Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 478/16, oddalił skargę M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy wewnętrznego komina w budynku produkcyjno-usługowym, zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...] przy [...] [...] w [...], będącej współwłasnością inwestorów I. i M. [...], na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w związku z pismem J. K. z dnia 11 sierpnia 2011r. powiatowy organ nadzoru budowlanego w dniu 5 września 2011 r. przeprowadził oględziny nieruchomości położonej przy [...] [...] w [...]. Podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że w budynku produkcyjno-usługowym usytuowanym na ww. nieruchomości został wybudowany od podstaw komin o wymiarach 90 cm x 90 cm, wyprowadzony ponad dach obiektu około 6,0 m. Komin usytuowany jest w odległości około 4,0 m od istniejącego komina od strony zachodniej.
Ponadto ustalono, że ww. roboty budowlane zostały wykonane na podstawie zgłoszenia dokonanego w Starostwie Powiatowym w [...] z dnia 6 czerwca 2011 r. (skutecznego z dniem 7 lipca 2011 r.). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia 13 września 2011 r. zawiadomił o wszczęciu na wniosek strony postępowania w sprawie prawidłowości budowy wewnętrznego komina w ww. budynku, a następnie decyzją z dnia 7 października 2011r. umorzył postępowanie administracyjne. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. – po rozpatrzeniu odwołania M. K. - uchylił decyzję organu I instancji i umorzył przedmiotowe postępowanie. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 361/12, uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011r.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po ponownym rozpatrzeniu odwołania M. K., decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia 7 października 2011 r. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 25/13, uchylił ww. decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2228/13 oddalił skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniesione przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz I. i M. M..
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2015r., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy wewnętrznego komina w przedmiotowym budynku. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K..
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymując - decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] - w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015r. podał, że w związku ze wskazaniami NSA, organ powiatowy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe mające na celu ustalenie m. in., czy prace związane z wykonaniem ww. komina stanowiły remont istniejącego komina, czy też polegały na wybudowaniu nowego obiektu. Wskazał, że w związku z milczącą zgodą organu zgłoszenie inwestycji stało się skuteczne z dniem 7 lipca 2011 r. Inwestor miał zatem prawo realizować inwestycję opisaną w dokonanym zgłoszeniu (odbudowę i remont komina) i nie można zarzucać mu samowoli budowlanej.
Ponadto organ odwoławczy uznał, że PINB w [...] w sposób jednoznaczny ustalił, iż inwestor wyremontował i odtworzył istniejący komin, a roboty faktycznie wykonane nie skutkowały powstaniem nowego obiektu, jak również nie stanowiły próby obejścia przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że organy nie posiadają kompetencji do podejmowania dalszych działań w przedmiocie spornej inwestycji i merytorycznego rozpatrzenia sprawy w oparciu o przepisy Prawa budowlanego.
W skardze na powyższą decyzję M. K. zarzucił naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, którą bezpodstawnie umorzono postępowanie administracyjne w sprawie prawidłowości budowy wewnętrznego komina w ww. budynku w sytuacji, gdy postępowanie to nie było bezprzedmiotowe; art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., oraz art. 153 i art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), przez nieuwzględnienie oceny prawnej i wiążących wskazówek, co do dalszego sposobu prowadzenia postępowania wyrażonych w wiążących wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 25/13 i NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2228/13, i prowadzenie postępowania administracyjnego wbrew wiążącym wskazaniom, w zupełnie odmiennym kierunku dotyczącym bowiem kwestii prawidłowości wykonania komina, a nie jego legalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów skargi i nie znalazł innych powodów, dla których kontrolowana decyzja winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. - organy nadzoru budowlanego, prowadząc ponownie postępowanie po wydanych w sprawie wyrokach, uzupełniły w zakresie koniecznym postępowanie dowodowe, a dowody, które włączyły w poczet materiału dowodowego pozwalały poczynić ustalenia w zakresie nakazanym w wyroku NSA i uzasadniały wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ I instancji ponownie w dniu 25 sierpnia 2015r. przeprowadził kontrolę na nieruchomości stwierdzając, w wyniku dokonanych oględzin, że przedmiotowy komin jest częścią instalacji grzewczej z podłączeniem pieca c.o. na paliwo stałe.
Całość zlokalizowana jest w wyodrębnionym pomieszczeniu kotłowni usytuowanej na działce inwestora. Komin ponad dachem znajduje się w odległości 3 m od komina zlokalizowanego w sąsiadującej szeregowo zabudowie produkcyjnej i magazynowej. Komin w sąsiednim pomieszczeniu jest nieużywany od wielu lat, o czym świadczy zlokalizowane na czapie kominowej gniazdo bocianów. Inwestor złożył do akt oświadczenia dwóch osób – wykonawców spornych robót, J. S. i M. K. Sąd podkreślił, że organ prawidłowo nie poprzestał tylko na przyjęciu tych oświadczeń i dopuścił dowód z przesłuchania tych osób. Zeznania tych osób są spójne i wskazują na to, że w pomieszczeniu budynku zwanym kotłownią, które i dzisiaj spełnia tę funkcję, komin istniał, kończył się pod stropodachem i był nieużywany, a konieczność przywrócenia mu funkcji powstała po podziale nieruchomości. W tym zaś celu (z uwagi na stan techniczny tego komina i jego konstrukcji) konieczne było odtworzenie fundamentów – płyty oraz odbudowanie trzonu komina.
W sprawie przesłuchano także inwestora, który wyjaśnił, że oprócz prac związanych z remontem i odbudową istniejącego już wcześniej w tym miejscu komina, żadne inne prace związane z instalacją c. o. nie były prowadzone (jedynie w 2005 r. wymieniono stary piec c. o. na nowy). Inwestor przedłożył opinię z dnia 6 października 2015 r. Mistrza Kominiarskiego G. G., że konstrukcja kominowa o wymiarach 90 x 90 cm i wysokości 11 mb, nadaje się do eksploatacji. Sąd zaznaczył, iż przed wydaniem decyzji organ powiatowy pouczył strony o ich prawach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a skarżący M. K. na żadnym etapie postępowania nie przedstawił kontrdowodu w celu podważenia okoliczności wynikających z ww. materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż postępowanie powinno toczyć się w trybie naprawczym, przewidzianym w art. 50-51 Prawa budowlanego, albowiem choć wykonane prace budowlane wymagały uzyskania decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę (której to inwestor nie posiada), to jednak zrealizowano je w oparciu o zgłoszenie przyjęte bez sprzeciwu i zgodnie z tym zgłoszeniem.
Materiał dowodowy nie wskazuje na to, aby inwestor wykroczył poza zakres tego zgłoszenia, tj. aby wykonał nowy komin od podstaw. Wobec stanowiska NSA, zawartego w wyroku z dnia 21 kwietnia 2015r., nie można w takiej sytuacji zarzucić inwestorowi działania w warunkach samowoli budowlanej i zastosować trybu uregulowanego w art. 48 ww. ustawy. Odnośnie zarzutów skargi Sąd wskazał, iż czyniąc ustalenia we wskazanym zakresie organy nadzoru budowlanego zmierzały do ustalenia legalności wykonanych robót budowlanych. Nieuzasadnione jest więc stanowisko skarżącego, że organy nie prowadziły postępowania w tym zakresie, a zajęły się wyłącznie kwestią prawidłowości wykonania komina. Zakres postępowania w niniejszej sprawie potwierdzają w szczególności uzasadnienia decyzji organów obu instancji.
W ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo uznały, iż wobec zgromadzonych w tej sprawie dowodów, w szczególności: w postaci opinii mistrza kominiarskiego oraz oceny stanu technicznego sporządzonej przez K. D., brak jest podstaw do dalszego kontynuowania postępowania, nadto – wydania decyzji merytorycznej w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Taki jest cel postępowania naprawczego z art. 50-51 Prawa budowlanego, niemniej w sytuacji, gdy z dowodów zgromadzonych nie wynika potrzeba nakładania jakichkolwiek obowiązków, tj. dalszej ingerencji organu, rozstrzygnięcie merytoryczne staje się zbędne i właściwym jest zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. Powołując się na wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 519/15, Sąd wskazał, że wydanie decyzji merytorycznej o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, czy też decyzji o umorzeniu postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a., prowadzi w istocie do identycznego pod względem formalnym i prawnym skutku wykonanych robót, "gdyż uzyskują one status legalnych, czy to ze względu na brak możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego (umorzenie postępowania), czy to poprzez wydanie decyzji stwierdzającej brak możliwości wydania nakazu wykonania czynności lub robót.
Skargą kasacyjną M. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe uznanie, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ww. przepisów, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do oddalenia skargi na wadliwe rozstrzygnięcie, zamiast do jej uwzględnienia;
- 2) art. 153 i art. 170 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wiążących wskazówek co do dalszego sposobu prowadzenia postępowania wyrażonych w wiążących wyrokach WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 25/13 i NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2228/13, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do oddalenia skargi na wadliwe rozstrzygnięcie, zamiast do jej uwzględnienia;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez pominięcie stanowiska skarżącego wyrażanego w pismach procesowych z dnia 21 października 2011 r., z dnia 1 grudnia 2011 r., z dnia 5 kwietnia 2012 r. i z dnia 5 października 2012 r., iż przedmiotowy komin został wybudowany jako nowy, gdyż wcześniej nie istniał, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (w tym dokumentacja fotograficzna), który nie został oceniony ani przez organy nadzory budowlanego, nie też przez Sąd administracyjny;
- 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy nadzoru budowlanego z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Sąd dokonał całkowicie błędnego ustalenia, iż w spawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a., w oparciu o wadliwą ocenę, iż organy nadzoru budowlanego, prowadząc ponownie postępowanie po wskazanych wyrokach, uzupełniły w zakresie koniecznym postępowanie dowodowe. Nadto w uzasadnieniu decyzji organów nadzoru budowlanego brak jest wskazania przyczyn, dla których organy odmówiły dowodom zgłoszonym przez skarżącego wiarygodności i mocy dowodowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Nieusprawiedliwiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 i art. 170 p.p.s.a.
Przypomnieć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2228/13 jednoznacznie wskazał, że dla przesądzenia prawidłowości zastosowania określonego trybu przewidzianego w przepisach art. 48 i 50 w zw. z art. 51 Prawa budowlanego muszą być wyjaśnione istotne okoliczności, a mianowicie: jakie roboty zostały zgłoszone i jakie rzeczywiście zostały zrealizowane, czy inwestor zrealizował roboty, które wprawdzie wymagały pozwolenia na budowę, ale objęte były zakresem dokonanego zgłoszenia, czy też zrealizował inwestycję, która wymagała pozwolenia na budowę i dodatkowo jeszcze inwestor przekroczył zakres dokonanego zgłoszenia, wprowadzając organ w błąd co do rodzaju robót. Kwestie te wymagają zbadania w każdym konkretnym przypadku rozpatrywania sprawy realizacji robót wymagających pozwolenia na budowę na podstawie zgłoszenia, co do którego właściwy organ nie wniósł sprzeciwu stosownie do wymogu określonego w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.
NSA stwierdził, że konieczne jest ustalenie czy inwestor rzeczywiście wykonał roboty objęte zgłoszeniem, czyli "remont i odbudowę" komina w miejscu, w którym taki obiekt wcześniej istniał, czy tak jak podnosił w toku postępowania skarżący wybudował komin w miejscu, w którym taki obiekt w ogóle wcześniej nie istniał. Wyjaśnienia wymaga także, czy na podstawie dokonanego zgłoszenia inwestor wyłącznie wyremontował i "odtworzył" komin, czy też realizacja tego obiektu stanowiła jedynie część inwestycji o szerszym zakresie polegającej na przebudowie instalacji centralnego ogrzewania. NSA zaznaczył, że ustalenia te są niezbędne dla prawidłowego zakwalifikowania robót budowlanych i oceny jaki tryb postępowania określony w przepisach Prawa budowlanego winien być zastosowany przez organ.
Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ ponownie rozpatrując sprawę zastosował się w pełni do wytycznych zawartych w powołanym wyżej wyroku NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2228/13. Za prawidłowością takiego stanowiska przemawia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji. W niniejszym postępowaniu przed wydaniem decyzji ustalono wszystkie istotne okoliczności niezbędne do oceny zrealizowanych przez inwestora robót budowlanych i rozważenia stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.
Organy ustaliły, iż komin zlokalizowany jest w wyodrębnionym pomieszczeniu kotłowni usytuowanej na działce inwestora. Zeznania wykonawców robót budowlanych J. S. i M. K. pozwalały na przyjęcie ustalenia, że w pomieszczeniu budynku – kotłowni (które także dzisiaj spełnia tę funkcję) komin istniał, kończył się pod stropodachem i był nieużywany, a konieczność przywrócenia mu funkcji powstała po podziale nieruchomości. Z uwagi na stan techniczny tego komina i jego konstrukcji konieczne było odtworzenie fundamentów – płyty oraz odbudowanie trzonu komina. Także ocena stanu technicznego, sporządzona przez kierownika budowy K. D. potwierdza, że komin został wybudowany zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, normami i sztuką budowlaną, a stan komina jest bardzo dobry. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że oprócz prac związanych z remontem i odbudową istniejącego wcześniej w tym miejscu komina nie były prowadzone inne prace związane z instalacją c. o. Nadto inwestor przedłożył opinię z dnia 6 października 2015 r. Mistrza Kominiarskiego G. G., że konstrukcja kominowa z przewodem kominowym dymowym i podłączonym do niego paleniskiem nadaje się do eksploatacji.
W tych okolicznościach sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż postępowanie powinno toczyć się w trybie naprawczym, unormowanym w art. 50-51 Prawa budowlanego, gdyż chociaż wykonane prace budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, to zrealizowano je w oparciu o zgłoszenie przyjęte bez sprzeciwu i zgodnie z tym zgłoszeniem - inwestor nie wykroczył poza zakres tego zgłoszenia i nie wykonał nowego komina od podstaw.
A zatem, organy rozważyły zakres dokonanego przez inwestora zgłoszenia, zakres wykonanych robót budowlanych oraz to, czy był to przypadek obejścia prawa. Organy ustaliły, że zgłoszenie obejmowało remont i odbudowę komina, co potwierdza treść znajdującego się w aktach sprawy zgłoszenia. Organy na podstawie przeprowadzonych dowodów ustaliły też, że inwestor wykonał roboty budowlane nie wykraczające poza dokonane zgłoszenie, co oznacza, że w niniejszej sprawie nie doszło do obejścia prawa.
Z powyższych względów nieusprawiedliwione są także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się również zarzucanego mu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Podkreślić należy, iż jak stanowi art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Podstawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami.
Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 p.p.s.a.), a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznaje sprawę na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Skoro Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. I tak też w niniejszej sprawie uczynił Sąd pierwszej instancji. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy bowiem rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu i przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.
Sąd pierwszej instancji nie ustala stanu faktycznego sprawy, a ocenia prawidłowość jego wyjaśnienia i ustalenia przez organy administracji publicznej. Nie oznacza to jednak, że Sąd pierwszej instancji nie może podzielić stanowiska organu co do oceny tego materiału dowodowego. Okoliczność, iż Sąd akceptuje ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny sprawy i podjęte rozstrzygnięcie nie oznacza automatycznie, że dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów procedury sądowoadministracyjnej.
Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący upatruje w tym, iż stan faktyczny sprawy został przedstawiony sprzecznie ze stanowiskiem skarżącego, wyrażonym w pismach, iż przedmiotowy komin został wybudowany jako nowy. Z uwagi na powyższy zarzut podnieść należy, iż stan faktyczny sprawy ustalany jest w oparciu o materiał dowodowy, w tym zeznania świadków. Strony postępowania wyrażają swoje stanowisko w sprawie, lecz nie oznacza to, że organy są związane stanowiskiem stron, oświadczeniami stron. Z reguły stanowiska stron postępowania są ze sobą sprzeczne – jak w niniejszej sprawie. Organy administracji ustalając stan sprawy winny opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w danej sprawie i tak też postąpiły organy w niniejszej sprawie dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego - stosownie do art. 80 k.p.a.(swobodna ocena dowodów) - i oceniając dowody we wzajemnej ich łączności.
Jednocześnie organy nie przekroczyły granic swobodnej oceny materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, rację ma Sąd pierwszej instancji, że ustalenie przez organy stanu faktycznego w niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń i nie można dopatrzyć się w działaniu organów naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy został należycie zgromadzony, a jego ocena nie nosi cech oceny dowolnej.
Sąd pierwszej instancji wywiązał się w sposób dostateczny z obowiązku sporządzenia formalnie i konstrukcyjnie prawidłowego uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji ocenił wnikliwie postępowanie przeprowadzone przed organami obu instancji i wypowiedział się w zakresie podniesionych przez skarżącego zarzutów. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wypowiedział się we wszystkich kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odwołując się do materiału dowodowego sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w tym zakresie opiera się na konkretnych danych.
Sąd przedstawił także stanowisko prezentowane przez skarżącego. Okoliczność, że Sąd nie przytoczył wszystkich pism skarżącego i stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżącego nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.
Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.