Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1018/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę "Ł. Ł." Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w Ł. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...], Burmistrz Ł., po rozpatrzeniu wniosku E. Sp. z o.o., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji nanoregranulatu o podwyższonej czystości", polegającego na wybudowaniu hali produkcyjno-magazynowej, celem przeznaczenia jej na linie do recyklingu odpadowych butelek PET oraz zaplecza w postaci placów manewrowo-parkingowych na działkach nr [...].
Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca Spółka – Ł. S.A w Ł. (KRS nr [...]).
Zaskarżoną decyzją SKO w Ł. utrzymało w mocy ww. decyzje organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że ww. inwestycja (opisana przez inwestora w Karcie informacyjnej) wymieniona została w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). A zatem inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdza, w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W tej zaś sprawie organ prowadzący postępowanie uzyskał od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. opinie, w których ww. organy opiniujące zgodnie orzekły, że dla ww. przedsięwzięcia nie istnieje konieczność/potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazały, że przedmiotowe przedsięwzięcia ma charakter inwestycyjny i nie będzie źródłem dodatkowego i znaczącego oddziaływania na środowiska i zdrowie ludzkie, a w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia nie przewiduje się znaczącego oddziaływania inwestycji na środowisko.
Ponadto postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Burmistrz Ł. nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, opierając się w tym zakresie na danych zawartych we wniosku inwestora, które w ocenie Burmistrza Ł. nie uzasadniały wszczęcia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz stanowiska ww. organów opiniujących. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy; przedsięwzięcie będzie źródłem emisji hałasu, substancji pyłowych i gazów; położna będzie na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; jest to teren przemysłowy; poza obszarem wodno-błotnym; poza strefami ochronnymi ujęć wody i obszarach ochrony zbiorników wód śródlądowych, poza obszarem chronionym ustawą o ochronie przyrody; nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem Natura 2000; nie będzie oddziaływać na pozostałe formy ochrony przyrody; oddziaływanie planowanej inwestycji nie spowoduje znaczących uciążliwości, pod warunkiem zastosowania odpowiednich rozwiązań chroniących środowisko.
Zdaniem Kolegium uwzględniając dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak też ustalenia dokonane w toku postępowania przez organy opiniujące oraz Burmistrza Ł., przyjęte dla planowanego przedsięwzięcia rozwiązania gwarantują dotrzymanie warunków w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego. Prognozy oddziaływań na poszczególne elementy środowiska wykazały, że przedsięwzięcie nie będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania w zakresie oddziaływania na stan zanieczyszczenia powietrza, klimat akustyczny. Z uwagi na lokalizację, stan i zasoby środowiska nie wystąpi oddziaływanie na klimat, krajobraz, glebę, środowisko przyrodnicze, środowisko ludzkie itd.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania (lokalizacji przedsięwzięcia względem istniejącej sąsiedniej zabudowy i zaniżenia przez inwestora danych dotyczących zużycia koloidu wodnego nanosrebra i koloidalnego roztworu srebra) stwierdził, że nie mogą one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Nie nastąpi bowiem zmiana charakterystyki terenu, który także historycznie był wykorzystywany jako przemysłowy. W odniesieniu do zużycia koloidu wodnego nanosrebra i koloidalnego roztworu srebra argumentacja odwołującej się Spółki jest gołosłowna. Tylko wykazanie niezgodności z prawem mogłoby skutecznie podważyć ustalenia dokonane w tej sprawie. Kolegium dodało, że odwołująca się Spółka była zawiadamiana o wszelkich czynnościach dokonywanych przez organ I instancji, wobec czego mogła zgłosić wnioski dowodowe czy też merytoryczne uwagi odnośnie do przedłożonej przez inwestora Karty informacyjnej, co obligowałoby organ administracji do zweryfikowania zgłaszanych zastrzeżeń w toku postępowania wyjaśniającego.
Odwołujący zarzut ten podniósł dopiero w odwołaniu, nie przedstawiając jednakże na jego poparcie rzeczowych argumentów wynikających np. z ekspertyzy, która w sposób udokumentowany wskazywałaby na nieprawidłowość danych wskazanych przez inwestora.
Organ odwoławczy stwierdził także, że w treści zaskarżonej decyzji organ I instancji, odnosząc się do danych zawartych w karcie informacyjnej, wskazał, iż nie przewiduje się kumulacji oddziaływania planowanej inwestycji z oddziaływaniem innych przedsięwzięć. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. uwzględnił fakt, że planowana budowa hali stanowi kontynuację inwestycji realizowanej w bezpośrednim jej sąsiedztwie na podstawie decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji Starosty Ł. z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę. Decyzje te zostały bowiem przez inwestora załączone do akt sprawy na skutek wezwania RDOŚ w Ł. z dnia 28 maja 2014 r. Tym samym – w ocenie organu odwoławczego – istnieją podstawy do twierdzenia, że organy administracji w przedmiotowej sprawie rozważyły zarówno skalę, jak też usytuowanie inwestycji względem innych obiektów o zbliżonej funkcji.
Według Kolegium, decyzja organu I instancji zawiera szczegółowe dane dotyczące rodzajów i szacowanych ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia na etapie eksploatacji, w związku z prowadzonym procesem przetwarzania odpadów. Wskazuje ponadto przepisy obowiązującego prawa, które winny mieć zastosowanie przy postępowaniu z odpadami. Kwestia sposobu i miejsca magazynowania odpadów, ze szczególnym uwzględnieniem odpadów niebezpiecznych była przedmiotem oceny w toku postępowania. W piśmie inwestora z dnia 9 czerwca 2014 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. zawarte zostały szczegółowe dane dotyczące m.in. sposobu magazynowania odpadów niebezpiecznych. W zależności od kodu odpadów magazynowanie odbywać się będzie bądź: selektywnie, w oznakowanych, szczelnych zbiornikach przystosowanych do magazynowania tego typu odpadów. Zbiorniki ustawione zostaną w wydzielonej części hali magazynowej surowca w sposób zgodny z wymaganiami rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z olejami odpadowymi (Dz. U. Nr 192, poz. 1968); na szczelnym podłożu w specjalnie do tego celu wyznaczonym miejscu (zabezpieczonym przed dostępem osób trzecich) zlokalizowanym na hali magazynowej surowca; w oznakowanym szczelnym pojemniku ustawionym w wydzielonej części hali produkcyjnej.
Hala będzie zamykana i zabezpieczona przed dostępem osób trzecich; w pomieszczeniu zamkniętym na paletach ustawionych na utwardzonym szczelnym podłożu. Postępowanie z odpadami będzie zgodne z ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zużytych bateriach i akumulatorach. Wszystkie odpady niebezpieczne oddawane będą do odzysku lub unieszkodliwienia firmom zewnętrznym posiadającym odpowiednie zezwolenia bądź do unieszkodliwienia wyspecjalizowanym firmom posiadającym stosowne zezwolenia. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia podnoszona w odwołaniu okoliczność dotycząca zagrożenia powstaniem "niebezpiecznego składowiska odpadów w centrum miasta".
Kolegium dodało, że załączona do sprawy Karta informacyjna zawiera dane dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na różne elementy środowiska oraz przedstawia rozwiązania chroniące środowisko, które mają doprowadzić do ograniczenia uciążliwości przedsięwzięcia, w tym także poprzez zabezpieczenie, na etapie realizacji inwestycji, drzew i krzewów nie przeznaczonych do wycinki. Organ orzekający nie ma obowiązku dokonywania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie raportu w każdej sprawie, taka jest bowiem istota uregulowania przewidzianego w art. 63 ust. 1 ustawy, który uzależnia konieczność sporządzenia raportu od uwarunkowań konkretnej sprawy. W uzasadnieniu decyzji o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia zawarte są wszystkie wymagane prawem elementy.
Ponadto decyzja ta wydana została w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zaś okoliczności wskazane w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do jej uchylenia. Z każdą bowiem powstającą nową inwestycją wiążą się określonego rodzaju mniejsze lub większe uciążliwości dla właścicieli sąsiadujących terenów, jednakże sporna decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania w sposób prawidłowy formułuje warunki przyszłej inwestycji, które mają gwarantować ograniczenie tej uciążliwości.
Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Ł. S.A. w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie inwestora oraz Burmistrza Ł. do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: art. 7 K.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) i rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony, art. 28 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa polegającej na tym, że nowe zabudowania kolidują i naruszają pierwotną funkcję sąsiedniego terenu oraz § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia z 2010 r. przez uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. strona skarżąca poparła skargę, zaś pełnomocnik inwestora wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1018/14, oddalając skargę, przywołał ustalenia stanu faktycznego sprawy wskazywane przez SKO oraz uwzględnił ocenę organów, zgodnie z którą dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak też ustalenia dokonane w toku postępowania przez organy opiniujące oraz Burmistrza Ł., przyjęte dla planowanego przedsięwzięcia rozwiązania gwarantują dotrzymanie warunków w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego. W ocenie Sądu, prognozy oddziaływań na poszczególne elementy środowiska wykazały, że przedsięwzięcie nie będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania w zakresie oddziaływania na stan zanieczyszczenia powietrza, klimat akustyczny. Z uwagi na lokalizację, stan i zasoby środowiska nie wystąpi oddziaływanie na klimat, krajobraz, glebę, środowisko przyrodnicze i środowisko ludzkie. Teren inwestycji oraz tereny bezpośrednio z nim sąsiadujące stanowią obszar aktywności gospodarczej zabudowany obiektami o funkcji przemysłowej i usługowej.
Jest to obszar również historycznie wykorzystywany przemysłowo – tereny byłej kopalni rud żelaza w Ł. Tym samym realizacja przedsięwzięcia w tym miejscu nie spowoduje zmiany tego obszaru pod względem jego charakteru i dotychczasowego wykorzystania. Brak jest więc podstaw, w ocenie Sądu, do twierdzenia, że organ I instancji wydał decyzję środowiskową z pominięciem uwarunkowań wynikających z lokalizacji terenu inwestycji. W kwestii natomiast zaniżenia przez inwestora danych dotyczących zużycia koloidu wodnego nanosrebra do płukania płatków tworzywa oraz zużycia koloidalnego roztworu srebra organ słusznie uznał te zarzuty za gołosłowne, a tym samym niewystarczające do podważenia informacji wynikających z Karty informacyjnej oraz rozstrzygnięć organów w tej sprawie, w tym organu specjalistycznego – Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. Skarżąca Spółka była zawiadamiana o wszelkich czynnościach dokonywanych przez organ I instancji, wobec czego mogła zgłosić wnioski dowodowe czy też składać własne opinie bądź ekspertyzy jako kontrargumenty do przedłożonej przez inwestora Karty informacyjnej.
Obligowałoby to organ administracji do zweryfikowania zgłaszanych zastrzeżeń w toku postępowania wyjaśniającego. Odwołujący zarzut ten podniósł dopiero w odwołaniu, nie przedstawiając jednakże na jego poparcie rzeczowych argumentów wynikających np. z ekspertyzy.
Organy opiniujące, wyrażając swe stanowisko wzięły również pod uwagę i to, że odnosząc się do danych zawartych w karcie informacyjnej, nie przewiduje się kumulacji oddziaływania planowanej inwestycji z oddziaływaniem innych przedsięwzięć. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. uwzględnił fakt, że planowana budowa hali stanowi kontynuację inwestycji realizowanej w bezpośrednim jej sąsiedztwie, tym samym zostały rozważone zarówno takie elementy jak skala, czy też usytuowanie inwestycji względem innych obiektów o zbliżonej funkcji.
Zaskarżona decyzja zawiera także szczegółowe dane dotyczące rodzajów i szacowanych ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia na etapie eksploatacji, w związku z prowadzonym procesem przetwarzania odpadów oraz sposób ich usuwania i utylizacji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła Ł. S.A. w Ł., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez nieuwzględnienie skargi na zaskarżoną decyzję;
- - art. 151 p.p.s.a. przez niezasadne oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję SKO podczas gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz była obarczona błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji;
- - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej: "p.u.s.a.", w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w postaci nierozpoznania istoty sprawy, nierozstrzygnięcia istniejących w sprawie wątpliwości prawnych i faktycznych, uchybiając zasadom praworządności, prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.
Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.
- - błędną wykładnię art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej na skutek bezzasadnego uznania, że E. Sp. z o.o. spełnił negatywne przesłanki do wydania przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowienia zobowiązującego do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga wykazania, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla skuteczności zarzutu naruszenia prawa procesowego wymagane jest zatem spełnienie powyższego wymogu. W tej zaś sprawie wszystkie sformułowane zarzuty naruszenia prawa procesowego takiego wymogu nie spełniają. Już chociażby z tej przyczyny nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Sformułowane w tej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej służą bowiem jedynie ponownemu przywołaniu stanowiska strony skarżącej kasacyjnie. Nie zawierają żadnych konkretów, które mogłyby stanowić próbę wykazania, że wskazywane naruszenia prawa procesowego miały istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, nie uwzględniają, że w tej sprawie dokonano oceny przedsięwzięcia na podstawie przedstawionych dokumentów dotyczących zastosowanej technologii w cyklu zamkniętym (oczyszczanie surowca) oraz, że cała działalność polegająca na uzyskiwaniu nanogranulatu z odpadowych butelek PET oraz magazynowaniu surowców będzie prowadzona w budynku. Jedynie obsługa samochodowa zakładu może generować uciążliwości.
Po drugie, oceniono, że tego rodzaju działalność nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. W pierwszej kolejność należało zatem podważyć powyższą ocenę tak aby móc podjąć próbę wykazania znaczenia tego, że nie wzięto pod uwagę konkretnej gęstości zaludnienia na terenie sąsiednim, to że obszar objęty przedmiotowym przedsięwzięciem przylega do jezior i innych zbiorników wodnych; zastosowania i ilości koloidalnego roztworu srebra i koloidu wodnego nanosrebra; kwestii kumulowania oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się w sąsiedztwie; kwestii odcięcia do dostaw wody i energii; kwestii wystąpienia pożaru i jego wpływu na zdrowie ludzi; kwestii wpływu wielkości i skali budowy na tereny sąsiednie. W innym wypadku wobec braku stwierdzenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko tego rodzaju argumentacja sama w sobie nie może stanowić podstawy do uwzględnienia stanowiska strony skarżącej kasacyjnie.
Potrzebne są w tym zakresie konkrety odnoszące się do poszczególnych rozwiązań technologicznych zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia, które wskazywałyby na określone znaczenie podnoszonej argumentacji.
I tak, gęstość zaludnienia byłaby o tyle istotna o ile wykazanoby, że inwestycja znacząco oddziałuje na środowisko. Położenie przedsięwzięcia 350 m od tzw. zalewy miejskiego miałaby o tyle znaczenie jeżeli dowiedzionoby, że wykonywana działalność w zakładzie miałaby wpływać na stan tego rodzaju zbiornika wodnego. Jeżeli strona skarżąca kwestionuje ilość rocznego zużycia (zaniżenie) ilości koloidalnego roztworu srebra i koloidu wodnego nanosrebra to powinna swoje twierdzenia uprawdopodobnić dlaczego przy szacowanym na poziomie 40000 ton produkcji surowca zużycie tych związków będzie wyższe, a skoro ich użycie ma nastąpić w cyklu zamkniętym, to z jakich względów ma być szkodliwe dla środowiska.
Ponadto z jakich względów istotna jest kwestia kumulacji oddziaływania skoro oceniono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco oddziaływało na środowisko mimo, że będzie źródłem emisji hałasu, pyłu i gazu związanej z obsługą transportową (samochodową) zakładu. Co prawda, wskazano na konieczność przetransportowania 80000 ton surowca rocznie, jednak nie wykazano, że tego rodzaju działalność może spowodować w sposób znaczący negatywne oddziaływanie na środowisko, tym bardziej, że przedmiotowe przedsięwzięcie ma być ulokowane na terenie przemysłowym, a więc z założenia generującym określone immisje. W żaden też sposób nie wyjaśniono z jakich względów planowana inwestycja ma spowodować efekt w postaci odcięcia dostaw wody i energii do podmiotów sąsiadujących z planowaną inwestycją. W tego rodzaju postępowaniu nie wystarczy na wskazanie "jakiegoś" oddziaływania czy uciążliwości przedsięwzięcia, lecz takiego które może mieć znaczący wpływ na środowisko.
W odniesieniu do oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyraźnie wskazał jakie należy zastosować rozwiązania chroniące środowisko. Jest to zatem konkretny dowód w sprawie, w oparciu o który Burmistrz Ł., w związku z brakiem innego przeciwdowodu, mógł uznać, że planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uwzględnił wskazania RDOŚ. Nie oznacza to jednak, że organ środowiskowy w tej sprawie nie przeprowadził tzw. screening’u, czyli badania oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia, co powinno nastąpić zgodnie z art. 63 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji właśnie zapadła w związku z przeprowadzaniem takiej oceny. W trakcie postępowania administracyjnego wskazywano na charakterystykę przedsięwzięcia wyraźnie akcentując wielkość inwestycji i jej umiejscowienie na terenie przemysłowym.
W tym miejscu wskazania wymaga, że z uwagi na wykazaną charakterystykę przedsięwzięcia nie zawsze tzw. screening powinien dokładnie odpowiadać art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Mamy bowiem do czynienia z inwestycją, której działalność oceniono jako niewpływającą znacząco negatywnie na środowisko, co oznacza, że nie wszystkie kwestie, o jakich mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, mogą/powinny mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Jeżeli określony podmiot, w tym strona skarżąca kasacyjnie, twierdzi, że jest inaczej, to powinna wykazać, że nieuwzględnienie określonego zagadnienia, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 ww. ustawy, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej zaś sprawie wszystkie zagadnienia, przeciwko którym strona skarżąca podnosiła zarzuty zostały uwzględnione w postępowaniu, ponieważ została w odniesieniu do nich sformułowana określona ocena, której nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej.
W zaskarżonej decyzji SKO dokładnie oceniło podnoszone zarzuty, które zasadniczo odpowiadają tym – podniesionym w skardze kasacyjnej. Nie można więc uznać aby postępowanie wyjaśniające w tej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem z art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. W oparciu o ww. przepisy przede wszystkim organy administracyjne powinny kierować się zasadą prawdy obiektywnej. Dysponując zatem określonymi dowodami, z których wynikają wnioski, że inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, nie miały obiektywnych podstaw do uwzględnienia gołosłownej argumentacji strony skarżącej kasacyjnie, która także w skardze kasacyjnej nie wykazała, aby rzeczywiście przedmiotowa inwestycja mogła mieć negatywny wpływ na środowisko. Brak uwzględnienia jej argumentacji nie oznacza natomiast, że w tej sprawie nie dokonano tzw. screening’u zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, mając na względzie powyższe rozważania, niewadliwie ocenił, że dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, jak też ustalenia dokonane w toku postępowania przez organy opiniujące oraz Burmistrza Ł., przyjęte dla planowanego przedsięwzięcia rozwiązania gwarantują dotrzymanie warunków w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego; której to oceny nie podważyła skutecznie strona skarżąca, na co wskazał Sąd I instancji. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie rozpoznał zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. istoty sprawy.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., art. 151 p.p.s.a. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku.