Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2006r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2006r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. zawieszające postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego gospodarczego wraz z przyłączem elektroenergetycznym i wodociągowym oraz budowie tymczasowego szczelnego zbiornika na nieczystości płynne na terenie działki nr ew. 98/2 położonej we wsi O., gmina K., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd nie podzielił stanowiska organu, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Organ wskazał, że skoro ustawa z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167 poz. 1399 ze zm.) zwana dalej "ustawą" w art. 38 ust. 2 nakłada na gminy uzdrowiskowe (a taką w ocenie organu jest gmina K.) obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu gminy uzdrowiskowej) to postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podlega obligatoryjnie zawieszeniu.
Tymczasem zaskarżonym orzeczeniu Sąd I instancji wywiódł, że skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął dnia 22 grudnia 2004r, czyli przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 2 października 2005r.) to jej przepisy nie mogą mieć w tej sprawie zastosowania. Stosownie bowiem do treści jej art. 61 ust. 2 do postępowań, o których mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy wszczętych, a nie zakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie powinny więc znaleźć przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym - Dz. U. Nr 23, poz. 150 ze zm.), a ta nie nakłada na gminy uzdrowiskowe obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tych względów organ błędnie 1 zastosował w rozpoznawanej sprawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładający na organ obowiązek zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanych na obszarach, co do których istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd I instancji dokonując w zaskarżonym orzeczeniu wykładni art. 61 ust. 2 ustawy uznał, że nie może się on odnosić jedynie do postępowań o wydzielenie w obszarze uzdrowiska stref ochronnych, o których mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy, skoro tak obecnie, jak i przed jej wejściem w życie brak było podstaw prawnych do prowadzenia w tym względzie jakiegokolwiek postępowania. W ocenie Sądu przepis art. 61 ust 2 ustawy dotyczy postępowań w sprawach, które rozstrzygane są po przeprowadzeniu stosownych postępowań, a wymienione zostały w art. 38 ust. 1 jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych. Skoro bowiem w art. 38 ust. 1 ustawy wskazano, jakich czynności zabrania się w poszczególnych strefach ochronnych, w tym lokalizacji różnorodnych obiektów, natomiast lokalizacja tych obiektów ustalana jest obecnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w jednej z dwóch rodzajów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanych w ustawowo określonych postępowaniach, to użyte w art. 61 ust. 2 sformułowanie "do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1" należy odnieść do spraw wyliczonych w art. 38 ust. 1 jako zabronione w poszczególnych strefach ochronnych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie zarzucając mu na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." naruszenie prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy może być prowadzone pomimo zaistnienia przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania.
Stosownie do argumentacji podnoszonej w skardze kasacyjnej określony w art. 38 ust. 2 ustawy obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, która we właściwym trybie uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, powstał z dniem wejścia w życie ustawy i objął wszystkie postępowania nie zakończone do tej daty wydaniem decyzji ostatecznej. Zdaniem organu brak jest podstaw do uznania, że obowiązek ten może podlegać częściowemu wyłączeniu na podstawie art. 61 ust. 2 ustawy. Dla uzasadnienia powyższego organ podniósł, że art. 61 ust. 2 ustawy wyraźnie stwierdza, że "przepisy dotychczasowe" stosuje się do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 38 ust. 1 tej ustawy, a więc powołany przepis przejściowy nie ma zastosowania do procedury pianistycznej, o której mowa w jej art. 38 ust.
2. Z tych względów ostatni z wymienionych przepisów wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, co skutkuje obligatoryjnym zawieszeniem postępowań prowadzonych w tym zakresie. Nadto organ wskazał, że brak konieczności zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy na terenie wchodzącym w skład obszaru podlegającego obowiązkowi określonemu w art. 38 ust. 2 ustawy wyłączyłby de facto część obszaru spod wspomnianego obowiązku, doprowadzając do tego, że część obszaru gminy mogłaby zostać objęta jedynie ustaleniami zawartymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a w dalszej perspektywie - skutkować ograniczeniem wyłącznych kompetencji planistycznych rady gminy. Nawet gdyby ten argument okazał się nietrafny to - w ocenie organu - dalsze prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy mogłoby okazać się o tyle bezcelowe, że wydana w jego wyniku decyzja i tak podlegałaby uchyleniu w przypadku, gdy jej ustalenia byłyby odmienne od ustaleń uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy (...), stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji.
Wskazując na powyższe wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi jako bezpodstawnej, względnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Nie ma usprawiedliwionej podstawy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy może być prowadzone pomimo zaistnienia przesłanki jego obligatoryjnego zawieszenia. Zauważyć bowiem należy, że Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu nie dokonywał wykładni, czyli interpretacji treści przepisów powołanych w zarzucie skargi kasacyjnej, a jedynie je cytował uznając, że nie znajdują zastosowania w sprawie. Z tej przyczyny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut błędnej interpretacji normy prawnej wynikającej z powołanych przepisów jest nieuzasadniony.
W zaskarżonym orzeczeniu Sąd I instancji dokonał natomiast wykładni art. 61 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy i zgodnie z jej ustaleniami słusznie uznał, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest objęte przepisem art. 38 ust. 1 ustawy. Ostatni z wymienionych przepisów dla poszczególnych stref ochronnych uzdrowiska przewiduje określone rygory ich zagospodarowania wprowadzając liczne ograniczenia dotyczące dopuszczalności realizacji obiektów budowlanych o określonym charakterze. Skoro przepis ten (art. 38 ust. 1 ustawy) formułuje zasady lokalizacji określonych obiektów budowlanych, która ustalana jest m. in. w decyzji o warunkach zabudowy, to postępowanie w tej sprawie należy niewątpliwie zaliczyć do objętego art. 61 ust. 2 ustawy "postępowania w sprawie, o której mowa w art. 38 ust. 1". Teza ta jest tym bardziej uzasadniona, że tak obecnie, jak i przed dniem wejścia w życie ustawy nie istniały podstawy prawne do prowadzenia jakichkolwiek postępowań dotyczących wydzielania stref ochronnych.
Jeśli zaś art. 61 ust. 2 ustawy przewiduje, że do postępowań, o których mowa w art. 38 ust. 1 ustawy wszczętych, a nie zakończonych przed dniem jej wejścia w życie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe, to do rozpoznania powołanej sprawy z wniosku o ustalenie warunków zabudowy zastosowanie znajdą przepisy wymienionej wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym, które nie nakładały obowiązku sporządzenia przez gminę uzdrowiskową miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakładającego na organ obowiązek zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanych na obszarach, co do których istnieje obowiązek sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego.
Przy prawidłowo dokonanej wykładni przepisu art. 61 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadne.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.