Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r., syn. akt II SA/Po 112/12 oddalił skargę Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. K., reprezentowany przez radcę prawnego. W skardze kasacyjnej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] grudnia 2010 r.
Wniosek ten został uzasadniony koniecznością przerwania zabudowy wsi Z. obiektami wielokondygnacyjnymi i to w sposób pośpieszny z pogwałceniem wszelkich zasad. Podkreślono, że samowola budowlana trwa 8 miesięcy za wiedzą i akceptacją Burmistrza Miasta i Gminy S. oraz uczestnika – inwestora. Wstrzymanie zatem wykonania decyzji i podjęcie odpowiednich czynności informacyjnych przez sądownictwo administracyjne mogłoby doprowadzić do zmiany tego stanu rzeczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przedmiotem ochrony tymczasowej regulowanej tym przepisem mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu mieszkaniowego składającego się z 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z układem komunikacyjnym w Z. przy ul. [...], działki nr [...],[...],[...] w całości i [...] – w części.
Mając zatem na uwadze, że wstrzymanie wykonania możliwe jest tylko wówczas, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca skutków takich nie wywołuje. Z istoty tego typu decyzji wynika bowiem, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy wyznacza sposób zagospodarowania terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę.
Decyzja ta nie upoważnia zatem do rozpoczęcia prac budowlanych i - choć może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę - to sama w sobie nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że w stosunku do zaskarżonej przez Z. K. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie może mieć zastosowania instytucja wstrzymania wykonania aktu uregulowana w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.