięwzięcia zawartym w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach z [...] kwietnia 2011 r. Zgodnie z nim na etapie eksploatacji przedsięwzięcia należy prace w budynku produkcyjnym i na terenie zakładu, w tym dowóz drewna i odbiór gotowego produktu wykonywać tylko w porze dziennej w godzinach od 7.00 do 15.00 przez 5 dni w tygodniu, prowadzić wszystkie prace z wykorzystaniem pił taśmowych, piły spalinowej, piły elektrycznej obrzynarki do desek wewnątrz budynku produkcyjnego, utrzymać w sprawności urządzenia technologiczne emitujące hałas, ograniczyć ruch samochodów ciężarowych w ten sposób, że do planowanego tartaku może wjechać na dobę maksymalnie jeden samochód ciężarowy dowożąc surowiec do produkcji oraz jeden samochód odbierający gotowe produkty.
W postanowieniu określono też poziom mocy akustycznej urządzeń pracujących w budynku produkcyjnym oraz ich czas pracy. Drugi z organów uzgadniających, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Starachowicach wskazał na obowiązek stałego monitorowania środowiska pod względem emisji hałasu.
W ocenie organu odwoławczego, warunki zawarte w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji gwarantują zachowanie odpowiedniego poziomu hałasu emitowanego przez planowane przedsięwzięcie. Ponadto inwestor zobowiązany został do zapewnienia kompensacji przyrodniczej polegającej na nasadzeniu roślinności zielonej wzdłuż granicy działki na długości sąsiednich zabudowań oraz w przypadku potwierdzenia pomiarami przekroczeń dopuszczalnych emisji (m.in. hałasu) w obrębie istniejącej zabudowy mieszkalnej, do zastosowania ekranów akustycznych dźwiękochłonnych poprawiających klimat akustyczny i aerosanitarny.
Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zaskarżona decyzja dotyczy przyszłych, planowanych zamierzeń. Przekroczenie norm oddziaływania na środowisko przez istniejący już tartak nie może być przedmiotem badania w tym postępowaniu.
Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia w zakresie nieprawidłowo urządzonego wjazdu na działkę, organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor został zobowiązany do przebudowy wjazdu na działkę od strony granicy z działką nr ew. 26.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach.
Oddalając skargę Sąd I instancji przedstawił stan prawny sprawy stwierdzając, że wszystkie etapy procedury poprzedzającej wydanie decyzji środowiskowej zostały w niniejszej sprawie zrealizowane.
Sąd I instancji podkreślił, że raport został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starachowicach i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach odpowiednio postanowieniami z 5 listopada 2010 r. i 26 kwietnia 2011 r. W postanowieniach tych zostały określone konkretne działania, które należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w celu ograniczenia jego oddziaływania na środowisko. Wśród tych działań, ze względu na przewidywany wzrost poziomu hałasu w trakcie realizacji przedsięwzięcia, a także ze względu na emisję hałasu do środowiska w trakcie użytkowania zakładu, przewidziano w szczególności konkretne działania mające na celu ograniczenie uciążliwości wywoływanych przez hałas. Działania te zostały uwzględnione w decyzji Wójta Gminy Pawłów z [...] czerwca 2012 r.
W ocenie Sądu I instancji, decyzja środowiskowa zawiera wszystkie wymagane przez prawo elementy. Decyzja ta stwierdza ponadto konieczność wykonania kompensacji przyrodniczej i zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jak i nakłada obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie oraz w zakresie zanieczyszczeń powietrza. W ocenie Sądu I instancji, zasadnie nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 46 ust. 3, 4, 4a, art. 56 ust. 9 p.o.ś.).
W ocenie Sądu I instancji, w niniejszym postępowaniu, obligatoryjnie poprzedzającym realizację planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek sporządzenia raportu został stwierdzony przez właściwe organy, doszło do przeprowadzenia kompleksowej oceny jego oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu. Stąd też zarzut naruszenia art. 46 p.o.ś. przez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie zaskarżonej decyzji oraz zarzuty błędnego ustalenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko – są nieuzasadnione.
Ponadto Sąd I instancji podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę i dotyczące zarzutów skarżącej w zakresie:
- – braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
- – braku rozpatrzenia zarzutów skarżącej wniesionych w toku postępowania,
- – braku uwzględnienia przy wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia decyzji Starosty Starachowickiego z [...] grudnia 2007 r. ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu przenikającego do środowiska dla planowanej inwestycji, pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Kielcach w dniu 13 października 2008 r. wskazujących naruszenie dopuszczalnych norm hałasu określonych w decyzji, a także zaleceń Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z decyzji z [...] lipca 2010 r.
W ocenie Sądu I instancji nie odnoszą się one do przedmiotu niniejszego postępowania, ale do doświadczeń skarżącej związanych z dotychczasowym sposobem prowadzenia tartaku przez inwestora.
Zdaniem Sądu I instancji, celem podejmującego przedmiotowe przedsięwzięcie inwestora, nie jest pogorszenie, ale poprawa poziomu ochrony środowiska. Ścisła realizacja zaskarżonej decyzji z pewnością do takiego stanu doprowadzi. Przeprowadzone postępowanie nie może natomiast być sposobem eliminacji ewentualnie występujących obecnie zagrożeń środowiska. Do tego celu służą bowiem inne środki prawne.
Sąd I instancji podkreślił przy tym, że w decyzji Wójta Gminy Pawłów inwestor został zobowiązany do przebudowy wjazdu na działkę od strony granicy z działką nr ewid. 26, co niewątpliwie poprawi komfort życia skarżącej.
W ocenie Sądu I instancji wyjaśniona została kwestia przekroczenia dopuszczalnych norm emitowania hałasu oraz naruszenia wartości przyrodniczych na obszarze Sieradowickiego Parku Krajobrazowego. W parku krajobrazowym może być wprowadzony między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakaz ten nie dotyczy jednak realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. W toku oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe, został sporządzony raport, w którego uzupełnieniu z 17 marca 2011 r. znalazło się stwierdzenie, że realizacja planowanej inwestycji jest zgodna z rozporządzeniem Nr 73/2005 Wojewody Świętokrzyskiego z 14 lipca 2005 r. w sprawie Sieradowickiego Parku Krajobrazowego.
Realizacja inwestycji nie spowoduje umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, lęgowisk, innych schronień i miejsc rozrodu, nie spowoduje likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, nie spowoduje wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, nie spowoduje dokonywania zmian stosunków wodnych, zachowane zostaną: cenne biocenozy z chronionymi i rzadkimi gatunkami fauny i flory, różnorodność geologiczna, populacja roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową, siedliska zagrożonych wyginięciem, rzadkich i chronionych gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ograniczony zostanie do minimum negatywny wpływ działalności gospodarczej na krajobraz. Zdaniem Sądu I instancji, z przytoczonej oceny zawartej w uzupełnieniu raportu wynika więc, że przeprowadzona w sprawie procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu planowanego w sprawie przedsięwzięcia na przyrodę Sieradowickiego Parku Krajobrazowego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że wbrew ocenie skarżącej nie można w niniejszym postępowaniu przesądzić, że wskazane w decyzji środowiskowej rozwiązania mające zmniejszyć akustyczne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na sąsiednie nieruchomości (stworzenie pasa zieleni wokół nieruchomości sąsiednich, ekrany akustyczne), nie będą stanowić wystarczającego zabezpieczenia. Organ nałożył również obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie, a także obowiązek stałego monitorowania środowiska pod względem emisji hałasu. W niniejszej sprawie zostały więc wdrożone skuteczne mechanizmy zabezpieczające przed podnoszonymi w skardze zagrożeniami. Zdaniem Sądu I instancji, niezasadne są również obawy skarżącej odnośnie możliwości dokonania nasadzeń drzew i stworzenia obszarów zieleni na działce wnioskodawcy. Skarżąca wskazała bowiem, że inwestor wybudował płot betonowy o wysokości 3 metrów i nasyp wzdłuż tego płotu o wysokości około 7 m. W ocenie Sądu I instancji, płot ani nasyp nie stanowią przeszkody dla nasadzeń, jakie ma wykonać inwestor wzdłuż granicy swojej działki na długości sąsiednich działek, a jeżeli będą stanowić taką przeszkodę, obowiązkiem inwestora będzie przeszkodę taką usunąć.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
Zarzuciła naruszenie art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W ocenie skarżącej, Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ następujących przepisów:
Po pierwsze, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ nie rozważył w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, z uwzględnieniem słusznego interesu strony, okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. przekroczenia przez planowaną inwestycję emisji hałasu ponad normy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r., gdzie normy te zawierają się pomiędzy 55 dB w porze od godz. 6-22 oraz 45 dB w porze od godz. 22-6. Z uzgodnienia planowanego przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Kielcach wynika, że proces produkcyjny ma być realizowany, tak żeby poziom dźwięku nie przekraczał 90 dB.
Po drugie, art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób pobieżny, bez należytego, szczegółowego wyjaśnienia podstaw, dla których organ uznał za udowodnione, że planowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia norm hałasu. Z faktów znanych organowi administracyjnemu z urzędu wiadomym było, że dotychczas funkcjonujący tartak takie przekroczenia generuje.
Po trzecie, art. 47 pkt 1a w związku z art. 55 p.o.ś. w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy środowiskowej, przez brak określenia, analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi.
Po czwarte, art. 32 ust. 1 pkt 3 p.o.ś., przez brak odniesienia się do zgłaszanych przez skarżącą uwag i wniosków.
W pozostałym zakresie skarżąca zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku bez odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. W ocenie skarżącej, Sąd I instancji jedynie zdawkowo powołał się na ustalenia organu.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy podkreślić, że wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy stanu faktycznego, stosując w tej sprawie art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Wynika to z tego, że wymagania zawarte w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji środowiskowej dotyczą – co należy przypomnieć – projektowanego nowego przedsięwzięcia, a nie dotychczas działającego tartaku. Ponadto biorą pod uwagę także ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, z których wynika, że nie będą przekroczone dopuszczalne normy emisji hałasu dla tego przedsięwzięcia określone właśnie w cyt. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. zarówno dla pory dziennej jak i pory nocnej. Realizacji powyższego obowiązku służyć mają nałożone właśnie w osnowie (rozstrzygnięciu) decyzji środowiskowej dodatkowe obowiązki.
Są to stworzenie pasa zieleni wokół nieruchomości sąsiednich, jak i budowa ekranów akustycznych. Ponadto służy temu nałożony obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego tego przedsięwzięcia na najbliżej położone tereny chronione akustycznie, a także obowiązek stałego monitorowania środowiska pod względem emisji hałasu.
Należy również zaznaczyć, że zarzuty kasacyjne nie zostały w tym zakresie oparte na dołączonych kontrdowodach zawierających wiadomości specjalne wobec ustaleń raportu. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego poddane kontroli Sądu I instancji spełnia wszystkie wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. dotyczące treści jej uzasadnienia faktycznego. Ponadto należy jeszcze raz zaznaczyć, że osnowa decyzji środowiskowej w żadnym przypadku nie odnosi się do dotychczas działającego tartaku tylko nowo projektowanego przedsięwzięcia.
Po drugie, biorąc pod uwagę powyższy – prawidłowo ustalony w tej sprawie stan faktyczny także całkowicie chybione są zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 47 pkt 1a w związku z art. 55 p.o.ś., a więc przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że w tym postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko Sąd I instancji nie naruszył powyższych przepisów biorąc pod uwagę, że prawidłowo przeprowadzono w nim analizę i ocenę bezpośredniego i pośredniego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko w tym na zdrowie i warunki życia ludzi w wybranym także właściwie wariancie realizacji tego przedsięwzięcia.
Po trzecie, brak jest także jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez sąd I instancji przepisu art. 32 ust. 1 pkt 3 p.o.ś. z powodu braku rozpatrzenia złożonych przez skarżącą uwag i wniosków w ramach tego postępowania kończącego się wydaniem decyzji środowiskowej.
Wynika to z tego, że skarżąca posiada przecież w tym postępowaniu interes prawny jako strona postępowania na podstawie art. 28 k.p.a., stąd brała w nim aktywny udział składając liczne wnioski i uwagi w postępowaniu wyjaśniającym mając stale pełny dostęp do akt sprawy. Ponadto tryb z art. 32 ust. 1 pkt 3 p.o.ś. dotyczy tych podmiotów, które w danej sprawie nie mają interesu prawnego tylko interes faktyczny (por. wyrok NSA z 9 września 2013 r., III OSK 2396/11, Lex nr 1337355).
Po czwarte, w tym stanie prawnym i faktycznym także całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I intonacji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera bowiem wszystkie wymagane tym przepisem elementy, w tym w szczególności zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, biorąc pod uwagę oczywiście zarzuty podniesione w skardze. Z kolei ocena zasadności naruszenia przepisów prawa materialnego może być dokonana tylko na podstawie konkretnego – ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2009 r., I FSK 503/09, Lex nr 510713).
Ponadto w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09) przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie wystąpiło.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.