Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1909/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r. (sygn. akt II SA/Op 27/18) oddalił skargę D. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] listopada 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowalnego w powiecie [...] (dalej ten organ administracji powoływany jest jako "PINB") wpłynęło pismo D. L. z 5 sierpnia 2016 r. informujące o tym, że na działce przy ul. [...] w W. realizowana jest przez L. N. inwestycja polegająca na przebudowie domu. W ramach tej przebudowy, inwestor wstawił okna w szczycie swojego budynku. Okna te, skierowane są w stronę granicy z sąsiednią działką, stanowiącą własność autora pisma kierowanego do PINB. Wg wnioskodawcy, wstawienie powyższych okien wpływa na ograniczenie jego prywatności jako właściciela nieruchomości sąsiedniej.

W związku z treścią przedstawionego pisma, PINB wszczął postępowanie, którego przedmiot określił jako "podejrzenie popełnienia samowoli budowlanej na nieruchomości przy ul. [...] w W.".

W dniu 12 września 2016 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny spornej nieruchomości. W trakcie tej czynności, przedłożona została przez inwestora decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) stanowiąca pozwolenia na budowę. Pozwolenie to obejmowało nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w W. wraz z adaptacją poddasza na cele mieszkaniowe. Przedłożono także inwentaryzację przedmiotowego budynku sporządzoną w 2012 r. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, PINB decyzją z dnia [...] października 2016 r. (nr [...]) umorzył prowadzone postępowanie, uznając je za bezprzedmiotowe.

Odwołanie od tej decyzji wniósł D. L., kwestionując dopuszczalność umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej ten organ administracji powoływany jest jako "OWINB") decyzją z [...] grudnia 2016 r. (nr [...]) uchylił objętą odwołaniem decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uznał, że PINB nie wyjaśnił kwestii legalności wykonania spornych otworów okiennych w ścianie szczytowej rozbudowywanego budynku.

W dniu 25 stycznia 2017 r. PINB przesłuchał inwestora rozbudowy L. N., który wskazał, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] od około 2010/2011 r., przy czym pod tym adresem mieszka od urodzenia (od 1979 r.). Oświadczył, iż przedmiotowe okna szczytowe zawsze były tej wielkości, co aktualnie. Na dowód powyższego przedłożył dokumentację fotograficzną. Świadkowie przesłuchiwani w sprawie (D. S., M. P.-C., B. F., R. G.) potwierdzili przedstawioną wyżej wersję inwestora. Szwagier D. L. - K. D. odmówił składania zeznań.

Przesłuchany w charakterze świadka J. L. (ojciec wnioskodawcy) podał, że wraz z żoną był do 16 listopada 2016 r właścicielem nieruchomości należącej aktualnie do D. L.. Jego zdaniem, okna, których dotyczy sprawa pojawiły się około 7-10 lat temu, w trakcie remontu. Zeznawał, że wcześniej w spornym budynku był stary szczyt, następnie postawiono nowy, nie było widać okien, gdyż otwory były zasłonięte płytami. Obecnie natomiast są wstawione okna. Przesłuchiwany nie dysponował fotografiami obrazującymi stan domu sprzed remontu. Dodał, że w spornej ścianie szczytowej było okno podwójne na górze, takie jak w budynku, w którym mieszka. Zaznaczył też, iż płot pomiędzy nieruchomościami przy ul. [...] i [...] przebiega wzdłuż granicy działki. Oświadczył, że nie wie czy wcześniej tam, gdzie było małe okno, znajdowała się część mieszkalna czy strych. Stwierdził jednak, że oceniany budynek i dom wnioskodawcy są podobne do siebie i są to budynki przedwojenne. Obecnie, na dole obiektu rozbudowywanego istnieją dwa okna, od łazienki i od pokoju. Okna na górze były - przez około 7 lat przed wstawieniem obecnych okien - zasłonięte dyktą.

Ponowne oględziny organ nadzoru budowlanego przeprowadził 22 maja 2017 r. W trakcie tej czynności stwierdził, że roboty w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w postaci nadbudowy z przebudową prowadzono w oparciu o pozwolenie na budowę Starosty [...] nr [...], z [...] kwietnia 2013 r. Organ I instancji dokonał szczegółowego opisu ustaleń, co do spornych otworów okiennych w ścianie budynku inwestora, a znajdujących się w elewacji południowo-wschodniej. Nadto, w toku postępowania, PINB uzyskał od Wójta Gminy [...] informację, że w zasobach archiwalnych urzędu brak jest dokumentacji dotyczącej budynku na działce nr [...] przy ul [...] w W. PINB decyzją z [...] września 2017 r. (nr [...]) umorzył postępowanie w sprawie samowoli budowlanej na wskazanej wyżej działce przyjmując, że to postępowanie jest bezprzedmiotowe. Wskazał, że dał wiarę zeznaniom świadków powołanych przez inwestora. Oprócz bowiem D. S., byli to sąsiedzi, a zatem osoby obce dla stron.

Natomiast świadkowie powołani przez D. L. to członkowie rodziny. Zauważył PINB, że zeznania sąsiadów mają odzwierciedlenie w inwentaryzacji budynku inwestora sporządzonej przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. Inwentaryzacja z 2012 r. wyraźnie przedstawia sporne okna, podobnie jak i archiwalna dokumentacja fotograficzna. Organ I instancji zaznaczył, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, a roboty prowadził zgodnie z przepisami.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł D. L. ponownie kwestionując dopuszczalność umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowoli budowlanej.

OWINB decyzją z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podał, że sprawa została dokładnie wyjaśniona przez PINB. Podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie przyjętego stanu faktycznego tej sprawy, tj. legalności wykonania czterech okien w budynku inwestora, znajdujących się w pobliżu granicy z działką D. L.. Odnotował organ odwoławczy, że przedmiotowy budynek nie jest usytuowany równolegle do granicy z działką sąsiednią nr [...], a ściana szczytowa znajduje się w odległości od 2,15 m do 4,18 m od granicy z tą działką. Przywołał treść decyzji Starosty Powiatu [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej inwestorowi na budowę polegającą na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z adaptacją poddasza na cele mieszkalne, zlokalizowanego przy ul. [...] w W.. Zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w aktach znajduje się zdjęcie budynku obrazujące jego stan przed wykonaną nadbudową i przebudową.

Przedstawia ono dwa okna na poziomie parteru i dwa otwory okienne (zaślepione) na poziomie piętra w ścianie zlokalizowanej w pobliżu z działką należącą obecnie do odwołującego się. W aktach znajduje się również oświadczenie B. i J. L. (właścicieli działki należącej obecnie do D. L.) z 2 kwietnia 2013 r. Wynika z tego oświadczenia, że osoby te zapoznały się z projektem nadbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego przy ul. [...] w W. i nie wnoszą do tego projektu żadnych uwag. Zdaniem organu II instancji, bezsprzecznie przedmiotowe otwory okienne istniały już w 2012 r. tj. przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę z 3 kwietnia 2013 r. Okoliczność tę potwierdzają także zeznania świadków. Organ odwoławczy zaznaczył też, że inwentaryzacja obiektu sporządzona w 2012 r. wskazywała na istnienie spornych okien (elewacja południowo-wschodnia). Podkreślił przy tym, że z uwagi na fakt, że sprawa dotyczy budynku przedwojennego i związanego z tym braku stosownej dokumentacji budowlanej, nie można jednoznacznie stwierdzić samowolnego wykonania przedmiotowych otworów okiennych.

Wobec tego organ II instancji uznał, że inwestor otworów tych nie wykonał, a ich stan pozostał niezmieniony. Analizując zeznania świadków: D. S., M. P.-C., B. F., R. G. oraz J. L. organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zeznania tych świadków nie pozwoliły na jednoznaczne ustalenie zakresu i czasu wykonanych otworów okiennych. Organ II instancji wyjaśnił, że otwory te mogły powstać w okresie późniejszym niż budowa budynku lub też, w pewnym momencie mogły zostać powiększone, ale powyższe nie może jeszcze przesądzać o ich samowolnym wykonaniu. Analiza dokumentacji przedstawionej przez właściciela obiektu pozwalała natomiast przyjąć, że przedmiotową inwestycję nie zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na opisaną wyżej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z [...] listopada 2017 r. D. L. zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 105 § 1 K.p.a. - poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania;
2. 2) art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego - poprzez jego pominięcie i brak zbadania oraz rozstrzygnięcia sprawy co do nakazania usunięcia przez inwestora stanu sprzecznego z prawem;
3. 3) § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że budynek zwrócony ścianą z otworami okiennymi może być usytuowany w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką sąsiednią, jak też poprzez uznanie, że w przypadku braku wniesienia przez rodziców skarżącego w 2013 r. uwag do projektu budowlanego, naruszenie reguł wynikających z powołanego przepisu rozporządzenia może być pominięte przy ocenie samowoli budowlanej;
4. 4) art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. - przez brak odniesienia się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania zarzutów i twierdzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazanym na wstępie wyrokiem z 6 marca 2018 r. oddalił skargę D. L.. Zwrócił m.in. uwagę, że przedmiotem postępowania było podejrzenie popełnienia samowoli budowlanej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości W.. W sprawie bezsprzecznie ustalono, że inwestor wykonał zamierzenie inwestycyjne zgodnie z uzyskaną decyzją Starosty [...] z [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę polegającego na nadbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z adaptacją poddasza na cele mieszkalne.

Ponadto – akcentował sąd I instancji – budynek inwestora jest obiektem przedwojennym. Ta zaś okoliczność powoduje, że zarzuty dotyczące bliskiego posadowienia tego obiektu względem granicy z działką sąsiednią, nie mogły w tym postępowaniu być rozważane. Kwestią sporną były natomiast otwory okienne w ścianie szczytowej, w elewacji południowo-wschodniej, od strony nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Sąd I instancji wskazywał, że żaden z słuchanych w sprawie świadków nie negował faktu istnienia przedmiotowych otworów okiennych dostrzegając zarazem, iż otwory te wcześniej były zasłonięte płytami. Świadkowie przyznali, że z uwagi na zasłonięcie otworów okiennych, nie mogli odnieść się do kształtu i wielkości tych okien. WSA w Opolu podkreślił przy tym, że zarówno dokumentacja zdjęciowa przedstawiona przez inwestora, jak i inwentaryzacja stanu technicznego budynku potwierdziły fakt istnienia w ścianie szczytowej spornych otworów.

W świetle powyższego i przy braku dokumentów budowlanych z okresu realizacji przedmiotowego budynku, w ocenie sądu I instancji organy nadzoru budowlanego zasadnie przyjęły, że przepisy Prawa budowlanego nie zostały w tej sprawie naruszone. Wbrew zarzutom skargi, organ nadzoru budowlanego podał powody odmowy dopuszczenia kolejnego dowodu ze świadka, czy też opinii biegłego. Skoro więc w kontrolowanej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne otwory zrealizowano w warunkach samowoli budowlanej, stąd równocześnie brak jest podstaw do władczej ingerencji organu nadzoru budowlanego przez nałożenie - jak tego oczekuje skarżący - obowiązku usunięcia stanu sprzecznego z prawem poprzez zamurowanie otworów, na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślał WSA w Opolu, że wbrew twierdzeniom skarżącego, z żadnego dowodu znajdującego się w aktach tej sprawy nie wynika, że miała miejsce samowola budowlana.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Opolu z 6 marca 2018 r. wniósł D. L.. W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1. 1. par. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422) w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez:
2. - uznanie, że przepisy te nie znajdują zastosowania w sprawie i brak podstaw do wdrożenia postępowania naprawczego w sytuacji, w której ustalone zostało, że przed 2013 r. otwory okienne na nieruchomości inwestora były zaślepione, co oznacza, że znaleźć winny zastosowanie przepisy wskazanego rozporządzenia i art. 51 Prawa budowlanego, gdyż o samowoli budowlanej można mówić w sytuacji, w której aktualnie dochodzi do "odślepienia" otworów okiennych, pomimo wybudowania domu oraz otworów wcześniej, to samo dotyczy też aktualnego powiększenia istniejących już wcześniej otworów okiennych;
3. - uznania za prawidłowe postępowania, które prowadzone było pod kątem samowoli budowlanej, z pominięciem procedury naprawczej;
4. - pominięcie, że ściana budynku inwestora z otworami okiennymi znajduje się w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z działką skarżącego, co narusza par. 12 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia;
5. - zaakceptowanie przez WSA w Opolu decyzji organu II instancji także w zakresie rozważań na tle par. 12 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdy organ ten stwierdził, że na ocenę skutków naruszenia tego przepisu ma postawa właścicieli sąsiednich nieruchomości i w przypadku ich wcześniejszej akceptacji dla działań dotyczących kwestionowanej nieruchomości traci na znaczeniu obiektywne naruszenie przepisów o sytuowaniu budynków – gdy tymczasem zgoda na inwestycję była wyrażana przez J. L. w odmiennych okolicznościach faktycznych tj. w sytuacji, w której istniejące okna były zaślepione oraz zgoda ta nie dotyczyła kwestii okien i usytuowania ściany z otworami okiennymi, a jedynie projektu przebudowy i nadbudowy w 2013 r.
6. 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 i art. 144 k.c. poprzez uznanie za słuszne umorzenie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej, w której bezprawne usytuowanie budynku inwestora ścianą z otworami okiennymi skierowaną do granicy z działką sąsiednią narusza uzasadniony interes skarżącego.

W ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna zarzucała naruszenie następujących przepisów:

1. 1. art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) poprzez niewyjaśnienie stwierdzenia, że skoro budynek inwestora jest budynkiem przedwojennym, to zarzuty dotyczące jego bliskiego posadowienia nie mogły być rozważane; WSA w Opolu nie wyjaśnił z jakich przyczyn wykluczył stosowanie regulacji prawnych dotyczących usytuowania budynku względem działki sąsiedniej, w przypadku budynków przedwojennych;
2. 2. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 par. 1 i par. 4 k.p.a., art. 78 par. 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 84 par. 1 k.p.a. – poprzez uznanie za prawidłowe pominięcia wniosku o dopuszczenie biegłego z zakresu budownictwa, w sytuacji braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;
3. 3. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 par. 1 i par. 4 k.p.a., art. 78 par. 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 86 k.p.a. - poprzez uznanie za prawidłowe pominięcie wniosku o dopuszczenie zeznań świadków K. D. i D. D. oraz przesłuchania D. L. w, sytuacji braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;
4. 4. art. 105 par. 1 k.p.a. poprzez przyjęcie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania;
5. 5. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 par. 1 i par. 4 k.p.a., art. 78 par. 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. – poprzez uznanie postępowania dowodowego za prawidłowe, brak dostrzeżenia uchybień w tym względzie, pominięcie wniosków dowodowych skarżącego i uznanie za prawidłowe wniosków wyciągniętych z zebranego materiału dowodowego:
6. - niedoniesienie się do zarzutu niezgodności położenia budowli na działce sąsiedniej z przepisami rozporządzenia;
7. - brak ustaleń co do daty powstania budynku inwestora;
8. - pominięcie faktu, że wszyscy świadkowie wskazywali na istnienie otworów okiennych przed 2013 r. jednak były to otwory zaślepione, czyli nie mogły funkcjonować jako okna;
9. - pomięcie tego, że brak uwag do projektu budowlanego ojca skarżącego (tj. J. L.) związany był z faktem, że nie istniały wówczas otwory okienne otwarte, lecz jedynie zaślepione.

Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Opolu do ponownego rozpoznania, względnie żądała uchylenia tego wyroku i uchylenia decyzji organu II instancji. Żądała też zasądzenia kosztów postępowania.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł D. L. żądając oddalenia skargi kasacyjnej i zasądzenia kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, w związku z czym podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.). Sąd I instancji nie naruszył bowiem wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa objęta sądowoadministracyjną kontrolą odnosiła się do rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego wydanych w przedmiocie "podejrzenia popełnienia samowoli budowlanej". Samowola ta dotyczyć miała okien znajdujących się w elewacji południowo-wschodniej budynku na działce przy ul. [...] w W.. W tak określonym przedmiocie sprawy kontrolowanej przez WSA w Opolu, wobec ujawnienia faktu wydania dla spornej inwestycji decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (decyzja Starosty [...] z [...] kwietnia 2013 r.; nr [...]) istotną kwestią było dokonanie analizy tej decyzji. Ocena treści tego aktu i przewidzianych nim rozwiązań projektowych (k. 11 projektu budowlanego) prowadzi zaś do wniosku, że uwzględnia on cztery okna w ścianie szczytowej spornego budynku usytuowanej od strony granicy z działką sąsiednią stanowiącą własność skarżącego kasacyjnie (elewacja południowo-wschodnia).

Zatem, sporne okna znajdujące się od strony działki sąsiedniej (ul. [...]) uwzględniają rozwiązania przyjęte w ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę. Skoro więc decyzja ta jest ostateczna i funkcjonuje w obrocie prawnym, to brak było podstaw do przyjmowania, że przedmiotowe okna mogły być wynikiem samowoli budowlanej, na co trafnie zwrócił uwagę sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Postępowanie zatem prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie "podejrzenia popełnienia samowoli budowlanej" uznać należało – z powyższej przyczyny - za bezprzedmiotowe. Zaakceptowane więc przez WSA w Opolu rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego, którym umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone we wskazanym na wstępie przedmiocie, nie stanowi zarzucanego skargą kasacyjną naruszenia art. 105 par. 1 k.p.a. Zarzut uchybienia powyższemu przepisowi uznać zatem należało za nietrafny.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że sporne otwory okienne niewątpliwie istniały przed realizacją przez inwestora robót budowlanych w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę. Jak zgodnie stwierdzili jednak słuchani w sprawie świadkowie, i co nie budziło zastrzeżeń skargi kasacyjnej, otwory te były "zaślepione", tj. zakryte w sposób, który powodował, że nie miały one funkcjonalności okien. Z fotografii znajdującej się w aktach sprawy wynika, że to zakrycie istniejących otworów wykonane było z trwałego materiału. Nadto, wg poczynionych ustaleń, wskazany stan utrzymywał się przez długi czas. Badanie wiec legalności wykonania tychże otworów było w tej sprawie bezprzedmiotowe także i z tego względu, że stan tych otworów (tj. trwałe i wieloletnie ich zakrycie) powodował, że nie pełniły one funkcji okien. Tę funkcjonalność, sporne otwory uzyskały dopiero z momentem przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z adaptacją poddasza na cele mieszkalne, wykonanej w oparciu o ostateczną i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzję o pozwoleniu na budowę z 2013 r. W tych okolicznościach należało więc uznać, że nie mogły wpłynąć na przyjęty przez sąd I instancji kierunek rozstrzygnięcia sprawy zarzuty naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 par. 1 i par. 4 k.p.a., art. 78 par. 1 i 2 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 84 par. 1 k.p.a. – wskazujące na brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa czy przesłuchania kolejnego świadka.

Fakt istnienia przedmiotowych otworów przed realizacją robót budowlanych w 2013 r. i ich wieloletniego zakrycia trwałym materiałem, był bowiem bezsporny, a zatem wskazywane dowody, których brak przeprowadzenia zarzucono, nie miały dla sprawy istotnego znaczenia.

Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 par. 4 p.p.s.a. W tym zakresie skarga kasacyjna wskazywała, iż WSA w Opolu nie wyjaśnił z jakich przyczyn wykluczył stosowanie regulacji prawnych dotyczących sytuowania budynku względem działki sąsiedniej, w przypadku budynków przedwojennych. Jak wyżej jednak wskazano, ocena ustalonego stanu faktycznego sprawy, w istotnej części niespornego, wykluczała przyjęcie, iż w sprawie miała miejsce samowola budowlana. To zaś nakazywało uznać, że podnoszenie w kontrolowanej sprawie kwestii, które odnosiły się w istocie do funkcjonującej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nie było trafne. Decyzja ta korzysta z domniemania legalności (art. 16 k.p.a.) i wywiera skutki prawne, w tym wpływa na niedopuszczalność uznania, że zrealizowana inwestycja może być wynikiem popełnienia samowoli budowlanej. W tym też kontekście uznać należy, że także zarzuty naruszenia prawa materialnego tj. par. 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 7 Prawa budowlanego były pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

Nie były one bowiem miarodajne dla przyjętego przedmiotu postępowania, w którym wydane zostały kontrolowane przez sąd akty administracyjne. Stwierdzona wyżej zgodność wykonanych przez inwestora robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym, wykluczała możliwość przyjmowania wystąpienia samowoli budowlanej i stosowania trybu naprawczego wynikającego z powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów Prawa budowlanego.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 i art. 144 k.c. poprzez uznanie przez sąd I instancji za słuszne umorzenie postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej, także nie był zasadny. Dostrzec należy, że zarzut ten stanowi wyłącznie odmienne ujęcie zarzutu naruszenia art. 105 par. 1 k.p.a. Jak zaś wyżej już wskazano, umorzenie postępowania w przedmiocie "podejrzenia popełnienia samowoli budowlanej" było, w okolicznościach ocenianego przypadku, w pełni zasadne i trafne.

Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.