Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1497/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] podając w uzasadnieniu, że wpis od skargi wniesionej przez skarżącego reprezentowanego przez radcę prawnego nie został uiszczony wraz z wniesieniem skargi.
Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że stosownie do art. 219 (1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, zaś pisma, które nie są należycie opłacone, wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej /art. 221 ppsa/. W niniejszej sprawie wpis sądowy wynosi 200 zł i jest stały stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/. Natomiast skarga wniesiona w niniejszej sprawie według Sądu nie została w sposób należyty opłacona /nie uiszczono wpisu stałego/.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł M. S. reprezentowany przez radcę prawnego podnosząc, że wbrew ustaleniom sądu wpis stały w wysokości 200 złotych został uiszczony i zaksięgowany w Sądzie w tym samym dniu, w którym skarga wpłynęła do Sądu, to jest 17 lipca 2006 r., z zachowaniem terminu do wniesienia skargi. Dokonanie wpisu wprawdzie miało miejsce już po nadaniu skargi na adres organu, który wydał zaskarżony akt, jednakże nastąpiło to bez wezwania Sądu oraz z zachowaniem terminu do wniesienia skargi, co powoduje, że skarga jest skuteczna /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r. III RN 73/03/.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano się na art. 221 ppsa, który stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż wpis, do uiszczenia którego zobowiązana była strona, jest wpisem stałym, jak też to, że skargę wniósł radca prawny, a więc wpis stały podlegał wniesieniu bez wezwania o jego uiszczenie.
Kwestią wymagającą oceny w sprawie jest więc tylko to, czy prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarga nie była należycie opłacona, skoro wpis nie został uiszczony jednocześnie z nadaniem skargi w placówce pocztowej na adres organu, który wydał zaskarżony akt, czy też słuszne jest stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że należy potraktować skargę za należycie opłaconą w rozumieniu art. 221 ppsa w sytuacji, gdy wprawdzie skargę przesłano za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego akt podlega zaskarżeniu, przy czym wpis został uiszczony nieco później wprawdzie, jednakże w terminie ustawowym ustanowionym dla wniesienia skargi, bezpośrednio na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak to wynika z akt sprawy, prawidłowo wskazuje się w skardze kasacyjnej, że wpis sądowy w wymaganej wysokości został uiszczony przelewem bankowym na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zachowaniem terminu do wniesienia skargi.
Otóż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną, że o tym, czy została spełniona określona w art. 221 ppsa przesłanka należytego opłacenia wpisu decydujące znaczenie ma fakt, że został on dokonany w terminie do wniesienia skargi. Okoliczność, że skarga została nadana bez opłaty wcześniej, nie może przesądzać o możliwości potraktowania skargi jako nienależycie opłaconej z takim skutkiem, jaki przewiduje wymieniony przepis, a więc odrzuceniem skargi, co powodowałoby, iż strona nie miałaby możliwości korzystania z prawa do sądowej kontroli działania organu administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 ppsa.