Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia 29 maja 2006r. w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd ustalił, że skarga została wniesiona przez radcę prawnego ustanowionego w sprawie, który tytułem uiszczenia wpisu załączył do skargi znaki opłaty sądowej w kwocie 100 zł. Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, skoro zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu, zaś stosownie do regulacji art. 221 ustawy pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
M. R. wniósł skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 221 ustawy w związku z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem" polegające na błędnym przyjęciu, iż (cyt.) "w niniejszej sprawie zachodzi obowiązek dokonania opłaty stałej". W § 2 rozporządzenia nie ma bowiem mowy o stałej opłacie w sprawie dotyczącej ochrony gruntów rolnych, czy też wyłączenia gruntów spod produkcji rolnej. Zdaniem strony skarżącej przedmiotem sprawy jest należność pieniężna, której dotyczy regulacja art. § 1 rozporządzenia. Z powyższego wnoszący skargę kasacyjną wywodzi, że ponieważ skarga podlegała wpisowi stosunkowemu Sąd I instancji winien wezwać wnoszącego skargę pełnomocnika do dokonania stosownej opłaty skargi, a znaki opłaty sądowej zwrócić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie skargę wniesiono na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] maja 2006r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty R. odmawiającą uchylenia (w trybie art. 154 k.p.a.) ostatecznej decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] kwietnia 1991r., znak [...] wyłączającej grunty z produkcji rolnej oraz ustalającej wysokość należności i opłat rocznych z tego tytułu, a zatem obejmowała rozstrzygnięcie organu administracji wydane z wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 lub 155 k.p.a. Tymczasem na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Nieuprawnione jest więc twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że skarga podlegała wpisowi stosunkowemu, a wnoszący ją profesjonalny pełnomocnik winien zostać wezwany przez Sąd do uiszczenia wpisu.
Stosownie bowiem do regulacji art. 221 ustawy, prawidłowo powołanej w zaskarżonym orzeczeniu – pisma wnoszone przez radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Słusznie zatem Sąd I instancji orzekł o odrzuceniu skargi, od której profesjonalny pełnomocnik przy jej wnoszeniu nie uiścił należnego wpisu stałego. Pogląd ten pozostaje aktualny także wobec faktu, że pełnomocnik załączył do skargi znaki opłaty sądowej o wartości 100 zł, skoro zgodnie z brzmieniem art. 219 § 2 ustawy opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu. Wobec tego sposób uiszczenia opłaty, a także jej wysokość należy uznać za nieodpowiednie.
Prawdziwe jest zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie, że Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu nie wskazał wysokości w jakiej winien zostać uiszczony wpis od skargi. Fakt ten nie zmienia jednak oceny o zgodności z prawem tego postanowienia, skoro Sąd w sposób prawidłowy ustalił, że skarga podlega wpisowi stałemu i okoliczność ta była wystarczająca dla uznania, że w sprawie będzie miał zastosowanie art. 221 ustawy.
Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.