Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę L. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...] o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. [...].
Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania L. S. potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji, z których wynika, że L. S. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od 1998 r. Zdaniem Organu nie ma znaczenia podnoszony przez skarżącego fakt, że miejsca zamieszkania nie opuścił dobrowolnie, lecz na skutek nieporozumień z żoną. Wystarczającą przesłanką wymeldowania jest opuszczenie miejsca stałego pobytu i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Zameldowanie ma charakter wyłącznie rejestracyjny i nie wiąże się z prawem do lokalu. W skardze do sądu administracyjnego skarżący L. S. ponownie podniósł, że miejsca zamieszkania nie opuszczał dobrowolnie. W odpowiedzi na skargę z dnia 2 lutego 2004 r., organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wskazał, że wystarczającą podstawę do wymeldowania osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w przypadkach niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu, połączonego jednak z podejmowaniem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący opuścił dom w 1998 r. Wprawdzie skarżący podał, że przyczyną wyprowadzenia się był narastający konflikt z żoną, jednak nie podjął on żadnych kroków zmierzających do umożliwienia mu powrotu do lokalu. Bierna postawa skarżącego wskazuje na jego rezygnację z przebywania w dotychczasowym miejscu pobytu, zwłaszcza w warunkach istniejącego konfliktu z byłą żoną.
W świetle poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia, że skarżący opuścił miejsce zamieszkania nie dopełniając ustawowego obowiązku wymeldowania się, co potwierdza zgodność z prawem wydanych decyzji orzekających o wymeldowaniu skarżącego.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku L. S. wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dnia 10 kwietnia 1974 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) poprzez przyjęcie, że brak podjęcia środków prawnych zmierzających do przywrócenia posiadania lokalu, świadczy o dobrowolnym jego opuszczeniu oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez nieprzeprowadzenie żądanych przez skarżącego dowodów uzupełniających pomimo zajścia przesłanek skonkretyzowanych w tym przepisie oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez brak zbadania zgodności zaskarżonej decyzji Wojewody W. z art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1 i 2, 80 oraz 107 § 1 i 3 kpa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Znaczenie prawne mają zarówno fakt zamieszkiwania, jak i zamiar – wewnętrzna wola osoby objętej obowiązkiem meldunkowym. W przypadku skarżącego zachowany został zarówno wewnętrzny element związku z mieszkaniem, ja i manifestowanie tej woli na zewnątrz. Choć skarżący nie zamieszkuje pod spornym adresem od 1998 r., to jednak po przymusowym opuszczeniu miejsca zamieszkania ujawnił brak zamiaru zerwania więzi z tym lokalem na stałe, co potwierdzał zarówno wobec małżonki, jak i wszelkich organów, wskazując także w/w adres jako adres zamieszkania i odbierając tam korespondencję. Zdaniem skarżącego Sąd nie zbadał zatem całokształtu okoliczności w sprawie. Podobnie Sąd nie odniósł się do podnoszonej przez skarżącego kwestii braku dobrowolności opuszczenia lokalu, co narusza przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz nie zbadał, czy postępowanie przed organami było przeprowadzone zgodnie ze wskazanymi w petitum skargi kasacyjnej przepisami kpa.
W piśmie z dnia 11 grudnia 2007 r. uczestniczka postępowania wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. W piśmie z dnia 2 stycznia 2008 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko, podnosząc, że Sąd nie ustalił przyczyny opuszczenia przez niego lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) został w zaskarżonym wyroku zinterpretowany prawidłowo. W obecnym stanie prawnym instytucja zameldowania (wymeldowania) ma charakter wyłącznie ewidencyjny i nie wiąże się z prawami do lokalu. Ma jedynie potwierdzać fakt zamieszkiwania (niezamieszkiwania) pod oznaczonym adresem. Dokonując takiej wykładni wskazanego przepisu Sąd nie naruszył prawa, mimo częściowo wadliwego uzasadnienia podkreślającego brak starań skarżącego o przywrócenie mu posiadania lokalu w sytuacji gdy toczyły się postępowania karne, wprawdzie nie dotyczące praw do lokalu, ale związane z konfliktami rodzinnymi. Dla wymeldowania nie ma znaczenia to, czy skarżący był i jest dobrym ojcem (co wynika z akt sprawy i złożonych do nich opinii psychologów i czego ani Sąd ani organy nie kwestionowały) ale to czy przebywa pod oznaczonym adresem.
Fakt opuszczenia lokalu jest bezsporny a tym samym (dodatkowo należy wskazać, że Sąd prawidłowo uznał, że organy nie były obowiązane do badania kwestii uprawnień skarżącego do spornego lokalu) wymeldowanie nie naruszało prawa. Nie został naruszony przez Sąd także przepis art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponieważ okoliczności których dotyczyły dowody złożone przez skarżącego a dotyczące m.in. jego dobrych relacji z dziećmi, nie miały wpływu na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.