Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę C. R. na uchwałę Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych z dnia [...] września 2011 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego i odmowy wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż Skarżąca, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej uchwale wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże wniesienie skargi bez wcześniejszego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nawet w wyniku błędnego pouczenia jest niedopuszczalne, w związku z czym skarga z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła C. R. zarzucając naruszenie art. 52 § 3 ppsa w zw. z art. 10 ust. 3 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej poprzez wadliwe przyjęcie, że skarżąca zobligowana była przed wniesieniem skargi na uchwałę wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, a także art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 166 w zw. z art. 106 § 2 ppsa poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia do wszystkich twierdzeń i zarzutów, w tym w szczególności do zgodnego stanowiska pełnomocników obydwu stron postępowania co do tego, że skarżąca wyczerpała właściwy tok zaskarżenia przed wniesieniem skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Paragraf 3 tego przepisu stanowi: jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Z analizy akt sprawy wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżąca złożyła skargę na uchwałę organu bezpośrednio do sądu administracyjnego, nie wyczerpując instancyjnego trybu zaskarżenia. W skardze kasacyjnej natomiast, wskazując na analogię, z przepisem art. 31[2] ust. 1 i 2 ustawy o radcach prawnych, wywodzi się, że regulacja art. 10 ust. 3 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 53 § 3 ppsa.
Tak sformułowane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie z następujących przyczyn.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na obowiązujący w polskim systemie prawnym dwuinstancyjny model postępowania administracyjnego. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 78, dotyczącym środków ochrony wolności i praw, ustanawia zasadę, że każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, dopuszczając ustawowe wyjątki od tej zasady. Temu konstytucyjnemu wymogowi odpowiada zawarta w art. 15 Kpa zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Odstąpienie od tej zasady, jej ograniczenie lub wyłączenie bądź wprowadzenie innego środka ochrony prawnej, może nastąpić tylko w drodze ustawy, a jako wyjątek od zasady musi być wyraźne i jednoznaczne. Ewentualne wątpliwości co do istnienia takiego wyjątki powinny być wyjaśniane na rzecz realizacji zasady, a nie rozszerzenia wyjątku. Jest to w takich sytuacjach jedna z podstawowych reguł interpretacji przepisów w toku stosowania prawa, prezentowana powszechnie w doktrynie jak i w orzecznictwie /vide: uchwała Składu Pięciu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. OPK 31/02/.
W związku z powyższym uznać należy, iż nie do zaakceptowania jest stanowisko wnoszącej skargę kasacyjną co do tego, że wskazany przepis ustawy o diagnostyce laboratoryjnej stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 52 § 3 ppsa. Wyłączenie stosowania ogólnej zasady wyrażonej w art. 52 § 3 ppsa możliwe jest tylko w sposób wyraźny i nastąpić musi w drodze ustawy. Nie może być w tym przypadku mowy o analogii czy wykładni rozszerzającej.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa.