Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 551/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]5 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], którą odmówiono w wyniku wznowienia postępowania uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w sprawie zmiany własnej decyzji nr [...]z dnia [...] sierpnia 2008 r. udzielającej przedsiębiorstwu B[...]sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze, budowę odcinka sieci kanalizacji deszczowej, przełożenie sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej, sieci elektroenergetycznej, telekomunikacyjnej i cieplnej przy ul. [...] ul. [...]i ul. [...] w P., przeniesionej na T. sp. z o.o. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. i zmienionej decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...].
W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem nie było podstaw do stwierdzenia, że ziściła się wskazywana przez skarżącą przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) zwana dalej w skrócie K.p.a., tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Wskazując na treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) Sąd podzielił stanowisko organu, że postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, którego dotyczy przedmiotowa sprawa, wszczynane jest w nowej sprawie w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania, bez względu na to, komu został przyznany status strony w pierwotnym postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych.
Szczegółowe określenie który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie.
Analizując pod tym kątem legitymację skarżącej Sąd stwierdził, że jako właścicielka sąsiednich nieruchomości, może mieć jedynie interes faktyczny, a nie prawny w przedmiotowej sprawie. Nie przedstawiła poza ogólnymi stwierdzeniami przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby uprawnienie do kwestionowania przedmiotowego przedsięwzięcia. Sam fakt graniczenia nieruchomości z działką inwestycyjną nie oznacza, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym jej właściciel posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, czy jego zmianę. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Powołane w skardze §§ 12, 13, 14-16, 19, 23, 25, 28, 29, 30, 48, 57, 315 i 316 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem, dotyczą zasad ogólnych, które winny zostać spełnione w projekcie budowlanym.
Nie wskazano konkretnego przepisu prawa przewidującego w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości. Tylko istnienie takich ograniczeń w zagospodarowaniu terenu daje podstawę do uczestnictwa w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na budowę lub zmiany pozwolenia na budowę.
Podkreślono, że analiza planu zagospodarowania oraz zamiennego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji prowadzi do wniosku, że usytuowanie budynku jest zgodne z zapisami decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia 27 listopada 2006 r., (przeniesionej w dniu 25 lipca 2007 r. oraz 23 marca 2015 r. na inwestora) ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Zakres wprowadzonych zmian w projekcie nie narusza odległości określonych przepisami § 12 ust. 1 i § 13 rozporządzenia. Obszar oddziaływania obiektu będzie obejmował jedynie inwestowane nieruchomości. Ilość miejsc parkingowych (124 miejsca) dostosowana została do ustaleń wynikających z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 27 listopada 2006 r. Dla powierzchni usługowej wynoszącej 681,87 m2 zaprojektowano 7 miejsc postojowych, a dla 114 mieszkań 114 miejsc postojowych. Minimalna ilość miejsc parkingowych mając na uwadze zapisy decyzji o warunkach zabudowy wynosi 121 miejsc na każde 1000 m2.
W opisie do projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego określono, że kanalizacja deszczowa obejmuje odwodnienie dachów budynku, odwodnienie terenu, stropodachu garażu oraz odwodnienie parkingu. Zaprojektowano zbiornik retencyjny o pojemności 36m2 czasowo gromadzący wodę deszczową, a instalacja zewnętrzna podłączona zostanie poprzez przyłącze do istniejącej sieci kanalizacji deszczowej według odrębnego opracowania. Ponadto od strony działek skarżącej nr [...]i [...] (bezpośrednio graniczących z inwestycją) inwestor nie projektował utwardzenia terenu, a jedynie zieleń. Także różnica terenów między nieruchomością inwestora, a działkami skarżącej jest porównywalna, a zatem nie dojdzie do zmiany stosunków wodnych na nieruchomości skarżącej.
Biorąc powyższe pod uwagę nie budzi wątpliwości Sądu, że wprowadzone projektem budowlanym zamiennym zmiany nie wprowadzają ograniczeń w zabudowie działek skarżącej i nie prowadzą do zmiany projektu zagospodarowania terenu - takich jak zwiększenie powierzchni zabudowy, liczby kondygnacji, parametrów dachu, lub wysokości budynku, co skutkowałoby uznaniem skarżącej za stronę toczącego się postępowania. Zmiany dotyczą wyłącznie zmniejszenia kubatury obiektu oraz zagospodarowania terenu i nie stanowią zagrożenia dla interesu prawnego skarżącej. Stąd ww. przedsięwzięcie nie powoduje negatywnych skutków dla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej np. poprzez ograniczenie możliwości zabudowy jej działek lub negatywne oddziaływanie na środowisko. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego. Nie wskazała żadnego konkretnego naruszenia przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z nieruchomości należących do skarżącej pod kątem oddziaływania projektowanego obiektu.
Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymienionymi przepisami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Stwierdzenie zgodności projektowanych robót budowlanych z przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie co do zasady oznacza, że inwestycja usytuowana jest poza obszarem oddziaływania obiektu i co za tym idzie nie zostały naruszone usprawiedliwione interesy osób trzecich w procesie inwestycyjnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, zaskarżając go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 12-16, § 19, § 23, § 25, § 28-30, § 48, § 57, § 315-316 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przytoczone przepisy nie mogą przemawiać za uznaniem oddziaływania inwestycji na nieruchomości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej oraz przyznaniem jej statusu strony;
- 2) przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji, gdy organy administracji niewystarczająco uzasadniły okoliczności faktyczne sprawy;
- b) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze;
- c) art. 134 P.p.s.a. poprzez brak kompleksowej oceny sprawy pod kątem zgodności działania lub braku działania organu administracji pod względem zgodności z prawem.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta [...]nr [...]z dnia [...] października 2016 r.; ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.
Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała, stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w związku z § 12-16, § 19, § 23, § 25, § 28-30, § 48, § 57, § 315-316 rozporządzenia i uznanie, że przytoczone przepisy nie mogą przemawiać za uznaniem oddziaływania inwestycji na nieruchomości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej oraz przyznaniem jej statusu strony.
Zgodnie z powołanym art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustalenia stron w sprawie objętej zmianą pozwolenia na budowę dokonuje się nie w związku z przedmiotem objętym pierwotnie wydanym pozwoleniem na budowę, ale tym zakresem, jaki obejmuje postępowanie w sprawie dokonania zmiany pozwolenia na budowę. Innymi słowy, jeżeli inwestor otrzymał pozwolenie na budowę i składa wniosek w zakresie dokonania zmiany tego pozwolenia, to zakres tak planowanej modyfikacji określa strony postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.
Dokonana przez organy administracyjne analiza zakresu zmian prowadzi do wniosku, że zmiany te nie obejmują takiego obszaru oddziaływania, w którym znalazłyby się nieruchomości skarżącej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej lub które ingerowałyby w sposób zagospodarowania nieruchomości tejże Spółdzielni. Zakres zmian objętych decyzją z dnia [...] października 2016 r. obejmuje zmniejszenie ilości miejsc parkingowych o jedno miejsce parkingowe, zmniejszenie powierzchni zabudowy terenu o 78,02 m2, zwiększenie powierzchni utwardzonej o 69,29 m2, zwiększenie powierzchni zieleni o 20,36 m2, zmniejszenie długości projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową o 0,04 m, zmniejszenie powierzchni użytkowej budynku o 205,57 m2, zmniejszenie szerokości budynku o 0,01 m oraz zmniejszenie powierzchni użytkowej garażu podziemnego o 6,53 m2. Wszystkie zmiany objęte projektem budowlanym zamiennym zatwierdzonym decyzją z [...] października 2016 r. obejmują niewielki obszar inwestycji zlokalizowany od strony ul. [...]i częściowo od strony ul. [...]i ul. [...].
Żadne zmiany nie dotyczą inwestycji zlokalizowanej od strony działek nr [...] i [...] będących w użytkowaniu wieczystym [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Takie stanowisko trafnie zajął w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji.
Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia, który określa odległości budowli i budynków od granic działek sąsiednich, ponieważ odległości te nie zmieniają się od strony działek, do których tytuł prawny ma [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa.
Zmiany projektu budowlanego zatwierdzone decyzją z dnia [...] października 2016 r. nie ingerują w zakres naturalnego oświetlenia pomieszczeń na działkach sąsiednich. Nie dotyczą posadowienia obiektu przesłaniającego naturalne światło, ani też rozbudowy lub nadbudowy takiego obiektu w zakresie, w którym mogłoby nastąpić ograniczenie tego światła do pomieszczeń na działkach sąsiednich. Tym samym zarzut dokonania błędnej wykładni § 13 i § 57 rozporządzenia także nie jest zasadny.
Nie są także zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 14-16 rozporządzenia poprzez dokonanie ich błędnej wykładni. Od strony nieruchomości, do których tytuł prawny ma [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa, zmiana pozwolenia na budowę nie obejmuje budowy dojść, dojazdów do drogi publicznej, dostosowań szerokości, promienia łuków dojazdów, nachylenia podłużnego i poprzecznego oraz nośności powierzchni oraz utwardzania dojść do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego.
Zmiana projektu budowlanego obejmuje, między innymi, zmniejszenie o jedno miejsce parkingowe dotychczasowej liczby takich miejsc. § 19 rozporządzenia reguluje odległość miejsc postojowych od okien budynków i od granic działki budowlanej, a w tej sprawie nie nastąpiło żadne powiększenie dotychczasowej liczby takich miejsc, ale ich zmniejszenie (o jedno miejsce). Przy czym zmniejszenie liczby miejsc parkingowych także nie nastąpiło od strony nieruchomości [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. Tym samym również zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni § 19 rozporządzenia jest niezasadny.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu § 23 rozporządzenia, regulującego odległości pojemników i kontenerów do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki. Objęty zmianą zatwierdzoną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. projekt budowlany zamienny nie obejmował takich zmian. Nie został naruszony także § 25 rozporządzenia regulujący usytuowanie trzepaków. Przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2018 r. na mocy § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285). Także nie jest zasadnym zarzut dokonania błędnej wykładni § 48 rozporządzenia, określającego zasady sytuowania miejsc przystosowanych do gromadzenia odpadów i nieczystości stałych oraz zsypów. Projekt budowlany zamienny nie obejmował tego zakresu projektowanych robót budowlanych.
Nie został naruszony § 28 rozporządzenia, nakładający obowiązek wyposażenia w kanalizację umożliwiającą odprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia § 29 i § 30 rozporządzenia. Przepisy te zakazują dokonywania zmiany naturalnego spływu wód oraz nakładają obowiązek takiego usytuowania ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpadów stałych, aby były one zgodne z przepisami tego rozporządzenia oraz z przepisami dotyczącymi ochrony gruntu, wód i powietrza. Zakres projektu budowlanego zamiennego nie wprowadza zmian w zakresie kierunku spływu wód, ani też nie zmienia usytuowania ujęć wody, urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpadów stałych.
Nie są zasadne także zarzuty dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni § 315 i 316 rozporządzenia. Przepisy te nakazują takie projektowanie budynku, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania. Ponadto nakazują, aby tak posadowić budynek na gruncie na którym poziom wód gruntowych może powodować przenikanie wody do pomieszczeń, aby był on zabezpieczony przed infiltracją wody do wnętrza oraz zawilgoceniem za pomocą drenażu zewnętrznego lub w inny sposób. Samo ukształtowanie terenu wokół budynku powinno zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku.
Mając powyższe należy stwierdzić, że powołane w skardze kasacyjnej zarzuty dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni ww. przepisów rozporządzenia nie są zasadne i trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że przepisy te nie stanowią podstawy w okolicznościach tej sprawy do przyznania statusu strony [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zmieniającą poprzednią decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Tym samym zasadnie organy administracyjne stwierdziły, że nie zachodziła przesłanka wznowieniowa wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji niewystarczająco uzasadniły okoliczności faktyczne sprawy.
Sąd pierwszej instancji prawidłowo skontrolował zaskarżone decyzje stwierdzając, że organy obu instancji w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do ustalenia rzeczywistego stanu prawnego w tej sprawie. W tej sprawie organy administracyjne trafnie dokonały w pierwszej kolejności oceny, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony pominiętej w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia[...] października 2016 r. Ustalenie tej okoliczności zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. stanowiło warunek podjęcia przez organy administracyjne kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, tj. oceny, czy wada objęta art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. miała wpływ na treść decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym objętym wznowieniem.
Tym samym przejście do etapu merytorycznego orzekania administracyjnego następuje dopiero wówczas, gdy zostanie wykazanie zaistnienie podstawy wznowieniowej. Skoro zaś w tej sprawie trafnie organy administracyjne i Sąd pierwszej instancji ustaliły, że nie zaistniała przesłanka wznowieniowa, to nie było podstaw do merytorycznego rozstrzygania w zakresie sprawy objętej decyzją z dnia [...] października 2016 r.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku byłoby pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.
Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy. Ponadto nie można dostrzec niespójności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 P.p.s.a. poprzez brak kompleksowej oceny sprawy pod kątem zgodności działania lub braku działania organu administracji pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i zasadniczo Sąd ten powinien skupić się przede wszystkim na ustaleniu, czy [...] Spółdzielni Mieszkaniowej przysługiwał status strony w postępowaniu, co do którego złożono wniosek o jego wznowienie bez dokonywania dalszych rozważań. Sąd pierwszej instancji niepotrzebnie analizował zgodność projektu budowlanego zamiennego z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Uchybienie to nie stanowi jednak istotniejszej wady zaskarżonego wyroku. Ponadto trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skoro w tej sprawie postępowanie wznowieniowe nie dotyczyło całości inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 2008 r., ale jedynie jej części objętej zmianą zatwierdzoną decyzją z dnia [...] października 2016 r., to tym samym tylko zakres tej zmiany stanowił przedmiot sprawy.
W związku z powyższym skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, to Naczelny Sąd Administracyjny stosując art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.