Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę P. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2007r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Kościańskiego z dnia [...] listopada 2006r., którą na mocy art. 126 w zw. art. 39 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 lipca 2001r Prawo wodne odmówiono P. B., prowadzącemu Stację Paliw Płynnych w [...], gmina Ś. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do ziemi ścieków z myjni samochodowej na terenie Stacji Paliw Płynnych w [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 39 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne zabrania się wprowadzania do ziemi ścieków, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1, jeżeli byłoby to niezgodne z warunkami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 3. Zakaz wprowadzania ścieków do ziemi dotyczy tylko takich substancji, gdy stopień oczyszczania ścieków stanowi zagrożenie dla wód podziemnych lub miąższość gleby nie stanowi dostatecznie dobrej izolacji chroniącej przenikanie ścieków do wód podziemnych. W art. 9 pkt 17 zdefiniowano pojęcie "ścieków przemysłowych", przez które rozumie się ścieki niebędące ściekami bytowymi albo wodami opadowymi lub roztopowymi, powstałe w związku z prowadzoną przez zakład działalnością handlową, przemysłową, składową, transportową lub usługową, a także będące ich mieszaniną ze ściekami innego podmiotu, odprowadzane urządzeniami kanalizacyjnymi tego zakładu.
W § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24.VII.2006r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984) wymieniono ścieki, które mogą być wprowadzane do ziemi oraz pod jakimi warunkami. I tak zgodnie z ust. 1 § 11 ścieki bytowe, ścieki komunalne, ścieki pochodzące ze stacji uzdatniania wody, ścieki przemysłowe biologicznie rozkładalne, wody z odwodnienia zakładów górniczych oraz ścieki oczyszczane w procesie odwróconej osmozy – mogą być wprowadzane do ziemi, jeżeli zgodnie z pkt 1 i pkt 2 ust. 1 § 11 nie będą stanowiły zagrożenia dla jakości wód podziemnych, w szczególności nie spowodują zanieczyszczenia tych wód substancjami szczególnie szkodliwymi; nie zostały przekroczone najwyższe dopuszczalne wartości wskaźników zanieczyszczeń, określone dla (...) ścieków przemysłowych biologicznie rozkładalnych, ścieków pochodzących ze stacji uzdatniania wody oraz ścieków oczyszczonych w procesie odwróconej osmozy – w załączniku nr 3 do rozporządzenia (§ 11 ust. 1 pkt 2 lit. c).
Zdaniem Sądu ścieki pochodzące z przedmiotowej myjni samochodowej są ściekami przemysłowymi, ponieważ wytwarzane są w trakcie prowadzonej przez skarżącego działalności przemysłowej (stacja paliw płynnych). Mając na uwadze § 11 rozporządzenia organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że do ziemi można wprowadzać jedynie ścieki przemysłowe, które są biologicznie rozkładalne, pochodzące z sektorów przemysłowych wymienionych w załączniku nr 4 do rozporządzenia, tj. z
- - przetwórstwa mleka,
- - produkcji i przetwórstwa owoców i warzyw,
- - produkcji i butelkowania napojów bezalkoholowych,
- - przetwórstwa zbóż i ziemniaków,
- - chowu, hodowli zwierząt gospodarskich, produkcji lub przetwórstwa mięsa,
- - browarów,
- - produkcji alkoholu i napojów alkoholowych,
- - produkcji pasz dla zwierząt z surowców roślinnych,
- - produkcji żelatyny i klejów ze skór i kości zwierzęcych,
- - słodowania i drożdżowania,
- - przetwórstwa rybnego,
- - produkcji tłuszczów roślinnych i zwierzęcych,
- - cukrowni.
Ścieki przemysłowe pochodzące z innych sektorów, niż te wymienione w powołanym załączniku nr 4, to ścieki biologicznie nierozkładalne, w stosunku do których istnieje zakaz wprowadzania ich do ziemi.
Ścieki z myjni samochodowej prowadzonej przez skarżącego są ściekami przemysłowymi, biologicznie nierozkładalnymi, ponieważ sektor przemysłowy, z którego pochodzą nie został wymieniony w załączniku nr 4 rozporządzenia i w związku z tym nie mogą być odprowadzane bezpośrednio do ziemi, w sposób zaproponowany w operacie wodnoprawnym, sporządzonym w październiku 2006r. i załączonym do wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia.
Z tych względów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik P. B. - adw. G. M. wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2007r oraz o uchylenie decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2007r.
W skardze kasacyjnej zarzucono "naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy", nie określając tych przepisów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wyraził pogląd, że ścieki z myjni samochodowej nie są zagrożeniem dla wód podziemnych, nie stanowią zagrożenia dla tychże wód i nie spowodują zanieczyszczenia ziemi i wód substancjami szczególnie szkodliwymi w ilościach zagrażających środowisku. Jest bezsporne, że ścieki z myjni samochodowej są ściekami przemysłowymi, jednak nie można ich utożsamiać ze ściekami niosącymi znaczny ładunek zanieczyszczeń, zagrażających środowisku. Po to, aby ścieki wprowadzane do środowiska były oczyszczone zastosowany został wymagany prawem separator.
W skardze kasacyjnej zarzucono także, że "wprowadzenie definicji ścieków przemysłowych w odniesieniu do ścieków oczyszczonych z myjni samochodowej jest swoistym nadużyciem przez ustawodawcę". Zamontowany w myjni samochodowej separator oczyszcza ścieki do poziomu wymaganego np. dla wód deszczowych z powierzchni parkingowych, na co wskazują wyniki badań, jak i atest producenta o sprawności urządzenia podczyszczającego. Specyfika jednych, jak i drugich ścieków jest taka sama, więc zaskakujące jest zdaniem skarżącego, że ustawodawca definiuje ścieki bardzo różnie i tym samym inaczej je traktuje, mimo że dla środowiska są tym samym pod względem jakościowym.
Wyniki badań laboratoryjnych oczyszczonych ścieków z myjni oraz publikacje fachowe wskazują, że podstawowe parametry ścieków oczyszczonych z myjni i ścieków deszczowych z powierzchni parkingowych, baz paliw i baz transportowych są takie same. Ścieki z myjni samochodowych dzięki zamontowanemu systemowi podczyszczania są praktycznie "czyste", pozbawione związków ropopochodnych – nie są to ścieki typowo przemysłowe.
W skardze kasacyjnej podniesiono również, że wniosek o pozwolenie wodnoprawne złożony w listopadzie 2006r. był wnioskiem o kontynuację, ponieważ pozwolenie wydane z 2001r. było ważne do 31.XII.2006r. Myjnia samochodowa jest legalnym obiektem budowlanym, nikt nie kwestionował sposobu odprowadzania ścieków na etapie prowadzenia inwestycji, "teraz okazuje się, że odprowadzanie ścieków jest prawnie niewłaściwe". Żaden przepis prawa, zdaniem skarżącego nie przewiduje obecnie, iż ścieki z myjni mogą być odprowadzane do ziemi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, co wynika z przepisu art. 176 p.p.s.a.. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastąpić skarżącego w wyborze przepisów, które mogły być naruszone w zaskarżonym wyroku oraz nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów (por. wyrok SN z dnia 2.IV.2003r., sygn. akt CJN 160/01, LEX nr 78813).
Wskazane wymagania stawiane skardze kasacyjnej korespondują z ustanowionym w przepisie art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusem adwokacko-radcowskim w sporządzeniu skargi kasacyjnej. Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od profesjonalnego pełnomocnika można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomość przepisów procedury w postępowaniu sądowym.
Sporządzona w sprawie niniejszej przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna nie odpowiada tym wymaganiom.
Formułując w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia "przepisów prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy" pełnomocnik skarżącego nie wskazał w podstawie kasacyjnej, jak również w jej uzasadnieniu przepisów prawa materialnego, które zostały naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, ani przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywody skargi kasacyjnej sprowadzają się do ogólnego kwestionowania uregulowań prawnych dotyczących kwestii odprowadzania ścieków przemysłowych do ziemi, nie wskazując konkretnych przepisów ustawy, czy też rozporządzenia, ani też ich naruszenia przez Sąd I instancji.
Nie pozwala to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skontrolowanie zasadności zarzutów, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 176 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną odrzucił.