Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 maja 2010 r., sygn. V SA/Wa 1862/09 oddalił skargę S. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżąca wniosła od tego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r. podnosząc, że rozstrzygnięcie to zobowiązuje stronę do opuszczenia terytorium Polski, gdy tymczasem podejmuje ona wszelkie (prawne) działania zmierzające do zapobieżenia temu skutkowi. Skarżąca, jak wyjaśniła, nie ma możliwości powrotu do Armenii, w Polsce ma dom, rodzinę, co do której losów toczą się analogiczne postępowania w przedmiocie wydalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji następuje, gdy spełnione zostaną przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Na podstawie powołanego przepisu sąd wydaje postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy zauważyć, że następstwem wykonania decyzji o wydaleniu (art. 88 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach /Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 ze zm./) jest opuszczenie przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli skutek ten nastąpi - wbrew woli strony - przed rozpoznaniem przez sąd sprawy legalności skierowanej w stosunku do niej decyzji, cudzoziemiec, jako strona postępowania sądowego, zostaje pozbawiony jednego z zasadniczych uprawnień procesowych, tj. możliwości osobistego uczestnictwa w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub Naczelnym Sądem Administracyjnym. Udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji, która skutkuje wydaleniem (nakazaniem opuszczenia terytorium RP) cudzoziemca, stanowi o zachowaniu standardów rzetelnej procedury i urzeczywistnieniu prawa strony do sądu.
Niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sprowadza się jednakże tylko do zagadnienia procesowego, wyrażającego się w potrzebie zagwarantowania stronie skarżącej możności obrony swych praw przez sądem. Nie można bowiem tracić z pola widzenia również tego, że wadliwa ocena Sądu I instancji, potwierdzająca legalność decyzji w przedmiocie wydalenia, skutkować będzie nieudzielaniem cudzoziemcowi ochrony konwencyjnej w sytuacji, gdy nie było wystarczających podstaw prawnych do odmowy objęcia go przez Państwo taką ochroną.
Przyjęta w rozpoznawanej sprawie ocena o zaistnieniu w sprawie przesłanki określonej w art. 61 § 3 pozostaje zbieżna z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z 12 lutego 2010 r. wstrzymującym wykonanie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a., upadło w wyniku wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku, niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje ocenę Sądu I instancji wyrażoną w ww. postanowieniu, przyjmując, że do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego zaskarżony akt nie powinien zostać wykonany.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.