Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2801/17, oddalił skargę M. C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 października 2017 r., nr 1609/2017, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 3 lutego 2017 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Warszawskiego Zachodniego (PINB) wpłynęło pismo M. C., w którym zgłosiła "samowolę remontowo - budowlaną w budynku wielorodzinnym L. ul. [...] mieszkanie nr [...] - właściciel lokalu J. J.".
W dniu 4 kwietnia 2017 r. PINB przeprowadził oględziny, w toku których stwierdzono, że została dokonana przebudowa ww. lokalu mieszkalnego polegająca na: a) zmianie usytuowania ścian działowych pomiędzy aneksem kuchennym a korytarzem, ściany zostały wykonane z elementów drobnowymiarowych pełnych; b) rozbiórce istniejącej ściany działowej dł. ok. 4,80 m, gr. 12 cm wykonanej z elementów drobnowymiarowych pełnych i wykonanie w tym miejscu ściany działowej gipsowo-kartonowej na profilach stalowych ocynkowanych - grubość ściany 12,5 cm. Powyższe roboty budowlane były wykonane i zakończone w IV kwartale 2014 r. Podczas oględzin nie stwierdzono istnienia wad ścian działowych wykonanych w lokalu nr [...]. W protokole odnotowano, że brak jest widocznych rys, pęknięć i odspojeń elementów budowlanych. Lokal nr [...] po przeprowadzeniu robót budowlanych nadaje się do użytkowania, nie stwierdzono uchybień zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia.
Natomiast ewentualny wpływ ww. robót budowlanych na lokal położony na kondygnacji powyżej będzie można ocenić po dokonaniu oględzin w lokalu nr [...] i zapoznaniu się z dokumentacją techniczną budynku (w zakresie sztywności stropów).
PINB decyzją z dnia 18 sierpnia 2017 r., nr 371/17, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., zwana dalej: "Pr.bud."), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych przez J. J. w lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym przy ul. [...] w L. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. C. (właścicielka lokalu nr [...]).
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) powołaną na wstępie decyzją z dnia 6 października 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w przypadku wykonywania w lokalu mieszkalnym robót polegających m.in. na rozebraniu (wzniesieniu) ścian działowych, wymianie posadzek, drzwi i okien, malowaniu ścian, wymianie glazury itp. mamy do czynienia z bieżącą konserwacją (wymianą elementów na nowe), a nie z remontem (odtworzeniem stanu pierwotnego) - na takie roboty budowlane nie jest więc wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. W konsekwencji, zdaniem WINB, w sprawie nie można mówić o samowoli budowlanej. Organ wskazał, że brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia nie zwalnia jednak organu nadzoru budowlanego od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do zgodności wykonanych robót z przepisami techniczno-budowlanymi, sztuką budowlaną, jak też pod kątem występowania zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, co też w przedmiotowej sprawie uczynił PINB.
Dalej, organ odwoławczy podniósł, że analiza akt sprawy wykazała, iż roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami, Polskimi Normami. Prace dotyczyły ścian działowych, nie ingerowały w elementy konstrukcyjne obiektu. W toku postępowania nie stwierdzono także zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Do akt sprawy załączono "Opinię techniczną" z dnia 21 marca 2017 r. sporządzoną przez mgr inż. D. R., w której wskazano: "Opinia dotyczy aktualnego stanu mieszkania w kontekście przeprowadzonego w 2014 r. remontu oraz sugerowanych możliwości wpływu wówczas wykonanych prac na stan techniczny lokalu nr [...], usytuowanego bezpośrednio nad tym mieszkaniem. Oględziny lokalu nr [...] zostały dokonane w dniu 20 marca 2017 r. Lokal nr [...] nie został udostępniony przez lokatorkę, pomimo obecności w mieszkaniu podczas próby przeprowadzenia wizji. Stan remontowanego lokalu nr [...] oceniono jako dobry (...).
Prace remontowe mieszkania nr [...] zostały przeprowadzone w 2014 r. (...). Dotyczyły robót wykończeniowych dostosowujących lokal do potrzeb właściciela mieszkania oraz drobnych instalacyjnych w obrębie lokalu. Prace remontowe nie dotyczyły żadnych elementów konstrukcyjnych budynku jak również nie dotyczyły instalacji poza wewnątrzlokalowych. Usunięcie ścianki działowej w lokalu nr [...] nie mogło mieć wpływu na rysy w ścianach działowych lokalu nr [...] (zgłoszenie rys nastąpiło dwa lata po czasie prowadzenia prac). Fragment dokumentacji konstrukcyjnej udostępniony przez Zarządcę budynku stanowi załącznik nr 4". WINB stwierdził, że zapisy ww. dokumentacji potwierdzają ustalenia dokonane przez organ powiatowy. Dokumentacja została sporządzona przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Organ odwoławczy nie znalazł więc podstaw do uznania, iż twierdzenia w niej zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu, a tym samym brak jest okoliczności, które uzasadniałyby nałożenie na inwestora obowiązków z zakresu nadzoru budowlanego w ramach kompetencji ustawowych organu.
M. C. złożyła skargę na decyzję WINB z dnia 6 października 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności poprzez pominięcie ustalenia wpływu robót budowlanych w lokalu uczestniczki na lokal skarżącej oraz pominięcie ustalenia czy ściany wewnętrzne wyburzone w lokalu uczestniczki były ścianami nośnymi czy działowymi oraz czy ich wyburzenie spowodowało naruszenie konstrukcji budynku;
- 2) art. 7, art.
- 8. art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, wbrew ciążącemu na organie II instancji z mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w szczególności poprzez pominięcie wniosku skarżącej o wydanie opinii w sprawie przez biegłego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 10 września 2018 r. skarżąca podniosła, że protokół oględzin lokalu nr [...] został sporządzony tylko na podstawie oświadczenia inwestorki J. J. a nie w oparciu o dokumentację budowlaną. Podniosła, że w korytarzu piwnicznym znajdującym się w pionie lokalu nr [...] widoczna jest rysa na suficie pomieszczenia około 1,5 m, nie ma wiedzy czy pęknięcia nie występują także w pomieszczeniu kotłowni. Skarżąca dołączyła kopię - rzut kondygnacji w L. "małe domy mieszkalne" oraz zdjęcie rysy w korytarzu piwnicznym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podniósł, że ustalenia organu nadzoru wskazywały, iż przedmiotowe prace nie dotyczyły elementów konstrukcyjnych budynku a polegały na zmianie układu poszczególnych pomieszczeń przez zmianę ścianek działowych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w L. Podczas oględzin nie stwierdzono istnienia wad ścian działowych wykonanych w lokalu nr [...]. W protokole odnotowano, że brak jest widocznych rys, pęknięć i odspojeń elementów budowlanych, lokal nr [...] po przeprowadzeniu robót budowlanych nadaje się do użytkowania, nie stwierdzono uchybień zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia.
Ponadto w opinii technicznej z dnia 21 marca 2017 r. sporządzonej przez mgr inż. D. R. wyraźnie stwierdzono, że oględziny mieszkania nr [...] zostały dokonane w dniu 20 marca 2017 r. Lokal nr [...] nie został udostępniony przez lokatora, pomimo obecności w mieszkaniu podczas próby przeprowadzenia wizji. Stan remontowanego lokalu nr [...] oceniono jako dobry, prace remontowe dotyczyły robót wykończeniowych dostosowujących lokal do potrzeb właściciela mieszkania oraz drobnych instalacyjnych w obrębie lokalu, nie dotyczyły żadnych elementów konstrukcyjnych budynku jak również nie dotyczyły instalacji poza wewnątrzlokalowych. Usunięcie ścianki działowej w lokalu nr [...] nie mogło mieć wpływu na rysy w ścianach działowych lokalu nr [...] (zgłoszenie rys nastąpiło dwa lata po czasie prowadzenia prac).
Sąd Wojewódzki stwierdził, że prace budowlane polegające na remoncie pojedynczego lokalu w budynku mieszkalnym nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia, a organ odwoławczy zasadnie ocenił prawidłowość umorzenia postępowania uznając, że zostały one wykonane prawidłowo i ich realizacja nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Sąd wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy jak i twierdzenia skarżącej dotyczą dwóch niezależnych od siebie kwestii: ewentualnego zastosowania nieprawidłowej techniki przy ówcześnie wykonywanych pracach remontowych (co nie zostało potwierdzone) oraz wpływu wykonanych robót na pęknięcia ścian w lokalu nr [...] (skarżącej), którego podczas oględzin nie udostępniła pomimo obecności w domu. Gdyby skarżąca dowiodła, że prace te mogły spowodować uszkodzenia - pęknięcia w lokalu skarżącej, to należy podnieść, że kwestia ta nie podlega regulacji Prawa budowlanego albowiem rodzi skutek w postaci odpowiedzialności cywilnoprawnej z tytułu szkody spowodowanej działaniem innej osoby.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła M. C., wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a., poprzez wadliwe dokonanie przez Sąd I instancji kontroli zgodności z prawem decyzji WINB, co było konsekwencją niezasadnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że nie naruszała ona przepisów postępowania administracyjnego, podczas gdy:
- a) zaniechanie przez WINB wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak ustalenia treści projektu budowlanego budynku i włączenia go do materiału dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na lakonicznej prywatnej opinii technicznej, "sporządzonej uczestnika postępowania" i nieuwzględniającej oględzin stanu lokalu należącego do skarżącej przy sporządzeniu której nie oparto się na projekcie budowlanym a jedynie na niedatowanym i nie podpisanym rzucie lokalu nie zawierającym danych ten lokal identyfikujących co w rezultacie uniemożliwiło weryfikację konkluzji zawartych w ww. opinii technicznej z rzeczywistym stanem pierwotnym lokalu, skutkując przekroczeniem przez WINB granic swobodnej oceny dowodów;
- b) pominięcie wniosku skarżącej o wydanie opinii w sprawie przez biegłego, co doprowadziło do braku ustalenia czy ściany wewnętrzne wyburzone w lokalu uczestniczki były ścianami nośnymi czy działowymi oraz czy ich wyburzenie stanowiło ingerencję w elementy konstrukcyjne budynku, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;
- - podczas gdy dopiero przeprowadzenie wnioskowanego dowodu z opinii biegłego w oparciu również o ustaloną w trakcie postępowania treść projektu budowlanego zawartego w materiale dowodowym sprawy oraz wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy umożliwiłoby wydanie decyzji w oparciu o pełen i wszechstronnie rozpatrzony materiał dowodowy w ramach granic swobodnej oceny dowodów, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, zasady przekonywania oraz zgodnie z regułami przeprowadzania postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem należy podzielić stanowisko skarżącej kasacyjnie, że organy nadzoru budowlanego nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Organy te w głównej mierze oparły się na "Opinii technicznej" z dnia 21 marca 2017 r. wykonanej na zlecenie inwestora przez mgr inż. D. R., która jest lakoniczna w swojej treści. Zawiera ona jedynie stwierdzenie, że "prace remontowe nie dotyczyły żadnych elementów konstrukcyjnych budynku jak również nie dotyczyły instalacji poza wewnątrzlokalowych. (...) Usunięcie ścianki działowej w lokalu nr [...] nie mogło mieć wpływu na rysy w ściankach działowych lokalu nr [...] (zgłoszenie rys dwa lata po czasie prowadzenia prac).". Autor opinii w załącznikach pod nr 4 wymienił "Rys. konstrukcyjny stropu lok. 3". Jak zauważyła skarżąca kasacyjnie, jest to "uproszczony rysunek konstrukcyjny, nie datowany, przez nikogo nie podpisany i nie indywidualizujący lokalu, przy czym, jest to rysunek przestawiający konstrukcję stropu, a nie ścian konstrukcyjnych, w związku z czym nie da się z niego w żaden sposób dowiedzieć, które ściany są ścianami nośnymi, a które działowymi i które elementy mają charakter konstrukcyjny poza oznaczeniami dotyczącymi konstrukcji stropu.".
Przywołać należy także stwierdzenia zawarte w protokołach oględzin przeprowadzonych w dniu 4 kwietnia 2017 r. (datowane na "04.III.2017 r.") w lokalu nr [...] (właścicielka – M. C.) – "widoczne rysy i pęknięcia (...) zostały spowodowane przez roboty budowlane prowadzone w lokalu nr [...] (poniżej). Prawdopodobnie likwidacja tymczasowych ścian działowych (...) spowodowała miejscowe ugięcie płyty stropowej. Późniejsze wymurowanie nowych ścian działowych w lokalu nr [...] przywróciło pierwotną sztywność stropu." oraz w lokalu nr [...] (właścicielka – J. J.) – "ewentualny wpływ prowadzonych w/w robót budowlanych na lokal położony na kondygnacji poniżej będzie można ocenić po dokonaniu oględzin w lokalu nr [...] i zapoznaniu się z dokumentacją techniczną budynku (w zakresie sztywności stropów).
Należy brać pod uwagę konieczność wykonania ekspertyzy technicznej dot. zakresu wykonanych robót budowlanych.". Z uzasadnienia decyzji organów nadzoru budowlanego obu instancji nie wynika, aby organy te czyniły jakiekolwiek własne, pogłębione ustalenia odnośnie wpływu wykonanych robót budowlanych w lokalu nr [...] na lokal o nr [...]. Organy nie pozyskały dokumentacji pierwotnej lokalu nr [...] (względnie także nr [...]) z naniesionymi elementami konstrukcyjnymi (ściany nośne, działowe, strop) i nie dokonały analizy wpływu wykonanych robót budowlanych na lokal znajdujący się powyżej. Organy nie wyjaśniły w sposób należyty, czy zmiana usytuowania ścian w przedmiotowym lokalu stanowiła ingerencję w elementy konstrukcyjne budynku i czy miała związek z wystąpieniem rys i pęknięć w lokalu nr [...].
Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 78 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. jawi się natomiast jako przedwczesny. Zauważyć bowiem należy, że pracownicy organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego są fachowcami, dysponują wiedzą z dziedziny budownictwa i niejednokrotnie bez potrzeby odwoływania się do wiedzy ponadprzeciętnej z tej dziedziny mogą poczynić stosowne ustalenia i na ich podstawie wysnuć wnioski. Jeśli więc organ nadzoru budowlanego pozyska dokumentację, o której mowa powyżej, będzie mógł on we własnym zakresie na jej podstawie dokonać stosownych ustaleń, ewentualnie, jeżeli nie będzie możliwe poczynienie ustaleń wymagających wiedzy specjalistycznej przez pracownika (pracowników) organu prowadzącego postępowanie, np. z uwagi na stopień skomplikowania sprawy, konieczność użycia specjalistycznych przyrządów, narzędzi pomiarowych, wykonania badań i porównań wymagających oceny zjawisk technicznych dotyczących obiektu budowlanego jako całości lub jego części, organ będzie mógł wydać postanowienie dowodowe, na podstawie art. 81c ust. 2 Pr.bud. i nałożyć na określony podmiot obowiązek sporządzenia i przedstawienia oceny technicznej lub ekspertyzy, a w ostateczności powołać biegłego.
Na marginesie, na gruncie ww. przepisu w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że postanowienie właściwego organu w sprawach budowlanych wydawane jest w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ma charakter dowodowy i stanowi regulację szczególną w stosunku do art. 84 § 1 k.p.a. W istocie więc ocena techniczna lub ekspertyza stanowi rodzaj opinii biegłego (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1754/19). Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej niezasadnie zarzuca też Sądowi I instancji naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego - wadliwość w tym zakresie jest istotą środka zaskarżenia - a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego. Sąd administracyjny nie może zastępować organów administracji publicznej, a do tego zmierza skarżąca kasacyjnie formułując zarzut w tym zakresie. Ponadto, jak wyżej wskazano, Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała zaś, jakie to dokumenty miałyby być przedmiotem prowadzonego przez Sąd postępowania dowodowego. Stronie zapewne chodziło o opinię biegłego. W tym zaś względzie wyjaśnić należy, że w orzecznictwie prezentowany jest podgląd, który skład orzekający podziela, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym na podstawie 106 § 3 p.p.s.a. nie ma możliwości dopuszczenia dowodu z dokumentu, który ma charakter opinii biegłego (zob. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1003/20). Autor środka zaskarżenia bezpodstawnie łączy również w swym zarzucie naruszenie przepisów k.p.a. z naruszeniem art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów wynika, że: "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (art. 1 § 1 p.u.s.a.); "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 p.u.s.a.); "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie" (art. 3 § 1 p.p.s.a.).
O naruszeniu ww. przepisów można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli decyzji administracyjnej, odmawiając rozpoznania skargi, lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, względnie zastosował środek nie przewidziany ustawą. W niniejszej sprawie nie można doszukać się takiej zależności. To, że wnosząca skargę kasacyjną nie zgadza się z wynikami kontroli sądowej nie świadczy o naruszeniu ww. przepisów.
W tym stanie rzeczy, uznając zasadność skargi kasacyjnej oraz to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru budowlanego weźmie pod uwagę stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku i wyda stosowne rozstrzygnięcie. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.