Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1806/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi K[...] (dalej: Skarżącego) na postanowienie Wojewody M[...] z dnia 26 [...] 2013 r., nr 164/13, w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji, skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: decyzją z 6 [...]2010 r. Nr 2[...] Prezydent [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku biurowego z częścią usługową, z parkingiem podziemnym i nadziemnym z elementami zagospodarowania terenu na działkach nr ewid. 88 i 90 z obrębu 1-10-74 przy ul. P[...] w W[...] Wnioskiem z dnia 27 listopada 2012 r. Skarżący zwrócił się o wznowienie postępowania zakończonego opisaną decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem z dnia 12 [...] 2013 r. Nr 1[...] Prezydent [...]odmówił wstrzymania wykonania decyzji, a Wojewoda rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy. Powołując art. 152 § 1 K.p.a. wskazał, że podstawą wstrzymania wykonania decyzji jest istnienie prawdopodobieństwa jej uchylenia, gdy na podstawie akt sprawy organ wstępnie jest przekonany o konieczności jej uchylenia.
Skarżący domagając się wznowienia postępowania o pozwolenie na budowę powoływał się na błąd w ocenie zakresu oddziaływania inwestycji. Na podstawie akt sprawy organ stwierdził, że projektowany budynek biurowy z częścią usługową oraz parkingami podziemnym i nadziemnym z elementami zagospodarowania terenu, ma wysokość ok. 17 m i jest oddalony od istniejącego budynku na działce nr ewid. 14/11 z obrębu 1-10-74, stanowiącej własność Skarżącego, o ok. 19 m. Z analizy nasłonecznienia i przesłaniania budynków sąsiadujących wynika, że czas nasłonecznienia w dniach równonocy pokoi mieszkalnych (a w mieszkaniach wielopokojowych co najmniej do jednego pokoju) jest zapewniony. Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi w budynku zlokalizowanym na działce o nr 14/11, nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy § 12, § 19, § 23 i § 36 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do Skarżącego (§ 29 ww. rozporządzenia), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 rozporządzenia) usytuowanego na nim obiektu, jak również nie pozbawia powyższej nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów, nie niesie za sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (§ 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposób sprawdzania dotrzymywania tych poziomów – Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Na tej podstawie Wojewoda M[...] stwierdził, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działki Skarżącego, co pozwala na uznanie braku naruszenia chronionych interesów, o jakich mowa w art. 5 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej: Prawo budowlane).
Odnosząc się do wskazanej we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. organ podał, że Skarżący nie przedłożył dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu, potwierdzającego, że dowody w sprawie, na podstawie których wydano ostateczną decyzję, były sfałszowane.
W skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, którym zarzucił naruszenie:
- - art. 152 § 1 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do przesłanek wstrzymania wykonania decyzji Nr 2[...] z 6 [...]2010 r.,
- - art. 6, art. 8 i art. 10 K.p.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez jednostronną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, pominięcie wszystkich pism Skarżącego, w szczególności brak analizy miejsc parkingowych, których jest zbyt mało a co będzie niekorzystnie oddziaływać na nieruchomość Skarżącego,
- - art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. poprzez brak jednoznacznego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, gdyż z jego treści nie wynika podstawa odmowy uwzględnienia zażalenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M[...] wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji służy ochronie strony przed możliwymi negatywnymi konsekwencjami, jakie może ponieść na skutek dalszego wykonywania decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnych wymaga, aby użyte w przepisie sformułowanie "prawdopodobieństwo" było traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych okoliczności sprawy. Zbyt szybkie i niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami, na istnienie przesłanek wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej, skorzystanie z instytucji wstrzymania decyzji, stanowić może naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. WSA podkreślił, że samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie może przesądzić o konieczności uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (a tak jest w tym przypadku), ustalenie interesu prawnego podmiotu wnoszącego ten wniosek (w przypadkach wątpliwych, nieoczywistych), odbywa się w kolejnej fazie tego postępowania nadzwyczajnego, tj. w fazie rozpoznawczej, po wydaniu postanowienia o wznowieniu.
Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w oparciu o art. 149 § 1 K.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej i nie może w związku z tym wpłynąć na zastosowanie instytucji przewidzianej w ww. art. 152 K.p.a. Orzekając na podstawie art. 152 K.p.a. organ mógł skoncentrować się jedynie na wskazanych we wniosku o wznowienie przesłankach wznowienia (i odstąpić od innych kwestii podnoszonych przez Skarżącego, a dotyczących już bezpośrednio zatwierdzonego projektu budowlanego i prawidłowości decyzji ostatecznej). W przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i wskazuje, że nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, wstępna ocena organu polega na ustaleniu, na podstawie materiału dowodowego, czy osoba ta posiada interes prawny. Ustalenie interesu prawnego osoby w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę musi uwzględniać regulację szczególną, jaką jest przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
W świetle powyższego Wojewoda badając, czy zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, miał pełne podstawy ku temu, aby zająć się przymiotem strony wnioskodawcy. Ustalając wstępnie, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działki Skarżącego o nr 14/11 mógł przyjąć, iż nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 152 K.p.a. Wobec tego dokonana przez organ wstępna ocena, na potrzeby ustalenia interesu prawnego Skarżącego, jest prawidłowa. Uwzględnia elementy projektowanej inwestycji (wynikające z zatwierdzonego projektu budowlanego) i przepisy prawa materialnego, które w tym kontekście mogły odgrywać jakiekolwiek znaczenie prawne. Wojewoda wziął pod uwagę usytuowanie inwestycji i jej charakter, a także takie jej elementy jak parkingi, pojemniki na odpady stałe, wysokość, sposób skomunikowania z drogą publiczną oraz odległość inwestycji od zabudowanej działki Skarżącego.
Skarżący tych ustaleń nie podważył, nie wyjaśnił również w związku z jakim, konkretnym przepisem prawa wiąże swój udział w postępowaniu. Sąd zgodził się również z organem, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie powołanej przesłanki wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Skarżący nie przedłożył dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego, że dowody, na podstawie których oparto się, wydając decyzję ostateczną, okazały się fałszywe. Za nieuzasadnione uznał również zarzuty naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a.
W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku uznania, że nie nastąpiło naruszenie procedury, o uchylenie w całości postanowienia Wojewody M[...] z 26 czerwca 2013 r. nr 1[...] oraz poprzedzającego je postanowienia z 12 [...] 2013 r. nr 1[...], przekazanie sprawy organowi I instancji w celu ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię zmierzającą do zawężającej interpretacji obszaru oddziaływania obiektu, z pominięciem ograniczeń wynikających z przepisów prawa,
- 2. art. 152 § 1 K.p.a. poprzez błędną wykładnię wskazującą, że w sprawie nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę mimo wskazanych okoliczności sprawy, w tym wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 6 [...] 2010 r. w sprawie nr 2[...],
- 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 K.p.a. w kontekście art. 152 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie procedury, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy m.in. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do stanu faktycznego sprawy, a także pomięcie zarzutów Skarżącego wynikających z przepisów okołobudowlanych.
W uzasadnieniu wskazano, że WSA, jako przyczynę oddalenia skargi, wskazał brak interesu prawnego po stronie Skarżącego wobec faktu, że działka o nr 14/11 nie znajdowała się w obszarze oddziaływania, określonym przez organ I instancji. Teza ta jest niezrozumiała w kontekście postanowienia Prezydenta [...] nr 2[...] z 17 [...] 2013 r. o wznowieniu postępowania. Powołując art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego naprowadzono, że ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma decydujące znaczenie, przy czym obszar ten ma zostać tak określony, by zapewnić poszanowanie, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (zob. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W sprawie najistotniejsze były następujące zagadnienia: komunikacja, miejsca parkingowe, a także kwestie związane z hałasem, oraz elementami przyrodniczymi i wodami opadowymi.
W ocenie Skarżącego kasacyjnie projektowany budynek biurowy burzy ład w okolicy i konieczne jest zbadanie podstawowego standardu istotnego dla mieszkańców najbliższej okolicy. Nie sposób uznać, że nowy wielkogabarytowy budynek nie ma innego wpływu na okolicę, niż tylko kwestia doświetlenia. W zakresie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji podkreślono, że na tym etapie powinno nastąpić konkretne odniesienie się do podniesionych zarzutów. Skarżący nie kwestionował nasłonecznienia, odległości od śmietników i wentylatorów oraz kwestii ppoż. Podnosił natomiast inne okoliczności, które oddziałują na jego nieruchomość, a które zostały przez organ pominięte, w tym dotyczące braku zachowania dostępu do drogi publicznej dla działek nr ew. 88 i 90. Potwierdzenie przez organ, że decyzja na budowę nr 1[...] nie wygasła nie jest wystarczające w związku z wywiązaniem się Inwestora z obowiązku wybudowania drogi dojazdowej do ulicy Pileckiego.
Sprawdzeniu podlegać powinno, czy dostęp do drogi publicznej zapewniony jest, chociażby pośrednio, poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych. Fakt posiadania tytułu prawnego do nieruchomości ustalany jest przez organy administracji na podstawie oświadczenia inwestora, składanego pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jeżeli pojawią się w tym zakresie wątpliwości, właściwy do wydania pozwolenia organ, ma obowiązek zbadać to oświadczenie i zweryfikować, czy rzeczywiście wnioskodawca dysponuje tytułem prawnym do nieruchomości. Wydanie pozwolenia na budowę bez wykazanego prawa do dysponowania nieruchomością, co do zasady skutkuje nieważnością decyzji. Dla spełnienia warunku punkt 5 z wydanej decyzji Nr 2[...] tj. "przed przystąpieniem do użytkowania budynku wykonać drogę dojazdową do ul. P[...]" wnioskuje się o sprawdzenie tytułu prawnego do nieruchomości przeznaczonych pod drogę dojazdową.
Nie wywiązanie się inwestora z warunku punkt 5 wydanej decyzji wiązało się będzie ze zmianą organizacji ruchu i ze zwiększeniem intensywności ruchu bezpośrednio przy nieruchomości Skarżącego. Wskazano również, że nieznane jest stanowisko organu w sprawie nieposiadania przez inwestora decyzji na budowę zjazdu. Brak jest także analizy akustycznej, która określałaby, że projektowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska, a przenikający do środowiska hałas nie przekroczy dopuszczalnych standardów akustycznych w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego § 11.2 pkt.10 (D.U. z 2003 Nr 120, poz.1133 ze zm.).
Skarżący kasacyjnie wskazał także na niezgodność z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, co do kontynuacji rozwiązań przyrodniczych oraz zwrócił uwagę, że w projekcie nie realizuje się, w liniach rozgraniczających ulicy H[...], kontynuacji rozwiązań przyrodniczych w formie szpalerów drzew i krzewów o szerokości min. 10 m prowadzących w kierunku Jez. I[...]. Ponadto w dokumentacji brak jest zgody właściciela Potoku S[...] na odprowadzenie dodatkowych ilości wód opadowych. O uzyskaniu takiej zgody jest mowa w piśmie MPWiK, warunki zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków nr T[...]z dnia 14 [...] 2009 r. Wobec braku odniesienia się do postawionych zarzutów nie można uznać, że zostało oszacowane prawdopodobieństwo uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. Końcowo w uzasadnieniu powołano wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, w którym Sąd stwierdził, że przy wykładni art. 141 § 4 P.p.s.a. należy uwzględnić art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, który ustanawia prawo każdego do rozpatrzenia jego sprawy przez sąd.
Oznacza to, że w uzasadnieniu wyroku sąd ma obowiązek przedstawić nie tylko zarzuty zawarte w skardze, ale także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, obejmuje to także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego. Podsumowując, Skarżący kasacyjnie podkreślił, że ma status strony, gdyż jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania nowej inwestycji. Wskazane zastrzeżenia do decyzji o pozwoleniu na budowę mają istotny charakter i pozwalają na uwzględnienie wniosku o wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Prezydenta m.st. Warszawy z 6 lipca 2010 r. nr 212/D/10.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a., jednakże formułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią pochodną zarzutu naruszenia prawa materialnego, wobec czego ocena zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego determinowała ocenę zarzutów procesowych.
W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wskazano na naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 tej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię zmierzającą do zawężającej interpretacji obszaru oddziaływania obiektu, z pominięciem ograniczeń wynikających z przepisów prawa. W uzasadnieniu natomiast naprowadzono, że najistotniejsze były zagadnienia dotyczące komunikacji oraz miejsc parkingowych, a także kwestie związane z hałasem oraz elementami przyrodniczymi i wodami opadowymi. Wskazano również, że projektowany budynek burzy ład w okolicy i konieczne jest zbadanie podstawowego standardu istotnego dla mieszkańców najbliższej okolicy, bowiem nie sposób uznać, że wielkogabarytowy budynek nie ma innego wpływu na okolicę, niż tylko kwestia doświetlenia.
Nie ulega wątpliwości, że ustalenie interesu prawnego osoby w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę zasadza się na przepisie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zatem przy wniosku o wznowienie postępowania z podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., logicznym było w pierwszej kolejności badanie przymiotu wnioskodawcy, jako strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 6 lipca 2010 r. Nr 2[...] o zatwierdzeniu projektu budowanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku biurowego z częścią usługową, z parkingiem podziemnym i nadziemnym z elementami zagospodarowania terenu na działkach nr 88 i 90 z obrębu 1-10-74, przy ul. P[...] w W[...]. Dopiero bowiem pozytywne ustalenie, że działka Skarżącego kasacyjnie znajduje się w obszarze odziaływania tej inwestycji, stanowiłoby podstawę do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Badając tę zasadniczą kwestię organy poczyniły wstępne ustalenia, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działki skarżącego. W postępowaniu przed Sądem ustalenia te nie zostały skutecznie podważone, gdyż w skardze nie wskazano przepisu prawa, który pozwalałby na objęcie działki nr 14/11 należącej do wnoszącego podanie o wznowienie postępowania obszarem oddziaływania, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Zaznaczyć też należy, że skarga kasacyjna również nie wskazuje przepisu prawa, który dawałby podstawę do ustalenia, że przedmiotowa inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr 14/11.
Wobec tego WSA dokonał prawidłowej wykładni prawa materialnego i zasadnie zaaprobował ustalenia organów, że działka Skarżącego kasacyjnie nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, przy czym dotyczy to również zamierzenia obejmującego parkingi, pojemniki na odpady, jak również kwestie związane z komunikacją. Oznacza to, że zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony.
Konsekwencją nieskuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego jest to, że nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W odniesieniu do przepisu art. 152 § 1 K.p.a. przypomnieć należy, że wstrzymanie wykonania decyzji następuje w przypadku, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Nie ulega żadnej wątpliwości, że prawdopodobieństwo to oceniane jest w oparciu o wstępną analizę materiału sprawy i przekonaniu, że uchylenie jest prawdopodobne. W rozpoznawanej sprawie, uwzględniając dokonaną analizę materiału, prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie wystąpiło, gdyż ustalenia dotyczące obszaru oddziaływania obiektu nie pozwoliły na objęcie działki nr 14/11 tym obszarem. Zatem te właśnie okoliczności sprawy przesądziły o braku wystąpienia przesłanki wstrzymania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też nie można mówić o naruszeniu art. 152 § 1 K.p.a.
Jeśli chodzi natomiast o naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7 w zw. z art. 77, art. 8 K.p.a. w kontekście art. 152 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie procedury, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy m.in. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do stanu faktycznego sprawy to Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że o naruszeniu przepisów tych nie może być mowy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada bowiem wzorcowi ustawowemu a wyrok poddaje się kontroli instancyjnej.
Z kolei przepisy procesowe, właśnie w kontekście zastosowania art. 152 § 1 K.p.a., nie zostały naruszone, gdyż w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie bada się merytorycznie zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego oraz konieczności ewentualnego jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Należy to bowiem do rozstrzygnięcia kończącego wznowione postępowanie (zob. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2353/10, LEX nr 1138150: podobnie wyrok NSA z 18 lutego 2014 r., II OSK 2227/12, LEX nr 1450903).
Natomiast wydając postanowienie na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., właściwy organ winien wziąć pod uwagę jedynie wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Jak już wyżej wskazano, analiza materiału dowodowego na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę nie wskazała. Prowadzi to do wniosku, że zarzut naruszenia powyższych przepisów jest nieusprawiedliwiony.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
- - ---------------------- 1